Η ζωή και το έργο του Aleister Crowley
Κανείς δεν ξέρει μέχρι σήμερα ποιος ήταν ο αληθινός Άλιστερ Κρόουλι, αν υπήρξε ποτέ μόνο ένας, όχι μόνο γιατί ο άνθρωπος αυτός ήταν ένας άρχων των μεταμφιέσεων, αλλά γιατί μελετώντας κανείς τη βιογραφία του διαπιστώνει ότι μέσα σε μία ζωή έζησε πολύ περισσότερες.
"Θάψτε με σε έναν τάφο χωρίς όνομα" έγραφε στο ποίημα "The Poet", " για να μη θυμάται κανείς τον ποιητή που έφυγε, παρά μόνο το ποίημα που άφησε..."
Πραγματικά κανείς δεν θυμάται ποιος ήταν στ'αλήθεια ο Κρόουλι, αν ήξερε ποτέ κανείς γι'αυτόν. Οι πάντες συνεχίζουν μέχρι σήμερα να διαφωνούν για το αν ήταν ένας δαίμονας ή ένας άγιος, ένας μεγάλος απατεώνας ή ένας παντογνώστης στοχαστής, η πιο εκκεντρική φιγούρα ή ένας μεγάλος σοφός, ένας μάγος ή ένας επιστήμονας, ένας συνομώτης ή ένας επαναστάτης, ένας αντίχριστος ή ένας μεσσίας, ένας γκουρού ή ένας πνευματικός δήμιος των γκουρού, ένας δανδής ή ένας ερημίτης, ένας τρελός ή ένας άνθρωπος πολύ μπροστά από την εποχή του κλπ. κλπ.
Στην πατρίδα του την Αγγλία, είχε γενικά κακή φήμη, όλοι τον θεωρούσαν σατανικό άνθρωπο και το κατεστημένο της εποχής τον καταδίωξε με όλους τους τρόπους, ενώ στην καλύτερη περίπτωση πολλοί σύγχρονοί του τον απέρριπταν ως άνθρωπο που επιζητούσε τη δημοσιότητα ή ως άνθρωπο που είχε το ματαιόδοξο χάρισμα να επιβάλλεται πάνω στους άλλους. Και εφόσον οι Βρετανοί απεχθάνονται ιδιαίτερα την έλλειψη μετριοφροσύνης, έφτασε να θεωρείται ως η ενσάρκσωση όλων των μη-αγγλικών ελαττωμάτων.
Ένας γνωστός καθηγητής νευροφυσιολογίας (Μ.Μ.) ο οποίος δυστυχώς δεν ζει πια ανάμεσά μας είχε γράψει:
"Εντάξει, ο Κρόουλι, ήταν μια τρελή μεγαλοφυϊα. Θεότρελη. Το μεγάλο αμάρτημα του ήταν ότι στο λεξικό του δεν υπήρχε η λέξη
εγωισμός, δεν έβλεπε τίποτε κακό σ'αυτό ενώ ακόμα και η λέξη
ηθική είχε γι'αυτόν αντικαταστήσει τη λέξη
συνήθεια. Αυτό το "μεγάλο αμάρτημα" και το πάθος του για την ατομικότητα και την ελευθερία, δηλαδή για τη διαφορετικότητα, που τον οδηγούσε σε επιτηδευμένες εκκεντρικότητες, καθώς και η ύποπτη ατμόσφαιρα του μάγου που τον τριγύριζε, του κόστισαν το σεβασμό από τους επίσημους διανοούμενους κύκλους της εποχής του μέχρι και σήμερα.
Αλλά είμαι βέβαιος πως το όνομα του θα αποκατασταθεί στον 21ο αιώνα, όταν οι άνθρωποι θα έχουν μεγαλύτερη κατανόηση, όπως άλλωστε συμβαίνει με όλους τους μεγάλους. Θα ξεχαστούν τα πάντα για την παράξενη ζωή του, αλλά το έργο του θα μείνει. Ήδη έχει προκαλέσει πάρα πολλές αλυσιδωτές αντιδράσεις..."
Λίγα λόγια για τη ζωή του
Σημαντικά γεγονότα για τη ζωή του Κρό:
- Γεννήθηκε ακριβώς τη χρονιά που πέθαναν ο Ελιφάς Λεβί και ο Βεντράς (1875) και δημιουργήθηκε η Θεοσοφική Εταιρεία.
- Ο πατέρας του είχε γίνει πλούσιος από τις μπύρες Κρόουλι και είχε αποσυρθεί από τις επιχειρήσεις του για να αφιερώσει την υπόλοιπη ζωή του στην κήρυξη της διδασκαλίας των αδελφών του Πλύμουθ, μιας κίνησης Πουριτανών θρησκομανών.
- Στην αξιόλογη αυτοβιογραφία του, που της είχε δώσει τον τίτλο
Μια Αυτο-Αγιογραφία: Οι Εξομολογήσεις του Άλιστερ Κρόουλι, ο ίδιος καταδεικνύει καθαρά ότι ένα μεγάλο μέρος του κατοπινού επιτηδευμένου "εωσφορισμού" του ήταν μια συνειδητή επανάσταση ενάντια στη θρησκεία που τον καταδυνάστευσε στην παιδική του ηλικία.
