Τα τριάντα είναι,και μόνο σα σκέψη,ταφόπλακα στο στέρνο μου.
Έκατσα και διάβασα πολλές απ'όσα λέτε,και κάποια κοπέλα είπε για την κρίση των 'άντα της αδερφής της..Εγώ αυτή την κρίση δεν θα προλάβω να την εγκαινιάσω στα 30,αφού την έπαθα ήδη στα 20.Την ημέρα των γενεθλίων μου,ήμουνα ωσάν τη Μεγάλη Παρασκευή.
Σκέφτομαι τώρα "Ε,ρε γλέντια στα 30"..Καλά ξέρω πλέον τι θα γίνει,αλλά είναι πολύ τρομαχτικά τα γηρατειά.
Όχι δεν σας είπα μόλις τώρα γέρους,ξεκολλήστε.Απλά είσαι one step closer...
Φοβάμαι το γήρας,φοβάμαι το θάνατο,ξέρω το ξεφτυλίζω(για τις κοπελιές που με έχουν βρει ισοπεδωτική στο παρελθόν το λέω) αλλά μακάρι να υπήρχε αυτό το pause.Ίσως είμαι φιλάρεσκη που δεν θέλω να τσαλακωθώ,αλλά από την άλλη φοβάμαι την καθώς πρέπει ωριμότητα των 30.Εννοώ ότι θα αλλάξουν τα μυαλά μου.
Είδα πολλούς μέχρι τώρα να λένε πως αισθάνονται ακόμα 20,είναι ιδιαίτερα ρομαντικό να το νιώθετε,αλλά δεν είστε.Και δεν το λέω για να σας συνεφερέρω-δεν θα μπορούσα-.Είναι σαν να το λέω σε μένα.Κι όλο κάνω κουβέντες με φίλους που δεν φοβούνται το μεγάλωμα,και ακόμα δεν μπορώ να πειστώ ότι αυτή η κ*λοηλικία κρύβει ενδιαφέρονται μυστικά ζωής.Και όλα αυτά που λέτε,οι μεγάλες κοπέλες του forum,για τα τσιπιρικάκια σας,για τις ζωές σας,πως τα έχετε καταφέρει,τι έχετε κάνει κλπ είναι τόσο,μα τόσο όμορφα..
Ξέρω από τώρα πως τα 30 θα είναι ο θάνατός μου.