η πραγματικά φιλική μου συμβουλή είναι να μην είσαι τόσο απόλυτη με τους ανθρώπους - καλούς ή κακούς - γιατί δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει και κυρίως... δεν ξέρεις τι είσαι ικανή να κάνεις.
Σύμφωνα με αυτό, αν σε έκλεβε και εσένα κάποιος θα είχες τη δύναμη να τον συγχωρήσεις.
Καλώς ή κακώς, έχω μάθει οτι υπάρχουν κάποια δικαιώματα, τα ανθρώπινα δικαιώματα,που αφορούν κάθε άνθρωπο ανεξαρτήτως εθνικότητας. Επίσης έχω μάθει οτι υπάρχουν κάποιοι κανόνες Δικαίου οι οποίοι προστατεύουν αυτά τα δικαιώματα. Αυτοί οι κανόνες Δικαίου είναι ισότιμοι για όλους, και το καλύτερο; Αυτοί οι κανόνες ενδιαφέρονται μόνο γαι την εξωτερική συμπεριφορά του ατόμου, όχι για την κατάσταση, τους συναισθηματισμούς ή ό,τι άλλο οδήγησε το άτομο σε αυτήν την πράξη.
Έτσι λοιπόν, εγώ ξεκινάω τη ζωή μου, ως επαναστάτρια έφηβη; με όλο το σεβασμό, κόλλησε ό,τι ταμπέλα θές, και έχω πολύ καλά κολλημένο στο μυαλό μου, οτι η δημοκρατία στην οποία θέλω να πιστεύω ορίζει τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις, τα οποία προστατεύουν στο σύνολο οι νόμοι.
Απο τη στιγμή που ξυπνάω ένα ωραίο πρωινό και βλέπω πρώτη είδηση κάτι τέτοιο, απο τη στιγμή που διαβάζω εφημερίδα και βλέπω λιμενικούς να πετάνε στη θάλασσα μετανάστες, απο τη στιγμή που βλέπω αστυνομικούς να σκίζουν τα χαρτιά πολιτικού ασύλου και να προτρέπουν (όχι και τόσο ευγενικά) τους μετανάστες να πάνε πίσω στη χώρα τους, δεν θα διστάσω να βγω και να το κατακρίνω. Η ηλικία μου δεν μου επιτρέπει να κάνω πολλά πράγματα, όμως το που σκέφτομαι και κρίνω ή έστω κατακρίνω μου αρκεί.
Δεν είμαι διατεθημένη να πω "Εεε ναι, το σύστημα φταίει, δυστυχώς αυτά γίνονται". Δεν θα περιμένω να έρθει το πρόβλημα στο δικό μου πισινό για να διαδηλώσω, έστω κι αν αυτό είναι μία άποψη σε ένα φορούμ, εσείς, οι μεγάλοι, τι κόλλημα έχετε να τσαλακώνετε όνειρα και αντιδράσεις; Πρέπει να τους κάνετε όλους σαν εσάς; Να φτάσουν στα 30-40-50 και να βρίσκονται μονίμως με μία κουβέντα "Τίποτα δεν θα αλλάξει, αυτά συμβαίνουν" ;
