Έτσι είναι, ρε παιδιά, αλλά δεν είναι μία αλήθεια εξαιρετικά τραγική; Πόση σαπίλα δλδ ακόμη μπορεί να σηκώσει, το μυαλό και το στομάχι μας; Ώρες-ώρες, σαν να διαβλέπω πίσω από τέτοιες συζητήσεις, να συζητάμε απλά, το πως αυτοκτονούμε τελικά, ως ανθρωπότητα. Θα ρωτούσε κάποιος: υπάρχει άλλη λύση; Θα απαντούσα: Ναι, δια του στρίβειν! Αλλά η ταχύτητα που πήραμε, ως ανθρωπότητα, το καθιστά μάλλον αδύνατο, ατομικά και συλλογικά(δημοκρατικά και σοσιαλιστικά ), καθότι υπάρχει κίνδυνος εκτροχιασμού. Από την άποψη της Φυσικής, της φύσης και των νόμων τους, εν προκειμένω υπάρχει μόνον ένα ενδεχόμενο "σωτηρίας": να συναντήσεις κάποιο "σοβαρό εμπόδιο", αρκετά πριν τη στροφή. Όσο πιο μακριά συμβεί αυτό, το "τυχαίο" ("πρόληψη" το λέμε και στην Ιατρική! ), τόσο πιο "τυχαίος" και λιγότερο "άνευ αξίας" θα είναι ο βίος σου. Με "βιολογικά" ή τα εκάστοτε "συμβατικά/αποδεκτά ". Ας μην παραληφθεί όμως εδώ, και η εκάστοτε αναγκαιότητα προσαρμογής όλων των έμβιων ειδών ...