Μου έχουν δοθεί ευκαιρίες Αλλά το σταμάτησα για κάποιο λόγο και από τότε δν ξανά προέκυψε θεωρείτε περίεργο;
Το ερώτημα νομίζω χωρίζεται σε δυο σκέλη,και αυτό επειδή προσωπικά δεν έχω καταλάβει τι μπορεί να εννοείς οτι θεωρούμε περίεργο.Το ότι είσαι 17 και δεν έχεις φιλήσει ή το ότι είσαι 17,είχες κάποιες ευκαιρίες αλλά εσύ τις προσπέρασες;
1)Αν αναφερόμαστε στο δεύτερο ερώτημα,είχες κάποιες ευκαιρίες και τις αρνήθηκες.Προσπάθησε να καταλάβεις γιατί τις απέρριψες.Μήπως επειδή δεν ήσουν έτοιμη;Μήπως επειδή δε σου άρεσαν τα άτομα αυτά που σε προσέγγισαν;Μήπως κόμπλαρες πάρα πολύ;Όπως και να έχει όμως δεν είναι περίεργο που δεν "εκμεταλλεύτηκες" τις ευκαιρίες εφόσον κιόλας δεν σε έκαναν να νιώσεις αυτό το αίσθημα ότι θέλεις.
2)Αν αναφερόμαστε στο πρώτο ερώτημα.Νομίζω δεν έχει και πολλή σημασία να σου πω οτι προσωπικά το θεωρώ απόλυτα φυσιολογικό να είσαι 17 και να μην έχεις κάνει κάτι με κάποιον,και αυτό επειδή μάλλον επηρεάζεσαι από συνομηλίκους σου οι οποίοι μπορεί να άρχισαν τους πειραματισμούς στα 13-14.Είμαι σίγουρη οτι μπορεί να βλέπεις συμμαθητές σου να έχουν σχέσεις,να κάνουν φάσεις κτλ και να αναρωτιέσαι πότε θα αρχίσει και με εσένα αυτό κτλ αλλά θα ήθελα από τώρα να σου πω ότι όταν φύγεις από την μικρή κοινωνία του σχολείου και ενταχθείς στην ακόμη μεγαλύτερη κοινωνία του πανεπιστημίου και στην ακόμα θεόρατη κοινωνία του έξω κόσμου,θα καταλάβεις αρχικά ότι είσαι μία από τις πολλές που βρίσκονται σε αυτή τη θέση.Αυτά τα πράγματα δεν έρχονται προγραμματισμένα.Δηλαδή τι,επειδή έτυχε στην Μαρία από το Γ2 να κάνει κάτι με τον Παναγιώτη από το Γ1,πρέπει και εσύ σώνει και ντε να κάνεις κάτι;Αν δεν κάνεις τι αλλάζει;Αν αργήσεις ένα-δύο χρόνια;Θα χαλάσει ο κόσμος;Μπα.Όπως λένε και στα λατινικά carpe diem.
Ωστόσο θα ήθελα να επισημάνω και το εξής,έγιναν βέβαια και μερικές αναφορές παραπάνω αλλά ναι.Η αλήθεια στο πόσο σημαντικό και ασήμαντο είναι να κάνεις "σχέσεις" ή πειραματισμούς σε αυτήν την ηλικία βρίσκεται κάπου στη μέση.Πολλοί υπονόησαν ότι οι σχέσεις σε αυτήν την ηλικία σε γενικές γραμμές δεν έχουν και πολύ νόημα και είναι γενικά καλύτερο να υπάρχει αφοσίωση σε άλλους τομείς όπως πανελλήνιες,πτυχία κτλ.Άλλοι από την άλλη μεριά,ανέφεραν ότι είναι οκ να εντάξεις και κάτι τέτοιο στο πρόγραμμα σου εφόσον και αν νιώθεις την ανάγκη(με άλλα λόγια σου αρέσει ο άλλος).Κατ'εμε λοιπόν,κι εγώ όντως πιστεύω οτι οι "σχέσεις" σε αυτήν την ηλικία κατά ένα πολύ μεγάλο ποσοστό είναι παταγώδεις αποτυχίες.Βασικά δε ξέρω,αλλά δε μπορώ ούτε σχέσεις να τις ονομάσω στα 15-16.Να φταίει οτι τότε δε ξέρεις καλά καλά τι θέλεις,να φταίει οτι είσαι με τον άλλον όχι επειδή τον θέλεις αλλά επειδή θέλεις να το φλεξάρεις στα social ή γενικά για να νιώθεις ένα με τη μάζα;Να φταίει ότι δε μπορείς να είσαι μόνος/η επειδή έχεις ανασφάλειες;Αυτά κακά τα ψέματα συμβαίνουν και σε μεγαλύτερες ηλικίες,άνω των 25,στις ηλικίες >18 δε θα συνέβαιναν;
Αυτό όμως τι σημαίνει;ότι άμα βρεθεί κάποιος που σου αρέσει στα 16 θα του πεις όχι;Όχι βέβαια.Αλλά καλό είναι να έχεις στο νου σου,ότι σε τέτοιες ηλικίες πιο πιθανό είναι να χωρίσετε,παρά να μείνετε μαζί.Αυτό το λέω για να καταλάβεις ότι γίνει-δε γίνει κάτι στην εφηβεία δεν σε επηρεάζει κάπως αφού η κατάληξη στατιστικά είναι συγκεκριμένη.Το μόνο που θα κερδίσεις από όλο αυτό βέβαια,είναι εμπειρία για μια άλλη σχέση,η οποία θα έχει πιο πολύ ουσία εφόσον έχεις καταλάβει τι θέλεις πραγματικά και έχεις κατασταλάξει στο ότι χρειάζεσαι ένα άτομο για να μοιράζεσαι όμορφες στιγμές και απόψεις και όχι ένα άτομο για να σε επιβεβαιώνει και να σε κάνει να μη νιώθεις ανασφαλής επειδή δεν είσαι σόλο.Καταληκτικά,ναι,άμα σου τύχει κάτι ενδιαφέρον στα 15-16-17 go for it,αλλά έχοντας πάντα στο νου σου ότι μάλλον θα λήξει άδοξα και ταυτόχρονα να μη παραμελείς και τα ενδιαφέροντα σου,το διάβασμα σου κτλ.Το λέω για να αποφευχθούν και πιθανές απογοητεύσεις.Από εκεί και πέρα,αν δεν τύχει,εντάξει σιγά.Θα τύχει πιο μετά ΑΡΚΕΙ να μη το αφήσεις να σε επηρεάσει τόσο ώστε να σε απασχολεί όλη μέρα και να το αντανακλάς στους άλλους.Σχέσεις δεν κάνουμε από απελπισία ή επειδή είμαστε επηρεασμένοι ΑΛΛΑ επειδή όντως το νιώθουμε.Φυσικά,βέβαια,υπάρχουν και περιπτώσεις ατόμων οι οποίοι κρατάνε σχέσεις από την εφηβεία και εν τέλει είναι μαζί και στην ενηλικίωση,παντρεύονται,κάνουν οικογένεια κτλ.Αυτοί θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι εξαιρέσεις του κανόνα,ή καλύτερα τυχεροί(

