Έχω χρόνο σήμερα, οπότε πάμε:
Α, εκεί το πας πάλι, στα σοσιαλ-κομμουνιστικά ιδεώδη.
Ζούμε εδώ και δεκαετίες την εποχή του νεοφιλελευθερισμού, του άκρατου καπιταλισμού κι εσύ μου μιλάς για τις σουφραζέτες του προηγούμενου αιώνα.
Κάποιες φεμινιστικές ομάδες των ΗΠΑ χρηματοδοτήθηκαν από τους Ροκφέλερ και Ρότσιλντ στα μέσα της δεκαετίας του 60' και αρκετά μετά, αυτό είναι γνωστό. Ο στόχος ήταν ο περιορισμός του οικογενειακού προτύπου ώστε να είναι τα άτομα πιο ευάλωτα στις πιστώσεις. Καμία σχέση με τον κομμουνισμό.
Ο φεμινισμός προωθήθηκε τόσο από τους φιλελέδες όσο και από τους αριστερούς. Στα κομμουνιστικά κράτη άντρες και γυναίκες δούλευαν κανονικά, μάλιστα σε κάποια κράτη (πχ Αλβανία) οι γυναίκες δούλευαν περισσότερο.
Τα υπόλοιπα που λες είναι "ξέρω γω" φάση, μάθε και πες μας μετά. Τι δεν σου αρέσει π.χ. στην
μιγαδα ;
https://migada71.wordpress.com/ Μπορείς να τοποθετηθείς στο δια ταύτα ή μια ζωή θα πετάς πυροτεχνήματα;
Εμένα βρήκες να ρωτήσεις; Ποια πυροτεχνήματα; Ολόκληρες αναλύσεις έχω κάνει για το πώς τέτοιες ιδεολογίες μας διέλυσαν. Μπορεί να διαφωνείς, μην λες όμως ότι πετάω πυροτεχνήματα.
Ξεκινάμε από το «μιγάδα». Και μόνο ο τίτλος και η ονομασία τους, δείχνει το ποιόν τους. Είναι διεθνίστριες και κατά της εθνικής συνείδησης, όπως η συντριπτική πλειονότητα των φεμινιστριών.
Έπειτα:
1. «Και, όπως κάθε τέτοια ανάγκη, για να μπορέσουμε να πούμε κάτι ανταγωνιστικό για τις εαυτές μας»
Παραποιούν την Ελληνική γλώσσα, βάζοντας το φύλο (και τον εαυτό τους κατά συνέπεια) πάνω από όλα, έχουμε δηλαδή μια οπτική του κόσμου που όλα φιλτράρονται βάσει του φύλου. Σε μία τέτοια οπτική, ο άντρας είναι «εχθρός», εκτός κι αν συμφωνήσει με ό,τι παλαβομάρα έχουμε στο μυαλό μας, ενώ οι περισσότερες παλαβομάρες έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τη φύση του ανδρικού φύλου. Ξεκάθαρα πιστεύω ότι όποιος άντρας δηλώνει φεμινιστής το κάνει:
α) επειδή δεν μπορεί να βρει γκόμενες και πιστεύει ότι έτσι θα αυξήσει τις ελπίδες του
β) έχει φάει τρομερή πλύση εγκεφάλου από την εκθηλυσμένη κοινωνία
γ) κάποια στιγμή εκρήγνυται, επειδή όλο αυτό πάει ενάντια σε αυτό που είναι και τον ευνουχίζει.
Επιπλέον, είναι φοβερή κριντζιά το «εαυτές».
2. Ο δημόσιος χώρος δεν είναι ένας ουδέτερος τόπος . Αντιθέτως, είναι χώρος έμφυλα και ταξικά προσδιορισμένος.
Ο ίδιος όρος «έμφυλα» είναι κατά της φύσης. Φυσικά και δεν είναι το ίδιο ένας άντρας και μια γυναίκα, φυσικά και άλλα πράγματα πρέπει να κάνει το ένα φύλο και άλλα το άλλο, φυσικά και πρέπει να υπάρχουν έμφυλοι διαχωρισμοί. Επιπλέον, το «ταξικά», βρωμάει κομμουνιστικίλα ( καμία σχέση με κομμουνισμό δεν λες; )... και πάλι, στον κόσμο πρέπει να υπάρχουν τάξεις και ιεραρχία, τα έχουμε ξαναπεί (απλά όχι αυτά του καπιταλισμού).
