Nihilist, πάντα κάτι φταίει (οτιδήποτε είναι αυτό) για να φτάσει κανείς στον χωρισμό. Δεν ξυπνάς μια μέρα και λες "ωραία μέρα κάνει σήμερα, ας ρίξω έναν χωρισμό".
Ξεκινάς μια σχέση, και γίνεστε συνοδοιπόροι. Περπατάτε στην ίδια ατραπό, κι απολαμβάνετε τις ομορφιές. Αν είστε τυχεροί, διανύετε πολύ δρόμο, πολύ. Αν όχι, σε κάποιο σημείο της διαδρομής, θα βρεθεί διχάλα κι οι δρόμοι σας θα χωρίσουν. Χωρίς γιατί. Γιατί έτσι. Γιατί τελείωσε. Γιατί έπαψαν να υπάρχουν τα ίδια θέλω, έπαψαν οι ανάγκες του ενός να καλύπτουν τις ανάγκες του άλλου. Δεν υπάρχει αυτό το "κάτι" που σε κρατούσε, χάθηκε.
-Δεν θέλει φιλοσοφία το θέμα. Όταν έρχεται η ώρα το νιώθεις, το καταλαβαίνεις. Και είτε πράττεις τα δέοντα και προχωράς είτε παραμυθιάζεις εαυτόν, κουκουλώνεις και καταπίνεις, για να καλύπτεις αδυναμίες/ανασφάλειες/φόβους κοκ.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.