Διαβάζω από την αγαπητή Ορλάντο, πως πιστεύει ότι ο χώρος της τέχνης, δεν φιλοξενεί ποσοστιαία περισσότερους ομοφυλόφιλους, από τον μέσο όρο της κοινωνίας. Θέλω με αυτό να πω, ερμηνεύοντας και ελπίζω όχι παρερμηνεύοντας τα γραφόμενά της, ότι αν δεν υπάρχει πράγματι καμμία συσχέτιση της τέχνης με την ομοφυλοφιλία, τότε τα ποσοστά των ομοφυλόφιλων στο χώρο της τέχνης θα έπρεπε να είναι συγκρίσιμα με αυτά που συναντά κανείς στους υπόλοιπους χώρους. Άραγε βρίσκει κανείς τόσους ομοφυλόφιλους στο χώρο των οικοδόμων, των βιομηχανικών εργατών, των αλιέων, κλπ, όσους μέσα στο χώρο της τέχνης;
Θα μπορούσε κανείς να υποθέσει ότι τα ποσοστά στους χώρους πλην της τέχνης, που αναφέρω παραπάνω είναι παρόμοια, όμως εκεί δεν έχει κανείς την "πολυτέλεια" να εκφράσει την ομοφυλοφιλία του, ενώ ο χώρος της τέχνης, λόγω της ευαισθησίας των εν γένει καλλιτεχνών, ασχέτως φύλου, είναι πιο δεκτικός σε κάτι τέτοιο.
Ωστόσο, σε προηγούμενο ποστ της Ορλάντο, από άλλο θέμα σχετικό με την ομοφυλοφιλία, διαβάζω:
Εργάζομαι στον χώρο του θεάτρου, και για πολλά χρόνια συνεργάζομαι με ομοφυλλόφιλους. Παρατηρώ την προσωπικότητα τους, τις σχέσεις τους με τους ανθρώπους, τα καλλιτεχνικά τους ιδεώδη και συζητώντασ συχνά μαζί τους σε επίπεδο πολύ προσωπικό, έμαθα ότι πίσω από το γελιο τους κρύβουν μεγάλη δυστυχία. Και όχι επειδή δεν θα είναι ποτέ απόλυτα αποδεκτοί από την κοινωνία μα πρώτα από όλα (σας παρακαλώ κατεβάστε όλοι σας τις μάσκες) από τους ίδιους τους τους εαυτούς.
Εδώ λοιπόν η συνομιλήτρια προσπαθεί να υποστηρίξει τη θέση της επί της ομοφυλοφιλίας με βασικό επιχείρημα το ότι γνωρίζει πολλούς, λόγω του συχνού συγχρωτισμού της με αυτούς στο χώρο της εργασίας της. Και ποιος είναι αυτός; Μα φυσικά ο χώρος της τέχνης.
Θεωρώ ότι το επιχείρημα δεν θα είχε την ίδια βαρύτητα εάν μας έλεγε: "Εργάζομαι στο χώρο των τηλεπικοινωνιών, ή των κατασκευών, ή του μάνατζμεντ (για παράδειγμα) και για πολλά χρόνια συνεργάζομαι με ομοφυλόφιλους...".
Συνεπώς, κατά τη δική μου αντίληψη, μεταξύ των δύο αυτών δηλώσεων υφίσταται μια αναπόφευκτη αντίφαση.
Αρχική Δημοσίευση από Orlando:
Μια φορά, από απλή περιεργεια, μελέτησα τις διαφορές ανάμεσα σε ομοφυλόφιλους χορευτές μπαλέτου και ετεροφυλόφιλους. Το μπαλέτο έιναι από τις τέχνες που θεωρούνται ομοφυλόφυλες, αλλά δεν είναι παρά άλλη μια ψευτικη γενίκευση. Οι μεγαλύτεροι μπαλερινοι σήμερα είναι έτερο. Καντε και σεις τη σύγκριση. Πάρτε τον Ρομπέρτο Μπόλε και τον Ιρεκ Μουχαμέντοφ. Ο τρόπος που αγκαλιάζουν την παρτνέρ τους, ο τρόπος που εκφράζουν το βάθος της ψυχής τους. ο πρώτος έιναι νάρκισσος και η σκηνική του παρουσία είναι επιφανειακή. Δεν αγγίζει την ψυχή του θεατή. Το αντίθετο ο δεύτερος, και μάλιστα είναι αξεπέραστο το πάθος με το οποίο εκφράζει την φύση των ηρώων (ανδρών) που υποδύεται.
Θα παρατηρήσω πως ο Ροδόλφο Βαλεντίνο και πάνω απ' όλους ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ, ο οποίος θεωρείται από πολλούς ο μεγαλύτερος χορευτής όλων των εποχών, ήταν ομοφυλόφιλοι. Δηλαδή αγαπητή Ορλάντο, ο Νουρέγιεφ ήταν επίσης νάρκισσος κι επιφανειακός; Μήπως η μνήμη και οι αναφορές είναι επιλεκτικές, όταν απλά θέλουμε να στηρίξουμε την άποψή μας;
Στο πρώτο μου ποστ στο θέμα αυτό, είχα θέσει και την εξής ερώτηση, παρεμπιπτόντως:
Υπήρχαν κάποτε και πολλοί κομμουνιστές καλλιτέχνες, έχει σχέση άραγε η ευαισθησία με τον κομμουνισμό; Κι αν ναι, γιατί δεν είναι τόσοι πολλοί σήμερα; Ενδιαφέρον ερώτημα που μου προέκυψε.
Ο φίλος Πέτρος πιστεύω πως απάντησε με το παρακάτω τμήμα του κειμένου του:
Εγώ κατάλαβα ότι δεν συνδέεται άμεσα ο σεξουαλικός προσανατολισμός με την ευαισθησία και διάθεση για τέχνη, αλλά οι κοινωνικές συνθήκες και καταστάσεις που ενδεχομένως κάνουν το άτομο να δει και από άλλες οπτικές γωνίες κάποια πράγματα.
Πιστεύω πως αυτό ισχύει για κάθε μειονότητα που έρχεται αντιμέτωπη με καταστάσεις που για τους "πολλούς" είναι ασυνήθιστες (όπως ο απαγορευμένος έρωτας, η φρίκη του πολέμου, η ζωή ενός ατόμου που υποφέρει από κάποια ανίατη ασθένεια κ.α.)
Πράγματι, εκείνη την εποχή στην οποία αναφέρομαι, οι κομμουνιστές ήταν μειονότητα και μάλιστα διωκόμενη απηνώς. Πιστεύω λοιπόν πως το παραπάνω απαντά θαυμάσια στην απορία μου...Ευχαριστώ φίλε Πέτρο.
Και μια σχεδόν ύπουλη ερώτηση:
Η κομμωτική, θεωρείται μορφή τέχνης, με την ίδια λογική που θεωρήθηκε από τους προλαλήσαντες μορφή τέχνης και η ραπτική;