3. Σημαίνει την προέκταση και συνέχεια της άμισθης εργασίας που κάνουμε: Τα ψώνια για το σπίτι, τη βόλτα και το σχολείο των παιδιών, τις υποχρεώσεις των μελών της οικογένειας μας
Ίσως το χειρότερο από όλα, να βλέπεις σαν δουλειά την ιερή σου υποχρέωση σαν γυναίκα, το κάλεσμα της φύσης σου να κάνεις παιδιά, να τα μεγαλώνεις και να φροντίζεις σαν μάνα και γυναίκα την οικογένειά σου. Αν δεν βλέπεις το τραγικό του θέματος (αν δεν το βλέπετε όλοι όσοι σας έχει μείνει έστω και λίγη κοινή λογική βασικά) λυπάμαι, αλλά μάλλον έχουμε φτάσει στο έσχατο σημείο παρακμής. Αυτή είναι η ευθεία επίθεση του φεμινισμού στον θεσμό της οικογένειας, ίσως το πιο επαίσχυντο δάγκωμα αυτού του φιδιού στη δύση.
Επιπλέον, κανένας δεν σου χρωστάει χρήματα επειδή κάνεις αυτό που είσαι υποχρεωμένος να κάνεις. Σταμάτα πια να απλώνεις το χέρι σαν αριστερός που είσαι (το β ενικό δεν πάει σε εσένα), ραψ' το μια φορά για τα δικαιώματα που τα έχεις κάνει καραμέλα και ασχολήσου και λίγο με τις υποχρεώσεις σου.
4. Εκεί που εκφράζονται οι ανταγωνισμοί και οι διαχωρισμοί των έμφυλων σχέσεων, που παρουσιάζεται πως έχουμε κάποια “αδυναμία” και πρέπει να μας πουν οι γκόμενοι, οι φίλοι, οι πατεράδες μας πώς, πόσο, και με ποιούς τρόπους μπορούμε να υπάρχουμε μέσα σε αυτόν. Εκεί επιτηρείται η σεξουαλικότητα μας: τι φοράμε, που πηγαίνουμε και με ποιόν είμαστε.
Ναι, φυσικά, δεν μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις χωρίς επιπτώσεις. Είσαι ελεύθερη μεν να πας με έναν λόχο, αλλά να περιμένεις ότι θα σχολιαστείς και καλώς θα σχολιαστείς, γιατί ζούμε σε μία κοινωνία και σε ένα κοινωνικό σύνολο πρέπει να υπάρχουν όρια, κανόνες και ντροπή (ξεχασμένη έννοια).
Επιπλέον, κάτι για το οποίο ήθελα να μιλήσω καιρό: το να φοράς ό,τι σου κατέβει και να πηγαίνεις σε επικίνδυνες περιοχές πχ με λάθρο τα μεσάνυχτα, είναι σαν να προκαλείς την τύχη σου. Το να κάνεις κάτι τέτοιο και μετά να κράζεις όσους σου λένε να προσέχεις και ότι κανονικά θα έπρεπε να μπορείς να κυκλοφορείς άνετα παντού, είναι παλαβομάρα και επικίνδυνο για όσες ακούν τέτοιες βλακείες και θέτουν τον εαυτό τους σε κίνδυνο. Ο κόσμος ούτε είναι ούτε ήταν ούτε ποτέ θα είναι Παράδεισος, οφείλεις να παίρνεις τα μέτρα σου και να αποφεύγεις τις κακοτοπιές (πχ να πάω εγώ 2 το βράδυ στον Δενδροπόταμο, να με λεπιδιάσουν και μετά να κράζω όσους μου κάνουν
victim blaming που δικαίως θα μου λένε «τι έκανες ρε φελλέ εκεί πέρα τέτοια ώρα;»)
Και δεν έπιασα καν το ίδιο το θέμα του άρθρου, ε; Μόνο με το ύφος, τις έννοιες και τον τρόπο γραφής καταπιάστηκα...
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 21 Νοεμβρίου 2025
Αν όμως ήταν μάχιμοι και σας πηγαίνανε κόντρα θα τους βγάζατε σε ΕΔΕ για ψήλου πήδημα. Τα γνωρίζω εκ των έσω..
Σε αυτό συμφωνώ απόλυτα. Ήρωας όποιος δουλεύει στο δημόσιο και πάει εναντίον του αφηγήματος.
