Δεν υπάρχει 'πρέπει' κατά τη γνώμη μου. Ο,τι μπορεί κάνει ο καθένας και εκτιμάται, αλλιώς πράγματι πρόκειται για ιδιοτροπία και ακόμα χειρότερα, για εγωισμό.
Εντάξει άσε το "πρέπει" που έγραψα. Ατυχής έκφραση.
Είχα πει σε άλλο θέμα ότι και εμένα με εκνευρίζουν οι άνθρωποι που πνίγονται σε μια κουταλιά νερό.Θα μου πεις τώρα ποια είσαι εσύ που θα αξιολογήσεις ποιο πρόβλημα είναι σημαντικό και ποιο δεν είναι. Τέλος πάντων, το αξιολογώ σύμφωνα με τα δικά μου στάνταρτς. Όταν , λοιπόν, προσφέρεις χείρα βοηθείας σε μια τέτοια περίπτωση και συνεχίζει να κλαίγεται τότε ναι καταντάει ιδιότροπος και εγωιστής. Θα τολμούσα να πω ότι αγγίζει και τα όρια του whore attention. Αλλά πιστεύω πως τέτοια άτομα έχουν γενικότερα και άλλα θέματα. Έλλειψη δυναμισμού, αυτοπεποίθησης, ανασφάλειας, συναισθηματικής ανωριμότητας και πολλά άλλα ψυχολογικά σύνδρομα. Τέτοια άτομα, αν το καλοσκεφτείς είναι κουραστικά, και υπό φυσιολογικές συνθήκες ακόμα και αν δεν περνάνε από μια δύσκολη φάση. Κλαψουρίζουν συνεχώς για οτιδήποτε και γενικότερα δεν είναι σε θέση να διαχειριστούν καταστάσεις στη ζωή τους . Έτσι δεν είναι;
Περιορίζω το θέμα σε περιπτώσεις ανθρώπων που τους έτυχε κάποιο πολύ σοβαρό πρόβλημα στη ζωή τους. Και όταν λέω σοβαρό πρόβλημα, σύμφωνα με τα δικά μου στάνταρτς πάλι ,είναι τα εξής:
1)πένθους
2)υγείας
3)οικονιμικών
4)κοινωνικού αποκλεισμού
5)νομικό
6)βίας (ψυχολογικής/σωματικής)
7)οικογενειακά προβλήματα
και ίσως και άλλα που μου διαφεύγουν τώρα και ίσως να γίνομαι άδικη.
Σε πολλά από τα παραπάνω προβλήματα ίσως να χρειάζεται και η συνδρομή ειδικού. Δεν το αποκλείω. Αυτό είναι άλλο θέμα, όμως.Εγώ εξετάζω πώς θα μπορούσε να βοηθήσει κάποιος μη επαγγελματίας σε αυτές τις περιπτώσεις. Φυσικά το προτιμότερο είναι να δώσουμε μια πρακτική λύση. Πέρα από αυτό,όμως, αν προσέξεις όλα τα παραπάνω προβλήματα έχουν κοινό παρονομαστή το ψυχολογικό κομμάτι και αυτό είναι που πρέπει να εχισχύσουμε και να θωρακίσουμε πιο πολύ κατά τη γνώμη μου.
Τα προβλήματά μας ίσως και να μη λυθούν ποτέ. Τι σημαίνει αυτό; Θα καταλήξουμε ζωντανοί νεκροί;Όχι.
Όταν, λοιπόν, καλούμαστε ή αυτοκαλούμαστε να στηρίξουμε κάποιον δε θα πρέπει να υποτιμούμε και το ψυχολογικό μέρος του προβλήματος έτσι ώστε να αποφύγουμε κάποια ανεπανόρθωτη ζημιά στην ψυχολογία αυτών των ανθρώπων.
Φυσικά αυτός που παρηγοριέται πρέπει να δείξει δύναμη ψυχής
Σίγουρα.
Αλλά και αυτός που παρηγορεί σκέψου ότι θα αφιερώσει μεγάλο μέρος του προσωπικού του χρόνου, θα παραμελήσει προσωπικές του υποθέσεις, θα φορτιστεί συναισθηματικά, θα ξενυχτήσει μαζί του, θα δει ίσως άσχημες εικόνες, θα κλάψει, θα ταυτιστεί/οικειοποιηθεί με το πρόβλημα κτλ.
Πόσο εύκολα μπορεί κανείς να αντέξει αυτήν την ψυχολογική φθορά και μάλιστα για ένα πρόβλημα που δεν είναι ούτε καν δικό του;
Γι' αυτό και οι περισσότεροι εγκαταλείπουν στην πορεία. Αυτός είναι ο λόγος που μίλησα για δύναμη ψυχής και των δύο.
