Το φαινόμενο λέγεται post-coital tristesse (γνωστή και πρόδρομη αυτού είναι η λατινική φράση post coitum omni triste est -αποδιδόμενη στον Άγιο Αυγουστίνο), πρωτοαναφέρθηκε από τον Σπινόζα.
Υπάρχει ένας κάποιος συσχετισμός μεταξύ της ορμονολογίας και αυτής της αντίδρασης, και δεν είναι μια ή δυο ορμόνες αλλά ένας μεγάλος αριθμός που συνεργάζονται για την επίτευξη του οργασμού. Η μετάβαση στη μετοργασμική φάση είναι ένα στάδιο ορμονικής διαφοροποίησης, όπως επίσης και η μετάβαση στην οργασμική φάση.
Σε ζώα έχει παρατηρηθεί ισότιμη "συγκίνηση" μετά τη συνουσία, και ακόμα και σε απλοϊκά είδη -όπως για παράδειγμα στη Drosophila Melanogaster, όπου μεταξύ άλλων εγχύεται στο θήλυ ένα πεπτίδιο (SP) και το οποίο αναστέλει την απόκριση κάποιων αισθητικών νευρώνων στο αναπαραγωγικό του σύστημα, επηρεάζοντας την αναπαραγωγική συμπεριφορά του.
Από βιοχημικής πλευράς, υπάρχει κάποια ελαφριά συσχέτιση, συνεπώς,
η οποία όμως δεν περιορίζεται μόνο στο ένα φύλο αλλά είναι απολύτως ανάλογη και στα δύο.
Προφανώς υπάρχουν και κοινωνικές επιταγές/επιδράσεις/προσδοκίες που μεσολαβούν, δίνοντας το τελικό αποτέλεσμα (π.χ. γυναίκες πιο ευσυγκίνητες από τους άντρες κατά βάση. Σαφώς, γιατί σε όλους τους παραδοσιακούς/πρότυπους άντρες και γυναίκες η ευσυγκινησία είναι απενοχοποιημένη μόνο για τις γυναίκες. Απλή απόκριση σε κοινωνικά καλούπια.)
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