Επειδή όμως καλή η θεωρία αλλά σημασία έχει και η πράξη,να σου παραθέσω παραδείγματα.'Οταν πήγαινα σχολείο,λύκειο συγκεκριμένα(λολ νιώθω γριά ενώ το τελείωσα πριν 3 χρόνια

) είχαμε 4-5 ζευγαράκια που τα "είχαν" από το γυμνάσιο.Μιλάμε τώρα για "σχέσεις" 3 και 4αρων χρόνων.Πώς κατέληξαν;Ο ένας να κερατώνει την άλλη,ο άλλος να παραδέχεται στους φίλους του οτι είναι με την άλλη επειδή μοιάζει με τη ξαδέλφη της που τη γουστάρει περισσότερο αλλά του έριξε άκυρο,ο άλλος να τη θέλει μόνο για σεξ κτλ κτλ κτλ.Με το που έδωσαν πανελλήνιες λοιπόν ΌΛΟΙ χώρισαν.Δεν έμεινε τίποτα όρθιο.Και αυτό απλούστατα επειδή δεν υπήρχαν θεμέλια για να στηριχθούν οι "σχέσεις" αυτές ή τα πανηγύρια αυτά τέλος πάντων.
Λοιπόν πολλά είπα και κούρασα.Πάλι με έπιασε η φλυαρία μου.Ελπίζω κατά κάποιον τρόπο να κατάλαβες πως λειτουργεί συνήθως το πράγμα σε αυτές τις ηλικίες(και ίσως και σε μεγαλύτερες

)