δηλαδή αυτός που περνά το πρόβλημα να μην ξεχνά πως πέραν του προβλήματός του, υπάρχει κάποιος που θέλει να τον βοηθήσει, με τον σωστό ή λάθος τρόπο. Προσπαθεί όμως.Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να ασχολείται με το πως θα συμπαρασταθεί στον άλλο.
Δε νομίζω ότι κάποιος που βρίσκεται σε δύσκολη θέση δεν εκτιμά ή υποτιμά τη βοήθεια του άλλου ακόμα και αν δίνεται με "λάθος" τρόπο.
Την εκτιμά σίγουρα. Ίσως να μην το δείξει τη δεδομένη στιγμή αλλά
σίγουρα θα εκφράσει την εκτίμησή του σε ανύποπτο χρόνο. Όταν θα επέλθει η ηρεμία και θα έχει βάλει κάποια πράγματα σε τάξη. Είτε θα ανταποδώσει τη βοήθεια είτε θα πει απλά ένα εκ βαθέων "ευχαριστώ".
Αναφορικά με το ρόλο του παρηγορητή, τώρα, πιστεύω πως ο τρόπος βοήθειας που θα δώσει μπορεί να χαρακτηριστεί λαθεμένος κάποιες φορές. Η συναισθηματική κατάσταση ενός ανθρώπου που περνάει δύσκολες στιγμές περνάει από διάφορες διαβαθμίσεις και εξαρτάται εμείς σε ποιο στάδιο πετυχαίνουμε το άτομο αυτό και συνεπώς πρέπει να δώσουμε και την ανάλογη βοήθεια.
Τα στάδια αυτά είναι
1.πανικού/θόλωσης
2.κορύφωση αρνητικών συναισθημάτων με ενδεχόμενη ψυχολογική κατάρρευση
3.θλίψη/"πένθος"
4.ψυχολογική νηνεμία/ανασυγκρότηση
Τέσσερις τελείως διαφορετικές φάσεις που χρήζουν τελείως διαφορετικής αντιμετώπισης κάθε φορά. Αν κάτι ξεκινήσει στραβά, θα εξακολουθήσει να πηγαίνει στραβά. Γι' αυτό είπα καμιά φορά αν δεν ξέρουμε πώς να βοηθήσουμε με τα λόγια μας καλύτερα να μην πούμε τίποτα.
Αρκεί να είμαστε ως φυσική παρουσία κοντά του προσφέροντας έστω μια αγκαλιά.
Γενικότερα θεωρώ πολύ εγωιστικό να περιμένει κάποιος απο τους άλλους σε στιγμές δυσκολίας, να του απλώσει το χέρι όπως εκείνος θέλει.
Μην το βλέπεις τόσο μονόπλευρα. Σίγουρα υπάρχει και αυτή η κατηγορία ανθρώπων. Πιο πάνω αιτιολόγησα τι στυλ άνθρωποι είναι αυτοί.
Υπάρχουν, όμως, και άνθρωποι που δεν περιμένουν από κανέναν τίποτα. Βρίσκονται κοντά τους, όμως, αυτόκλητοι παρηγορητές που θέλουν να βοηθήσουν γιατί πονάνε και νοιάζονται το πρόσωπο που περνάει τη δυσκολία. Και μπράβο τους.
Αλλά θέλει προσεκτικά βήματα όπως είπα.
Συνήθως οι άνθρωποι που δεν παρηγοριούνται, είναι κι αυτοί που δεν το θέλουν στην πραγματικότητα και προτιμούν να λύνουν μόνοι τα προβλήματά τους.
Πιθανώς.
Εγώ, όπως είπε ο Andy Warhol για τα 15 λεπτά δημοσιότητας που αντιστοιχούν σε κάθε άνθρωπο, πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος δικαιούται 15' λεπτά αποκλειστικά δικών του δύσκολων στιγμών στα οποία έχει το δικαίωμα να αισθάνεται και να φέρεται όπως γουστάρει χωρίς να νοιάζεται για τίποτα. Αυτές οι στιγμές είναι μόνο δικές του και κανείς δεν έχει δικαίωμα να τις παραβιάσει κριτικάροντας αρνητικά το φέρσιμό του.
Είναι το λεγόμενο στάδιο του ξεσπάσματος κατά το οποίο πρέπει να αποστασιοποιούμαστε και να αφήνουμε τον απαραίτητο χώρο στον άλλον μέχρι να κοπάσει.Σε αυτή τη φάση θα ήταν παράτολμο να κολλήσουμε την ταμπέλα του ιδιότροπου ή του προβληματικού επειδή είπε ή έκανε κάτι που δε συμφωνούμε.
