Χα, ήρθε και το αντικοινωνικό της παρέας...
Λοιπόν, εγώ είμαι πολύ δύσκολη στις φιλίες. Μα, πραγματικά!!
Έλλειψη αυτοπεποίθησης; Ακοινωνικότητα; Εν κατέω...
Αλλά οι φίλοι που έχω είναι... είτε με "διάλεξαν" αυτοί (εννοώ αυτοί έκαναν το πρώτο βήμα για κάτι πιο στενό, με κάλεσαν κάπου, με προσέγγισαν συναισθηματικά, κλπ)... είτε άντρες, με τους οποίους θα έπαιζε κάτι αλλά τελικά δεν, και μείναμε στη φιλία... και μόνο σπάνια φίλοι, με τους οποίους ένιωσα εξ' αρχής άνετα και κυνήγησα κι εγώ τη φιλία. Α, και οι παιδικοί φίλοι.
Κι επειδή καταλαβαίνω γιατί ρωτάς, υποβρύχιά μου, εδώ γνώρισα κόσμο απλά μη σκεφτόμενη! Βρε τον ιχλίμπεντιχ, βρε τη Φανή... Απλά ήμουν γλυκιά και "μαμαδίστικη".
Παλιά, που με τη Φανή πηγαίναμε απλά πού και πού για ένα μεσημεριανό, της έγραφα πχ όταν είχε πολλή δουλειά "έλα καλό κουράγιο, γράψε μου όταν τελειώσεις να ξέρω ότι πήγα καλά, και φρόντισε να ξεκουραστείς αλλιώς θα σε δείρω!" και αυτό την έφερε κοντά σε μένα! Μαζί και ένα κουλουράκι-σουβενίρ που της έφερα από το Μόναχο. Έτσι η γνωριμία έγινε φιλία...
