Δε συμφωνώ με το να επιτραπούν οι γάμοι μεταξύ ομοφυλοφίλων, πόσο μάλλον αυτοί να υιοθετούν παιδιά, στα οποία ελλοχεύει ο κίνδυνος της διατάραξης της ψυχοσύνθεσής τους και κατ' επέκτασιν της μετέπειτα πορείας τους στο σεξουαλικό τομέα. Ας μην ξεχνάμε πως τα παιδιά, καλώς ή κακώς, έχουν ως κύρια πρότυπα τους γονείς τους, συνεπώς βλέποντας δύο άτομα του ιδίου φύλου να είναι μαζί σαν οικογένεια πιστεύουν ότι αυτό είναι το φυσικό και το πιθανότερο είναι να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο εξαιτίας των προτύπων τους.
Τώρα, όσον αφορά μόνο την περίπτωση του γάμου, είναι πολλά τα θέματα που πρέπει να ληφθούν υπ' όψιν. Μερικά από τα πιο "διασκεδαστικά" είναι τα εξής:
- Ο παπάς θα αλλάξει το στίχο "Η δε γυνή ίνα φοβήται τον άνδρα" ή θα τον αφήσει ως έχει?
- Θα αλλάξει κανείς/καμία το επώνυμό του/της μετά το γάμο με το επώνυμο του/της συζύγου του/της?
- Ποιος/Ποια θα φορέσει το νυφικό και ποιος/ποια το γαμπριάτικο κοστούμι?
Ας είμαστε ρεαλιστές. Η Ελλάδα λόγω της ανατολίτικης νοοτροπίας της δεν είναι ακόμη έτοιμη (και δε νομίζω να είναι στο άμεσο μέλλον) να δεχθεί άλλη μια ανωμαλία (προσοχή: τη λέξη τη χρησιμοποιώ με την πρώτη σημασία της, δηλαδή το ότι κάτι δεν είναι ομαλό κι όχι όπως συνηθίζεται να ακούγεται, δηλαδή με κακή έννοια). Θα μου πείτε βεβαίως "Γιατί, τα άλλα πράγματα κυλάνε ομαλά?" και δίκιο θα έχετε. Δεν ξέρω... ίσως απλά να είμαστε βολεμένοι με τις υπάρχουσες καταστάσεις.