ποιο ειναι το διλλημα?
αν θελω να ειμαι φτωχος με ευρω η με δραχμες?
Εξαιρετικό ποστ, γέλασα με την καρδιά μου φίλε Ονειροκλέφτα.
Με τη σάτιρα, όπως και με μαθηματικά δημοτικού (λατρευτή μου Ίσι
), μπορεί κανείς να τα πει καλύτερα από τις βαρετές οικονομικές αναλύσεις. Όλες όμως οι εκδοχές, δείχνουν το ίδιο. Άκουσα μόλις τώρα τον Μπενίτο στη βουλή, να χρησιμοποιεί την εξής "ύβρι" προς τον Λαφαζάνη: "
Είστε εκπρόσωποι της δραχμής (
με τόνο αηδίας, ο πάντοτε θεατρικός Μπένυ
),
της εξαθλίωσης, της καταστροφής, την υποταγής...", μόνο προδότη που δεν τον αποκάλεσε, του ζήτησε μάλιστα τα σχέδια που έχει να τα βγάλει στην επιφάνεια, "
εν γνώσει των συνεπειών του νόμου"
(θα μπορούσε κανείς να το δει ως μια απέλπιδα προσπάθεια του Μπενίτο να στρέψει μερίδα του αγανακτισμένου κόσμου του κόμματός του προς τον Τσίπρα, μπας και το σύστημα καταφέρει και σώσει τα προσχήματα. Δυστυχώς γι' αυτόν, το κίνημα που μαζεύεται εκεί έξω, έχει πρωτοφανή χαρακτηριστικά, που πολύ σύντομα -αν όχι ήδη- θα είναι αδύνατον να προβλεφθούν και να χαλιναγωγηθούν.
).
Δεν βρέθηκε ένας άνθρωπος εκεί μέσα να του πει...: "
Μα κύριε Βαζελίνε μου, όλα αυτά που λέτε, τα ζήσαμε με το ευρώ. Με τη δραχμή τα ζήσαμε μονάχα σε συνθήκες πολέμου".
Εγώ θυμάμαι τη δεκαετία του '70 με τη δραχμή. Όταν το χρέος της χώρας ήταν πολύ χαμηλό. Δεν είχαμε περιττές πολυτέλειες, ούτε τα λιλιά της τεχνολογίας και τα φρου φρου κι αρώματα των δεκαετιών της υπερχρέωσης, όμως είχαμε υπερεπάρκεια αγαθών και η αγοραστική δύναμη της δραχμής τότε ήταν μεγαλύτερη από του Ευρώ!! Άνθρωποι να πεθαίνουν από την πείνα κι άστεγοι γενικότερα ήταν ΑΝΥΠΑΡΚΤΟ φαινόμενο. Η μάνα μου έλεγε, ότι
στα τέλη της δεκαετίας του '60 με αρχές '70, κάθε βδομάδα για να ταΐσει πλουσιοπάροχα μια τριμελή οικογένεια, ξόδευε 35 δραχμές. Εγώ σήμερα ξοδεύω 100 ευρώ τη βδομάδα κι αυτό που εννοούσε η μάνα μου όταν έλεγε "πλουσιοπάροχα", εγώ ούτε στον ύπνο μου. Και δούλευε μόνο ο πατέρας στις περισσότερες περιπτώσεις που ήξερα τότε... Το ενοίκιο ήταν 200 δραχμές και το ρεύμα 20 (και πολλά λέω).
Κι όμως, η μισή δεκαετία έφυγε με τη Δικτατορία. Ακόμη σαν σήμερα θυμάμαι την περιβόητη επιστράτευση και το Κυπριακό που ξέσπασε στο κεφάλι μας. Η άλλη μισή δεκαετία πήγε με την διεθνή οικονομική κρίση την λεγόμενη πετρελαϊκή.
Οι Άγγλοι πείνασαν, οι Γερμανοί, δεν ξέρω ποιοι άλλοι, οι Έλληνες όχι!! Μα τότε ήμασταν έξω από το διεθνές κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Μια μάλλον επαρχιακή χώρα της Ευρώπης, με οικονομία η οποία στηριζόταν κυρίως στην δική της παραγωγή, με δικό της νόμισμα που κατά βάση στηριζόταν περισσότερο στην παραγωγική της βάση και λιγότερο στο δανεισμό. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Γάλλοι δάνεισαν την κυβέρνηση Καραμανλή, θέτοντας όρους για συστηματική προώθηση των εισαγωγών Γαλλικών προϊόντων. Έτσι μας προέκυψαν τα Λακόστ για παράδειγμα. Αργότερα οι Γιαπωνέζοι δάνεισαν την κυβέρνηση Α. Παπανδρέου, θέτοντας ως όρο την αγορά των Πόκεμον και την προβολή τους στην κρατική τηλεόραση. Ευνόητοι οι λόγοι...
