Τα επιχειρήματα των κομμάτων είναι για άλλη μια φορά παρωδία.
Ο Βαρουφάκης λέει αυτά που θέλουν να ακούσουν οι Λαφαζανικοί και οι πιο ακραίοι του ΣΥΡΙΖΑ για να σιγουρέψει την είσοδο στην βουλή που μάλλον την πετυχαίνει με την άνεση ότι δεν πρόκειται να κληθεί να κυβερνήσει.
Το ΚΚΕ λέει ότι έλεγε πάντα.
Ο Βελόπουλος δεν έχει καν σημασία, ξέρει ότι θα μπει στην βουλή και ελπίζει η ΝΔ να τον χρειαστεί για να αποκτήσουμε και δεύτερο υπουργό με ειδίκευση στο τελεμάρκετινγκ.
Το ΠΑΣΟΚ ακολουθεί την πιο καθυστερημένη στρατηγική κόμματος που ξέρει ότι σίγουρα θα είναι τρίτο και ότι πιθανότατα ο πρώτος δεν θα εχει αυτοδυναμία. Αν έλεγε συνεργάζομαι με οποιονδήποτε αρκεί να δεσμευθεί για 1,2,3,4,5 θα έπαιρνε κόσμο που ψηφίζει ΝΔ για να μη βγει ΣΥΡΙΖΑ και το ανάποδο.
Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει κάποια εναλλακτική πρόταση, λέει ότι έλεγε το 2015 ελπίζοντας ότι όσοι θα τον ψηφίσουν από απέχθεια στην ΝΔ θα αρκούν. Είναι και τόσο ασυντόνιστοι μεταξύ τους που όλο και κάποιος πετάει μια κοτσάνα που τους πάει πίσω.
Η ΝΔ δεν λέει τι θα κάνει αλλά πάει με βασικό επιχείρημα την πολύ γνωστή τακτική του φόβου για το τι θα γίνει αν βγουν οι άλλοι. Έχω ακούσει υπερβολικά πολλές φορές ότι οι άλλοι θα κάνουν κυβέρνηση ηττημένων, οτι θα ξαναμπούμε στα μνημόνια κ ότι θα κλείσουν οι τράπεζες και ελάχιστες τι σκοπεύουν να κάνουν αν κυβερνήσουν άλλη μια 4ετια.
Μόνο κάποια στιγμή ο Μητσοτάκης είπε ότι την επόμενη 4ετια οι μισθοί σε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα θα ανέβουν 25% χωρίς να λέει ποιοί μισθοί(κατώτατος, μέσος, διάμεσος;; ) ούτε κυρίως πως θα το κάνει αυτό.
Μην ξεχνάμε και ότι θα έχει πολλές εκλογές από τώρα μέχρι του χρόνου τέτοια εποχή.
Μάιο, λογικά Ιούλιο, φθινόπωρο δημοτικές και περιφερειακές και άνοιξη 2024 ευρωεκλογές.