- Η θρησκομανής μητέρα του, όπως έλεγε και ο ίδιος, ήταν η πρώτη που όταν ήταν παιδί - φυσικά απίστευτα ατίθασο- του είχε πει πως πίστευε πως ήταν το Κτήνος του βιβλίου της Αποκάλυψης, που ο αριθμός του είναι 666. Αυτός ήταν και ο τίτλος που υιοθέτησε για να σοκάρει τους επικριτές του, επίσης και ο τίτλος του
Μπαφομέτ, αν και συχνά χρησιμοποιούσε ένα από τα αποκρυφιστικά του ονόματα:
Frater Perdurabo,που σημαίνει "ο αδελφός της Υπομονής" ή ο "αδελφός που αντέχει ως το τέλος".
- Η παιδική του ηλικία ήταν καταπιεσμένη και πικραμένη. Ο πατέρας του πέθανε όταν ήταν 11 χρονών και από τότε η φυσική του αγριότητα αυξήθηκε. Ήταν το είδος του μαθητή που ειρωνεύεται με διανοούμενο τρόπο τους δασκάλους του, που καπνίζει κρυφά στην τουαλέτα και που του αρέσει να κάνει φάρσες και να σπάει τα παιχνίδια της μικρής αδελφής του.
- Στα 12 του πήγε σε ένα ιδιωτικό σχολείο κει εκεί φαίνεται πως σπάρθηκε μέσα του το πνεύμα της επανάστασης.
- Πλησιάζοντας προς την εφηβεία, τον προσέλκυσε έντονα το σεξ. Η μητέρα του ήταν τόσο πουριτανή που δεν ήθελε να ξαναδεί στα μάτια της την εξαδέλφη του Κρό, Άγκνες, γιατί είχε ένα αντίτυπο ενός βιβλίου του Εμίλ Ζολά. Όταν μια υπηρέτρια έδειξε ενδιαφέρον γι'αυτόν, ο Κρό δεν άργησε να την οδηγήσει στο κρεβάτι της μητέρας του, όταν εκείνη έλειπε από το σπίτι και να την κάνει δική του. Ήταν 14 ετών.
(...συνεχίζεται)
Μετά τη φιλονικία του και το θρυλικό πόλεμό του με τον Γέιτς, ο λόρδος Κρο πήγε στο Μεξικό σε μια χασιέντα, όπου συγκεντρώνοντας την προσπάθειά του κατάφερε να κάνει την εικόνα του να χαθεί από τον καθρέφτη. Αυτό δείχνει καθαρά τι προσπάθησε να κάνει ο Κρόουλι: να ανακαλύψει καινούριους ορίζοντες θέλησης. Αυτό φυσικά δημιουργεί ένα δίκαιο ερώτημα: Ε, τότε γιατί χρειαζόταν τη μαγεία, αν τα αποτελέσματά του παράγονταν με τη θέληση;
Η απάντηση ουσιαστικά υπογραμμίζει ένα κεντρικό σημείο της φιλοσοφίας του Κρόουλι: η θέληση δεν μπορεί να ενεργήσει στο κενό, εκτός τουλάχιστον από μερικές στιγμές καθαρής συναίσθησης. Συνήθως χρειάζεται ένα ολόκληρο οικοδόμημα δράματος, πεποίθησης, σκοπού, ένα είδος "θεατρικού" συστήματος εντολής και απόκρισης.
Ο Κρόουλι ήταν ο πρώτος εισηγητής της έννοιας "Virtual", με τον τρόπο που χρησιμοποιείται σήμερα (όπως το Virtual Reality, η Δυναμική Εικονική Πραγματικότητα). Όταν ένας πατριώτης μιλά για την πατρίδα του, δεν εννοεί τη θέα από το παράθυρο του μπάνιου, αν και ασφαλώς είναι μέρος της πατρίδας του. Για να αισθανθεί πατριωτική έξαρση, πρέπει να σκεφτεί τη σημαία και να τη συνοδεύσει με κάποια συγκεκριμένη εικόνα πράσινων λιβαδιών ή κάποιου πεδίου μάχης του παρελθόντος, ή να τραγουδήσει ένα πατριωτικό τραγούδι (παιδιά της ελλάδος παιδιάααα).
Όταν ο Κρόουλι καθόταν μόνος στο δωμάτιό του στο Μέξικο Σίτυ, δεν αρκούσε να κοιτάξει στον καθρέφτη και να θελήσει κάτι, έπρεπε να σκεφτεί τη μεγάλη "μυστική διδασκαλία" της μαγείας και να δει τον εαυτό του "σαν μοναχικό ξένο με τα μάτια καρφωμένα στα άστρα, ταξιδιώτη ανάμεσα στις πραγματικότητες των κόσμων και με έναν συγκεκριμένο σκοπό: να αποκαταστήσει την επαφή με το Φύλακα Άγγελο όπως είχε κάνει πριν από εκείνον ο μάγος Αμπραμελίν..."
Για τον ίδιο λόγο διάλεξε μια πόρνη "για την ακόρεστη ένταση του πάθους που έλαμπε στα γεμάτα κακία ανεξιχνίαστα μάτια της, που είχαν βασανίσει το φθαρμένο της πρόσωπο σε μια δίνη γοητευτικής αμαρτίας"...
Η δύστυχη γυναίκα ζούσε σε ένα χαμόσπιτο και ήταν μάλλον μισοπεθαμένη από την πείνα, αλλά η εικόνα της "Κόκκινης Γυναίκας" (Scarlet Woman) ήταν σημαντική για να ορίσει την εικόνα του Κρόουλι καθαρά για τον εαυτό του...
