Κάθε φορά που πέφτει στο τραπέζι η ιδέα για στράτευση των γυναικών, υπάρχει πάντα η ίδια συλλογιστική στις απαντήσεις: α) ότι, αν οι άντρες θέλουν να πάνε οι γυναίκες στο στρατό, τότε να μοιράζονται κι εκείνοι τα βάρη της ανατροφής των παιδιών και του νοικοκυριού και β) ότι οι γυναίκες δεν είναι φτιαγμένες για τέτοια, σκηνάκια κτλ. Να μη σας κουράζω - εύκολες και γρήγορες απαντήσεις: α) οι γυναίκες στα 18, οπότε και προτείνεται η στράτευσή τους, έχουν ως βασικό ρόλο τους αυτόν της κόρης, δηλαδή ασχολούνται με τα του εαυτού τους και συνήθως δεν έχουν παιδιά, ενώ από νοικοκυριό ξέρουν μόνο να φτιάχνουν καφέ που δεν πίνεται, άντε και κάνα smoothie που δεν τρώγεται. β) οι γυναίκες δεν προτάθηκε να ανεβούν στα χιονισμένα βουνά τρέχοντας ημίγυμνες (αν και δεν ξέρω άντρα που θα είχε αντίρρηση), ούτε να κάνουν υποβρύχιες καταστροφές (αν και δε βλέπω γιατί δε θα μπορούσαν, αν ήθελαν). Λέμε να πηγαίνουν στα στρατόπεδα και να προσφέρουν διοικητικό έργο. Δεν μπορούν π.χ. ούτε γραμματειακά καθήκοντα να εκτελέσουν, να κάνουν αρχειοθετήσεις και να σηκώνουν τηλέφωνα? Καταλήγουμε λοιπόν, φίλτατοι αναγνώστες, στο συμπέρασμα ότι στην αγαπημένη μας χώρα, όλοι, άντρες και γυναίκες, είμαστε εξαιρετικά ανώριμοι, καθώς θέλουμε να μην προσφέρουμε τίποτα και να έχουμε τα πάντα και μάλιστα και στην πόρτα μας, αν γίνεται.