Είναι αδιανόητο που ενώ συμβαίνει όλο αυτό με τη Γροιλανδία, η Ματσάδο δίνει στον
Τραμπ το Νόμπελ Ειρήνης της... Τέλος πάντων, κάποιες σκέψεις επί του θέματος.
Το γνωστό πρόβλημα με το διεθνές δίκαιο είναι ότι δεν υπάρχει κανένας να το επιβάλλει. Ποιος Χάρτης του ΟΗΕ; Δυστυχώς, όλα αυτά είναι ευχολόγια. Μακάρι να μπορούσαμε να προσλάβουμε... εξωγήινους να το επιτηρούν, αλλά δεν γίνεται. Οπότε πού καταλήγουμε; Να δεσμεύει το διεθνές δίκαιο τελικά μόνο αυτούς που δεν έχουν την [(γεω)πολιτική] δυνατότητα να το παραβιάσουν. Το σύστημα είναι έτσι φτιαγμένο. Δείτε τη σύνθεση του Συμβουλίου Ασφαλείας του Ο.Η.Ε.: μόνιμα μέλη ΗΠΑ, Ρωσία, Κίνα, Γαλλία, Ηνωμένο Βασίλειο. Που σημαίνει ότι αυτό το (υποτίθεται) τόσο σημαντικό όργανο δεν μπορεί να εκδώσει ψήφισμα που να καταδικάζει κανέναν από τους ισχυρούς, γιατί έχουν δικαίωμα αρνησικυρίας. Η ανθρωπότητα δεν έχει φτάσει ακόμα στο επίπεδο της πολιτισμικής ωριμότητας, ώστε να μπορεί πράγματι να συμβιώσει σε επίπεδο κρατών με όρους ισότητας και δικαιοσύνης. Αμφιβάλλω αν θα το φτάσει ποτέ. Τώρα επαφίεται στην καλή θέληση των ισχυρών αν θα τηρηθεί... η οποία προφανώς δεν υπάρχει. Όχι ότι υπήρχε σε άλλες περιόδους, απλά φρόντιζαν να τηρούν έστω τα προσχήματα. Τώρα ο
Τραμπ ούτε αυτό δεν κάνει.
Εγώ ως βαθιά φιλοευρωπαίος λυπάμαι πραγματικά για την κατάντια της Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ένωσης, που περιμένει με δουλικότητα τους "προστάτες" της να τη σώσουν κάθε φορά, μέχρι που φτάνει η στιγμή να τεθεί το διαχρονικό ερώτημα "Quis custodiet ipsos custodes?". Ο
Τραμπ είναι αυτός που είναι, θα κριθεί από τη χώρα του αν κάνει καλό ή όχι στα συμφέροντα των ΗΠΑ, το θέμα είναι εμείς τι κάνουμε. Τώρα είναι αργά για τη Γροιλανδία αν αποφασίσουν οι ΗΠΑ να επιτεθούν... και όλες τις δυνάμεις της Ευρώπης να αντιπαραθέσεις, τις ΗΠΑ δεν τις κερδίζεις.
"Η Ευρώπη πρέπει να χειραφετηθεί" είπε ο Καγκελάριος Μερτς, ο Μακρόν λέει χρόνια για στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης κ.λπ. Ας μη μείνουν στα λόγια πάλι, έχει καταντήσει γραφικό.
