Οι Καπιτάλες-μιλάμε βασικά για τους "μεγαλοκαρχαρίες του κόσμου" τούτου!- αφότου (ανα)γνώρισαν(κάπου στα μέσα του 19ου αιώνα μΧ ), ότι απεριόριστη η τοκογλυφία μπορεί να γίνει το ελιξήριο της ...αθανασίας τους, εμφορούνται αυτεπάγγελτα και από το πλέον νεανίζον αρχαϊκό "ηθικό δικαίωμα":να κάνουν διάκριση, μεταξύ θανάτου και ψόφου. Για παράδειγμα, λένε για τον εαυτό τους: " Ψόφησα...στη δουλειά, για να γίνω αυτός που είμαι! Θέλετε να με πεθάνετε...;" (λέει πχ κάποια στιγμή, σε κληρονόμους του ή σε τίποτε ανθρώπους στη δούλεψή του!). Ενώ για τους (όλους) άλλους- ειδικά για εκείνους που αισθάνονται να τους απειλούν!- συνηθίζουν να επαναλαμβάνουν: "Να ψοφήσετε...σκυλιά!"
Κατά την κρατούσα μετακομμουνιστική παγκόσμια ηθική, ένα αμάλγαμα ιουδαϊσμού, δαρβινισμού και "διαλεκτικού υλισμού", το να 'σαι Καπιτάλας, να ζεις δλδ χάρη στην εργασία των άλλων, είναι "προγεννετικό σύνδρομο" της "ανθρώπινης φύσης, που..." εκδηλώνεται(τόσο αδηφάγα, μερικές φορές! ), αμέσως μετά το πρώτο κλάμα σου: από μωρό! Από τότε έχεις το δικαίωμα να γίνεις και συ, Καπιτάλας!( Υπ' αυτή την έννοια/οπτική, και για παράδειγμα, ο Καπιταλισμός αποτελεί την τελευταία παιδική ασθένεια μετά συνδρόμων του "πολιτισμού" και ο θείος Κάρολος, ο πρώτος ...Παθολόγος της. Αν βέβαια ως Καπιταλισμό θεωρήσουμε τον κόσμο, όπως τον βλέπουν οι πάσης φύσεως Καπιτάλες του. Γιατί ο πραγματικός κόσμος μας, δεν έχει μόνον τους Καπιτάλες του, αλλά κι όλους εκείνους, που εποφθαλμιούν τη ...θέση τους. Μιλάμε τώρα δλδ, για μεταγεννετικές παρενέργειες της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, στο επίπεδο της σχέσης ...θηλύς και θηλάζοντος! ).
Καθώς φαίνεται, ιστορικά ο πολιτισμός πήρε τα πάνω του, αφότου ο πρώτος άνθρωπος άρχισε να μοιράζεται τον οίκο του, με τα λεγόμενα "οικόσιτα". Ίσως(; ) στην παραχώρηση εκείνη να ενυπάρχει η αρχή, η πρώτη...(συνεχίζεται)
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
