@Ιnso: Δλδ, θεωρείς την καταπίεση των γυναικών στο Ιραν ίσης σημασίας με το αν η
κοινωνικά αναγνωρισμένη συμβίωση των ομοφυλόφιλων θα ονομάζεται "γάμος" και θα το επικυρώνει ο δήμαρχος με το αν θα ονομάζεται "σύμφωνο" και θα το επικυρώνει ο συμβολαιογράφος?
Δεν είναι λίγο τραβηγμένο αυτό?
1) Προφανως και ειναι τραβηγμενο. Δεν το ειπα ως αντιστοιχο, αλλα αναρωτιομουν με τη λογικη σου σε αυτο το θεμα, πως θα αντιμετωπιζες καποιο αλλο πιο "οριακο".
2) Αν ειναι κοινωνικα αναγνωρισμενη, δεν υπαρχει προβλημα με το να συμβαινει και νομικα (ουτε θα διαμαρτυρηθει κανεις) Αλλα επειδη δεν ειναι, ειναι που υπαρχει προβλημα.
3) Μπορει καποιος να καλεσει τους φιλους, την οικογενεια και τους γνωστους του στον συμβαιολογραφο, να το γιορτασουν μαζι και να αρχισουν να κλαινε;
Επομενως ειναι διαφορετικα πραγματα.
4) Προφανως δεν ειναι το ιδιο. Αλλα ακομα και το να μην αφηνουν το παιδι σου να παιζει σε μια παιδικη χαρα και να το αφηνουν να παιξει σε ολες τις υπολοιπες, ειναι στερηση καποιου διακαιωματος του, και ρατσισμος απεναντι του. Το οτι μπορει να μην εχει τοση σημασια δεδομενου οτι μπορει να παιξει το ιδιο καλα στην διπλανη παιδικη χαρα, δεν σημαινει οτι δεν θα επρεπε να εχει το δικαιωμα να το κανει παντου.
Και ναι... Σε πρώτη φάση αν ήμουν γυναίκα σε καταπιεσμένο καθεστώς ΟΥΔΟΛΩΣ θα με ενδιέφερε αν με ονόμαζαν "ίση" ή "όμοια" με τον άνδρα. Θα με ενδιέφερε αν θα μου παραχωρούσαν τα δικαιώματα που θέλω. Τονίζω. Σε πρώτη φάση.
Αλλά ούτως ή άλλως θεωρώ ότι συγκρίνουμε παντελώς ανόμοια πράγματα.
Επισης, μαλλον ξεχνας οτι οι ομοφυλοφιλοι εξαιρουνται (προς το παρον) ΚΑΙ απο το συμφωνο συμβιωσης, αρα αρχικα, δεν εχεις καν τα ιδια δικαιωματα. Κατα δευτερον, ποιο ειναι το νοημα των "φασεων". Ή κατι ειναι νομιμο, ή δεν ειναι. Το να αφαιρεις εστω και το δικαιωμα καποιου χαρακτηρισμου απο καποιον, δεν ειναι παραλογο, δεδομενου οτι ειναι εξισου νομιμος πολιτης ενος κρατους με εναν αλλον;
Επίσης, να κάνω μια ερώτηση? Δεν θέλω να την πω σε κάνενα αλλά η δική μου εμπειρία, η οποία είναι ένα ζευγάρι συμφοιτητών μου και ένα δικό τους φιλικό ζευγάρι [όπως καταλάβετε ομοφυλόφιλα ζευγάρια εννοώ] μου λέει ότι οι ομοφυλόφιλοι σε πρώτη φάση είναι ικανοποιημένοι που μπορούν να σκέφτονται κοινό μέλλον , έστω και αν λέγεται "σύμφωνο συμβίωσης". Υπάρχει κάποιος λόγος που είστε τόσο σίγουροι όλοι ότι οι ομοφυλόφιλοι νιώθουν τόσο... μιεροί ή ριγμένοι από τη σκέψη του "συμφώνου" Vs "γαμου" ?
Μπορει οι ανθρωποι, δεδομενης της θεσης τους στην κοινωνια σημερα, να ειναι ευχαριστημενοι που αυτη θα βελτιωθει εστω και καπως. Το θεμα ειναι γιατι να μην εξομειωθουν πληρως. Και οι σκλαβοι της Αμερικης αν τους ελεγαν οτι θα μπορειτε να διαμαρτυρεστε οταν σας χτυπουν με το μαστιγιο, θα ηταν ευχαριστημενοι, αλλα δεν σημαινει οτι δεν θα ηθελαν να ειναι και ισοι.
Και προσωπικα μιλαω ως προς το πως θα ενιωθα εγω αν ημουν ομοφυλοφιλος. Μπορει ολοι οι gay να μην εχουν προβλημα. Εγω θα ειχα.
εδιτ: από καθαρή ακαδημαϊκή απορία, αν θέλεις μου εξηγείς γιατί είναι παράνομη η "άρνηση" της εκκλησίας? Δεν το λέω επιθετικά αλήθεια δεν το κατάλαβα!
Σε ενα μαγαζι, αν δηλωσουν οτι θελουν μονο ομορφες κοπελες, εχουν δικαιωμα να το κανουν; Σε ενα περιπτερο, μπορει καποιος να αρνηθει να σε εξυπηρετησει επειδη δεν εχεις ψιλα; Οχι, ειναι παρανομο. Εφοσον λοιπον και η Εκκλησια υπαγεται στους κανονες του κρατους, πληρωνει φορους, κτλ, τοτε
υποθετω οτι δεν μπορει να διακρινει μελη του κρατους βασει των σεξουαλικων τους προτιμησεων.
