Μπορεί να φαίνεται κάπως αστείο το κειμενο μου αλλά δεν είναι τρολίστικο. Αν ρωτήσεις μια γυναίκα 18 ετών (Φιλομαθή) για το τι θέλει να κάνει στην ζωή της θα σου πει ένα σωρό πράγματα , την ίδια γυναίνα αν την ρωτήσεις μετά από 10 χρόνια θα σου πει να βρω μια θέση να βολευτώ.
Δούλευα σε μια κλινική πέρσι σε ένα γυναικοκρατούμενο επάγγελμα (νοσηλευτική). Με γυναίκες που ήταν κατά μέσο όρο μεγαλύτερες από μένα ηλικιακά 3ο χρονες . Η εμπειρία μου αυτή με οδήγησε στο να σχηματίσω την άποψη αυτή.
Το ίδιο πράγμα παρατήρησα με μερικές ιατρινες ειδικευόμενες αλλά και μεγαλύτερου βαθμού ιατρίνες ( μερικές γνωστά όνόματα αλλά δε θα επεκταθώ παραπάνω).
Αναφέρομαι στην Ελλάδα και για τα δημόσια νοσοκομεία ο λόγος δεν είναι γιατί σνομπάρω το εξωτερικό αλλά γιατί δε ξέρω τι γίνεται εκεί (

σίγουρα θα γίνον

αι καλύτερα πράγματα από ότι γίνονται εδώ)
Δούλευα σε μια βαριά μονάδα όπου νοσηλέυοντας πάρα πολλοί καρκινοπαθείς ασθενείς και πολλοί από αυτόυς ήταν ψυχιατρικοι σε μεγάλο νοσοκομείο της Αττικής. Στις αρχές καλόυσα με έγκριση του θεράποντως ιατρού τους ασθενούς ψυχολόγο.
Αυτό εμφανιζόταν μια φορά και αν έκανε διευρεύνηση (υποτίθεται) πέντε λεπτά και μετά την έκανε και ούτε ξαναπατούσε.....
Όταν έκανα πρακτική στην νοσηλευτική σε ένα κέντρο Azheimer αυτό που εκάνε η ψυχολόγος ήταν να κάθεται σε ένα τραπέζι και να μιλάει με τους ασθενείς ή να παίζει μαζί τους παιχνιδάκια μνήμης. Αυτός που έκανε που φάνηκε υπερβολικά απλό ο καθένας μπορεί να το κάνει.
Οι εργοθεραπευτές που ήτανε εκεί απλά καθόντουσαν
.....
Στα κέντρα απεξάρτησης πιστεύω οτι γίνεται αρκετά δύσκολη δουλειά από τους ψυχολόγους δεν είχα την ευκαιρία να πάω αλλά θα ήθελα να δω τι παίζει εκεί.
Στην Ελλάδα στα νοσοκομεία καλώς ή κακώς ο ψυχολόγος υπάρχει ως επικουρικός του ψυχίατρου, ο ψυχολόγος δρα σε ένα πολύ μικρό βαθμό αυτοδύναμα.
Αντιθέτως στην παιδοψυχολογία έχουμε να κάνουμε με ένα ευαίσθητο θέμα που είναι τα παιδιά. Εκεί στις περισσότερες φορές δε χρειάζεται παρέμβαση ψυχίατρου και ο ψυχολόγος δρα αυτοδύναμα
(το θεωρώ αρκετά δύσκολο και χάρισμα να ανακαλύψεις τον ψυχικό των παιδιών και πόσο μάλλον να λειτουργείς πάνω τους ψυχοθεραπευτικά).
Αυτά που λέω παραπάνω είναι προσωπικές μου εμπειρίες, την ψυχολογία την θεωρούσα από πάντα μια από τις πιο δύσκολες επστήμες.