Ακόμη και με αυτή την τραγωδία, δεν βλέπω η κοινωνία να λέει ως εδώ και να λαμβάνονται μέτρα να μην έχουμε μια νέα τραγωδία. Ξέρετε γιατί; Γιατί δεν είμαστε μάλλον όλοι στον ίδιο στόχο. Δεν επιθυμεί μάλλον αυτή η "σοφή" κοινωνία να γίνει καλύτερη και να υπάρχει η ανθρώπινη κοινωνική συμβίωση. Αυτά είναι μόνο για τις θεωρίες και για να γίνονται διδακτορικά στην κοινωνιολογία με αμοιγώς ωφελιμιστικά κριτήρια (καριέρα με τη δυστυχία του άλλου). Στην πράξη της κοινωνίας υπάρχει μια διαίρεση του κόσμου με το "δημοκρατικό" δικαίωμα της προσωπικής γνώμης, το οποίο αρκετοί το ερμηνεύουν όπως τους βολεύει. Είμαστε εμείς και αυτοί. Οι ουρίτσες, όπως τους αποκαλώ. Οι ισαποστάκηδες, οι ζωούλες, που απλά δεν τους ενδιαφέρει τι κάνει ο άλλος, αν υπάρχει βια στο διπλανό σπίτι, αν πεθαίνει ο γείτονας, κτλ. Δεν έχουν χρόνο, είναι μόνιμα με πολλές δραστηριότητες γιατί έχουν και καριέρα να κάνουν. Κοιτάνε τη ζωούλα τους ... και απλά λυπούνται για την κάθε τραγωδία. Έτσι γίνεται.