Νομίζω πως δεν χωράει αμφιβολία, ότι ήμαστε μία «κατακερματισμένη κοινωνία», αποτελούμενη από διάφορες «νεοφυλές»: «συντεχνίες», «μη προνομιούχοι», «προνομιούχοι», «κομματικοί», «ανεξάρτητοι», άνεργοι, «χαμηλόμισθοι», «ελαστικοί», «ωρομίσθιοι», συνταξιούχοι, «υποσυνταξιούχοι άνεργοι», «νόμιμοι», «λαθραίοι» και πάει λέγοντας. Μπορεί η Λιβύη να έχει μία πανσπερμία φυλών, αλλά όλοι τους τουλάχιστον είναι βεδουίνοι, που όμως, όπως φαίνεται, «ξύπνησαν». Εμείς όμως; Τι το κοινό έχουμε, που μπορεί να μας συνδέει πια ως «εθνική ενότητα», σε μία ενιαία επικράτεια; Εντάξει, θα μου πείτε, έχουμε τον «Πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς»-
που προαλείφεται μάλιστα και για Γ.Γ. του ΟΗΕ!- αλλά αρκεί αυτό για να μας συντηρεί ακόμη, με αρνητικά, έστω, συναισθήματα ενωμένους; Προσωπικά, δεν το νομίζω. Υπάρχει κατ’ αρχάς ζήτημα ...γλωσσικό. Για παράδειγμα, οι δύο μεγάλες και ευδιάκριτες «νεοφυλές» της κοινωνίας μας, οι «νόμιμοι» και οι «λαθραίοι». Ποιοι είναι το ένα και ποιοι το άλλο; Είναι νόμιμοι πχ αυτοί που κατηγορούν τον πρύτανη κ Πελεγκρίνη και οι διάφοροι «εργοδότες» με τους πολιτικούς αντιπροσώπους και κρατικούς λειτουργούς τους και λαθραίοι οι 300 μεροκαματιάρηδες που κάνουν απεργία πείνας, επειδή είναι αλλοδαποί; Από την άλλη πάλι, τι να πεις; Είναι προνομιούχοι αυτοί που θα χάσουν, όσα χάσουν, από την διολισθούμενη χρεοκοπία και μη προνομιούχοι, αυτοί που θα χάσουν μόνον τις… αλυσίδες τους; Τι χειρότερο θα φέρει μία χρεοκοπία στους άνεργους ή ακόμη και στους «άνεργους με κατοχυρωμένα συνταξιοδοτικά δικαιώματα», πέραν της διάψευσης κάποιων ενδεχόμενων ελπίδων ενός άδηλου μέλλοντος;
Είμαστε λοιπόν μία «κατακερματισμένη κοινωνία», που ελλείψει ομογλωσσίας και κοινών νοημάτων οδεύουμε ολοταχώς, ή προς μίμηση των βεδουίνων ή ακόμη σε πιο χειρότερα. Τρίτο δρόμο βλέπει κανείς;