Από τη στιγμή που μπήκαμε στην ΕΟΚ (ΕΕ), αρχές της δεκαετίας του '80 ουσιαστικά, η δραχμή όλο κι έχανε την αξία της, όλο και προέβαιναν σε διολίσθηση ή υποτίμηση· μετά λοιπόν από το "μήνα του μέλιτος" του πρώτου μισού της δεκαετίας, από εκεί και πέρα το νόμισμα γινόταν συνεχώς και πιο αδύναμο. Δεν μας έφτασαν τα πεντοχίλιαρα, ξαφνικά τυπώσαμε (στα τέλη της δεκαετίας ή αρχές της επόμενης, αν δεν με απατά η μνήμη μου), τυπώσαμε και δεκαχίλιαρα. Δεν μας έφτανε το κατοστάρικο, τυπώσαμε (αργότερα τη δεκαετία του '90). Την ίδια εποχή, η ΕΕ έριχνε λεφτά στους αγρότες για να θάβουν τα προϊόντα τους. Τους τεμπέληδες αγρότες των επιδοτήσεων και των καφενείων, που χρειάζονται πέντε Αλβανούς εργάτες για να κάνουν τη δουλειά που ο παππούς τους έκανε από μόνος του, έτσι τους κατασκεύασαν, εκείνη την εποχή, μαζί με το κομματικό φαγοπότι που έπεσε στους αγροτικούς συνεταιρισμούς, οι οποίοι απαξιώθηκαν. Τα θυμάμαι από μνήμης, δείτε όμως κι
εδώ.Έδιναν λεφτά για να ξηλώσουμε αμπέλια και στη θέση τους να βάλουν άχρηστα καβάκια, ξυλεία δεύτερης διαλογής. Η πρωτογενής παραγωγή ως ποσοστό του ΑΕΠ, έπεσε δραματικά μετά το '83, με την εισροή των ΜΟΠ (Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα). Δείτε στο άρθρο που παρέθεσα, πώς ακριβώς χρησιμοποιήθηκαν αυτά από το Παπανδρεϊκό κατεστημένο (κι όλους τους μετέπειτα). Ο συστηματικός εκμαυλισμός, κομματικός και οικονομικός, των αγροτών, έφτασε τη χώρα σε σημείο να εισάγει σήμερα ελαιόλαδο από τη Γερμανία.
Σιγά σιγά, οι ελληνικές βιομηχανίες έκλειναν η μία πίσω απ' την άλλη. Το κράτος έκανε ό,τι μπορούσε για να τους προβάλει προσκόμματα. Ο εφοριακός ήταν μπαμπούλας. Όλοι ζητούσαν μίζες κι εκβίαζαν δικαίους και αδίκους. Αντίθετα, δίνονταν λεφτά (από τα δανεικά φυσικά) για βιομηχανίες φαντάσματα, δηλαδή από ημέτερους που έχωναν μίζες, έπαιρναν παχυλές επιχορηγήσεις, χωρίς ουσιαστικά να βάλουν τη δική τους συμμετοχή (έχω προσωπικές εμπειρίες επ' αυτών, όποιος θέλει έχω πολλές ιστορίες της πιάτσας να του διηγηθώ) και στο τέλος έπαιρναν τα λεφτά κι έφευγαν, χωρίς να λειτουργήσουν ποτέ. Η Θράκη είχε γεμίσει με σκελετούς κτιρίων που σάπιζαν άχρηστα. Η χώρα σταματούσε ολοένα να παράγει.
Ενώ λοιπόν γινόταν αυτό, η Δραχμή είχε πλέον (στα χέρια της ΕΕ επί δύο δεκαετίες) τόσο πολύ απαξιωθεί, που όλοι είδαν το Ευρώ σαν σωτηρία. Αυτό όμως που θ' ακολουθήσει την υπογραφή της επαίσχυντης αποικιοκρατικής συμφωνίας, εντός Ευρώ, θα μπορεί να συγκριθεί μόνο με τη δεκαετία του '40 και του '50, με τον πόλεμο, την κατοχή και τον εμφύλιο. Βάλτε τα κουκιά κάτω και μετρήστε. Ακόμα και η Χούντα μας άφησε σε πολύ καλύτερη κατάσταση. Τουλάχιστον δεν άφησε κανέναν πεινασμένο και η χώρα ήταν αυτάρκης, αν και σχετικά φτωχή.
Εγώ έτσι την έζησα τη Δραχμή κι έτσι σας τα διηγούμαι. Είμαι πολλά χρόνια στην παραγωγή κι έχω αλλάξει πολλά επαγγέλματα, διαφορετικά μεταξύ τους. Η κινδυνολογία τους έχει μόνο μία εξήγηση: Πρόκειται για ωμό εκβιασμό!! Αυτό που έχω μάθει εγώ απ' τη ζωή μου και η κοινή εμπειρία συμφωνεί μ' αυτό, είναι ότι όταν υποκύψεις σ' έναν εκβιασμό, ο εκβιαστής δεν θα σταματήσει ποτέ να σ' εκβιάζει, μέχρι να πάρεις την καραμπίνα και να τον στείλεις από εκεί που ήρθε.
Συνεπώς, άλλος ένας λόγος για τον οποίο θα έλεγα όχι, θα ήταν το ΟΧΙ ΣΤΟΝ ΕΚΒΙΑΣΜΟ!!!
Έτσι λοιπόν,
το δίλημμα αυτή τη στιγμή είναι πράγματι το "Θέλω να είμαι φτωχός με τη δραχμή ή με το Ευρώ;". Το ερώτημα που θα πρέπει ν' απαντήσει κάποιος σοβαρά μέσα του, πριν αποφασίσει, θα πρέπει να είναι "
Για πόσον καιρό θα διαρκέσει η φτώχεια μου και ποιος θα την χειρίζεται, εγώ ή η Μέρκελ;". Εξετάστε τις δύο εκδοχές του ψευδοδιλήμματος υπό το φως αυτού του ερωτήματος και κρίνετε, είμαστε όλοι νομίζω μεγάλα παιδιά και μορφωμένα...
