Κοίτα για να ξεκαθαρίσω μια για πάντα αυτή τη κατάσταση. Εγώ ως Γιάννης θα ήθελα να ζήσω κάτι ακραίο (είτε πόλεμος είτε βίαιη πολιτειακή αλλαγή και τέτοια). Αυτό το έχω παρατηρήσει το έχουν όλοι οι ιστορικοί και μεταξύ μας έχουμε βγάλει κάτι σε στυλ "Σύνδρομος του ιστορικού", θέλουμε να γίνουμε κομμάτια μεγάλων ιστορικών γεγονότων και οι μαρτυρίες μας να είναι πρωτογενείς πηγές.
Ομολογώ πως με απογοήτευσες. Περίμενα να ακούσω κάτι του τύπου :
"Θα αποδώσουν οι άπειρες ώρες στο Call Of Duty".
Αλλά για να δώσω λίγο perspective στην
@touvlo στο γιατί πολλοί νέοι(άνδρες) βλέπουν τον πόλεμο ως κάτι συναρπαστικό...Είναι πολύ απλό το γιατί...γιατί αυτό καλλιεργείται με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Ήδη απο την αρχαιότητα το να πέσεις στην μάχη θεωρούταν ο πιο τιμητικός τρόπος να πεθάνει ένας άντρας. Αυτό συνέχισε να υφίσταται κατά τα 1900s με εκφράσεις σε ποιήματα του τύπου :
"Dulce et decorum est pro patria mori" -> Είναι σωστό και πρέπων να πεθαίνει κανείς για την γη των προγώνων του.
Διαφημιστικά κατάταξης :
Και συνεχίζεται ακόμα και στις μέρες μας με άλλους τρόπους όπως διαφημιστικά όχι σε αφίσες πλέον αλλά σε ηλεκτρονικά μέσα :
Τα αγοράκια απο μικρά παίζουν με στρατιωτάκια, και αργότερα λιώνουν σε παιχνίδια που το κύριο αντικείμενο τους είναι ο πόλεμος. Εν μέρει αυτό σε σκληραγωγεί γιατί δεν έχεις ενσυναίσθηση(το οποίο είναι θεμιτό για να αντέξεις ψυχολογικά έναν πόλεμο), απο την άλλη όμως αυτό σημαίνει οτι χάνεις και την αίσθηση του τι θα σήμαιναν όλα αυτά εαν γινόντουσαν στην πραγματικότητα. Χάνεις την ανθρωπιά σου δηλαδή ή ακριβέστερα γιατί οκει, ας μην γινόμαστε και υπερβολικοί, κανείς δεν έγινε τέρας απο ένα παιχνίδι, αποκτάς άγνοια της πραγματικότητας.
Μην φοβάστε τους νέους που λένε οτι θέλουν πόλεμο λοιπόν. Απλώς δεν ξέρουν γιατί δεν το έχουν βιώσει στα αλήθεια. Να φοβάστε αυτούς που έχουν πάει σε πόλεμο και λένε οτι θέλουν πόλεμο ή αυτούς που δεν έχουν πάει σε πόλεμο αλλά αποφασίζουν εαν άλλοι θα πάνε σε πόλεμο
.
Ο πόλεμος συμβαίνει όχι επειδή είναι ένα φυσικό φαινόμενο και άρα κάτι αναπόφευκτο αλλά επειδή σαν ανθρωπότητα έχουμε επιλέξει για ηγέτες κάτι παλαβούς οι οποίοι είναι έτοιμοι να ρίξουν πυρηνικά.
Καταλαβαίνω μεν τι θες να πεις, αλλά μην ξεχνάς οτι και ο ίδιος ο άνθρωπος, η ύπαρξη του, η ζωή του κτλπ. αποτελούν ένα φυσικό φαινόμενο. Οπότε και οι συμπεριφορές των ανθρώπων υπόκεινται σε ορισμένους νόμους. Στην προκειμένη πάντα θα υπάρχουν διαφορετικές ατζέντες και αυτό πάντα θα οδηγεί περιοδικά σε συγκρούσεις. Θα ξεθυμαίνουν οι διαφορές αρχικά, στην συνέχεια θα περνάει χρόνος μέχρι να δημιουργηθούν έντονες διαφορές πάλι(καιρός ειρήνης), θα ξεθυμαίνουν πάλι(μέσω πολέμων) και φτου απο την αρχή.
Η ιστορία όπως είπε ορθά ο Γιάννης έχει επιβεβαιώσει οτι ο πόλεμος είναι πράγματι ένα περιοδικό φαινόμενο.
