Καποτε πολύ πιτσιρίκα ήθελα μεταξύ σοβαρού κι αστείου να μπω στο στρατό. Πως κάποια κοριτσάκια θέλανε να γίνουν χορεύτριες ή γιατροί; Ε εγώ ήθελα να γίνω στρατιωτικός. Με ήλκυε η στολή. Για του λόγου το αληθές με ήλκυε η πειθαρχία (Αλτ! Προοοσοχή! )
Δεν είχα βέβαια σκεφτεί τότε για το
ζήτημα της υποχρέωσης.
Σήμερα, δε θα ήθελα να είμαι (δεν ξέρω αύριο
- γενικώς είμαι άτομο της πειθαρχίας). Εφόσον μεγαλύτερη πια σε ηλικία ερχόμενη σε επαφή με φαντάρους και στρατιωτικούς, απέκτησα την άποψη μου κι αυτή δεν αλλάζει, διότι είμαι συν τοις άλλοις άτομο που κάνω μνεία στο δικαίωμα της επιλογής. Κι έτσι τοποθετούμαι κατηγορηματικά απέναντι στη υποχρεωτική στράτευση.
Εχω αναφερθεί σε παρόμοιο θέμα με επιχειρήματα που δυσκολεύομαι αυτή τη στιγμή να ξαναβρώ. Συνοπτικά θα έλεγα πως η κοινωνία όπως ''υποχρεώνει'' τις γυναίκες να ντυθούν στα λευκά, με τον ίδιο τρόπο υποχρεώνει τους άνδρες να ντυθούν στα χακί. Θα προτιμούσα να είναι επιλογή ο στρατός.
Ειδικά στην εποχή μας, θεωρώ την στράτευση χάσιμο χρόνου (πνιγμός απο δουλειά και σπουδές- ένας χρόνος μπορεί να πάει πίσω το άτομο επαγγελματικά) Υπάρχουν τόσοι άνδρες και γυναίκες που αγαπούν το στρατό και την πατρίδα. Ας πηγαίνουν εκείνοι κι όταν πρόκειται για επιλογή, πολύ καλύτερα θα είναι και τ' αποτελέσματα. Γκαραντί αποδεδειγμένο πώς ο,τι κάνεις με τη θέλησή σου, το κάνεις και πολύ καλά! Πόσοι χασομέριδες υπάρχουν που απλά δεν την παλεύουν εκεί μεσα;
Είναι ανόητο να σου επιβάλλουν να κάνεις κάτι που δε θέλεις -για οπουδήποτε ισχύει αυτό-, ειδικά όταν είσαι σε μια ηλικία ώριμη, με συνείδηση του τι κάνεις και γιατί.
