Με αφορμή την ανθρωποκτονία στο Κουκάκι, θυμάμαι ότι πόσες φορές είχαμε ακούσει καβγάδες στο διαμέρισμα πάνω από από το δικό μας. Ο πατέρας πρέπει να κοπανούσε κάτι που ακουγόταν σαν ντουπ πάνω σε τοίχο ή πάτωμα, και η γυναίκα του πρέπει να ούρλιαζε κάθε φορά, ή και τα παιδιά του να προσπαθούν να τον ηρεμήσουν, να ακούγονται φωνές, κλάματα, αντικείμενα να εκσφενδονίζονται (από το θόρυβο) και γενικα σκληρές κουβέντες. Τι να κάναμε εμείς οι γείτονες; Κάποιες φορές είχαν ...παρά λίγο να ξεφύγουν και στο ασανσέρ. Κανείς δεν τολμούσε να του πει κάτι. Παίζει να ζήλευε την γυναίκα του παθολογικά και η καημένη ήταν τόσο ευγενική και ήσυχη κυρία. Σωστή μητέρα. Ο άλλος, το έπαιζε τίμιος, χριστιανός, οικογενειάρχης, που ελέγχει την οικογένειά του, να μην δίνει δικαιώματα στη γειτονιά άσχετα αν εμείς ακούγαμε αισχρό βρισίδι για αγίους. Πολλές φορές πρέπει να βρωμούσε αλκοόλ στο ασανσέρ και γενικά δεν άνοιγε κουβέντα εύκολα πέρα από τα τυπικά.