Μονιμότητα, προσωρινότητα και «Αειωούη»: τρία ασύμπτωτα πεδία «αυτοσυνειδησίας», σε μία δομή
«Αειωούη», είναι ο ασύμφωνος λόγος της θηλυκότητας. Θηλυκότητα δε, με τη σειρά της, είναι η ακύρωση της αρσενικότητας, με και χάρη της μεταβολής.
Η αρσενικότητα, κατά μία υπόθεση( έστω και θεόπνευστη), ενυπήρχε της αιωνιότητας, πριν αρχίσει εντός της( αιωνιότητας) να μετράει ο χρόνος. Αφʼ ης στιγμής «ο Λόγος είπε και εγένετο», η αρσενικότητα κυνηγάει τη μοίρα της πίσω από τα γεννήματα του χρόνου, που, καθώς κινείται, συγκρούεται με την απεριόριστη κενότητα του «θηλυκού» της: ένας αντικαθρεφτισμός της μονιμότητας του Μοναχικού. «Γύναι, τι μεταξύ εμού και εσού;»: η «υπόθεση», απαντιέται αναπόφευκτα(!), «κάτωθεν του Σταυρού»!
Η κρίση αρσενικότητας /θηλυκότητας, που εμφανέστατα διέρχεται ο «κόσμος μας»-κόσμος εθισμένος, πότε στην εικόνα και πότε στην εικονική πραγματικότητα- είναι ένα όριο του χρόνου προς τον κυνηγό του, όπου απαιτείται μία ριζική κριτική της «υπόθεσης» αυτής, που εν τέλει, και την προκάλεσε(την κρίση). Εκεί όπου θηλυκότητα και αρσενικότητα δεν πήραν τα μόνιμα χαρακτηριστικά του φύλου (Κροκόδειλος π.χ. και Άνθρωπος), ο λόγος γίνεται αναλογικός( ως «μη είδος») και μετρήσιμος, έστω ως προσωρινός(συμβολισμός, γραφή, ομιλία, θεσμός κλπ). Δεν είναι λίγο όμως αυτό, για να μην μπει το υποκείμενο του φύλου, στην περιπέτεια μεταξύ ισορροπίας και ανισορροπίας, μεταξύ κενότητας και αβέβαιης περιεκτικότητας. Ο λόγος έτσι, γίνεται «σύμφωνος με», ως αβέβαιη βεβαίωση αβεβαιότητας: γίνεται μία «πίστη»(εμμένουσα πεποίθηση).
Αυτή η παλινδρόμηση όμως- παιχνίδι, που δε ξεφεύγει απʼ τα ρήματα του Σκοτεινού Ηράκλειτου- μεταξύ μονιμότητας και προσωρινότητας, καθώς φανερώνουν αρκετά και ιδιαίτερα δεδομένα της τεχνητής καθημερινότητάς μας, βρίσκουν το «φυσικό όριό» τους: στους… γάμους!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
