Ένας λόγος που απεχθάνομαι να μένω Γερμανία είναι και αυτός. Μια χώρα με ψεύτικη εικόνα ευμάρειας, έντονης μοναχικότητας και ατομικισμού στα πλαίσια της επιχειρηματικής σοβαρότητας, του "πολιτισμού" των πάντων, της μεθοδικής εργασίας με καθήκοντα και πρακτική αλλά... και αυτό έχει να κόστος. Υπεραστυνομευμένη χώρα με αστυνομικούς αρματωμένους με απίστευτο οπλικό εξοπλισμό και για απλό περίπολο στους σταθμούς και πλατείες αλλά η ουσία είναι μια: οι ξένοι δεν αφομοιώνονται στην ντόπια "ανύπαρκτη" Γερμανική κουλτούρα γιατί πρωτίστως η Γερμανία, η Ολλανδία, η Σουηδία κτλ δεν έχουν καμία κουλτούρα σε επίπεδο ανθρώπινης κοινωνίας. Είναι κοινωνίες συμφωνητικών εργασίας (όλο ακατανόητοι όροι και ποινές, νομικίστικα παιχνίδια εξαπάτησης των πολιτών) και πέρα από αυτό οι άνθρωποι διαφορετικών εθνοτήτων δεν μπορούν να το αντέξουν. Όλοι παίζουν ένα παιχνίδι υπομονής για να βγει η ζωή τους. Όποιος ζει στη Γερμανία εκ των έσω, η χώρα είναι απέραντο στρατόπεδο συγκέντρωσης υπαλλήλων και εργατών αλλά και ανένταχτων που ζουν είτε με επιδόματα είτε στο δρόμο μέσα σε υπνόσακους πάνω στο χιόνι.
Οι Γερμανοί βγάζουν το χούι της σοβαροφάνειας τους στη δουλειά, μέχρι να πάνε σάουνα το απόγευμα της Παρασκευής με την κοπέλα τους, τη σύζυγό τους και να ψάχνονται κρυφά με τον ματάκια single Σομαλό ή Παλαιστίνιο που έχει πάει και αυτός εκεί ενώ η μαντιλοφορούσα κοπέλα τους είναι στο σπίτι.