Σε σχέση με το εναρκτήριο ποστ του θέματος, έχω να παρατηρήσω ότι όλα μας τα κύτταρα αλλάζουν κάθε λίγα χρόνια, εκτός από τα νευρικά (πλην εξαιρέσεων) και τα καρδιακά. Το μυαλό μας και η καρδιά μας παραμένουν με τα ίδια κύτταρα που γεννηθήκαμε, μέχρι το θάνατό μας. Είναι άραγε τυχαίο πως στη λαϊκή παράδοση το μυαλό και η καρδιά θεωρούνται ως επίκεντρο της προσωπικότητάς μας και πως μας εκπροσωπούν;
Ο Ηράκλειτος είπε πως δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι. Πράγματι, αν βγεις και ξαναμπείς, ακόμη κι αν παραμείνεις μέσα του, το νερό που σε λούζει δεν είναι το ίδιο, ούτε κι εσύ ο ίδιος πια. Γιατί ακόμη και αν δεν αλλάζουν τα εγκεφαλικά σου κύτταρα, αλλάζουν οι διασυνδέσεις μεταξύ τους, οι μυστικές νευρωνικές διαδρομές που σχηματίζουν με μαγικό τρόπο τις σκέψεις, τις εμπειρίες, τις μνήμες μας.
Ο Σιντάρτα, κατά τον Έρμαν Έσσε, φωτίστηκε κάνοντας τον περαματάρη σ' ένα ποτάμι, παρατηρώντας το ποτάμι να κυλάει ακατάπαυστα. Σύμφωνα με την αρχαία παράδοση, για να πάει κανείς στον Άδη (Άιδη ή χώρο των ιδεών και του ανεκδήλωτου) έπρεπε να περάσει ένα ποτάμι, τον Αχέροντα και να πληρώσει μάλιστα το βαρκάρη, το Χάροντα, γι' αυτό το σκοπό. Κατά τη γνώμη μου οι δύο μύθοι έχουν κοινό περιεχόμενο. Σύμφωνα με τις κάρτες των Ταρώ, ο Ερημίτης βρίσκει τη Φώτιση, αφού προηγουμένως περάσει μέσα απ' τον Άδη. Ομοίως ο Ιησούς βρίσκει την Ανάσταση.
Πολύ σωστά κάποιος έγραψε προηγουμένως πως το ποτάμι, ακόμη κι αν δεν έχει ποτέ το ίδιο νερό, κυλάει στην ίδια κοίτη και αναγνωρίζεται απ' αυτήν, ακόμη κι όταν πάψει πια να κυλά, όπως σε μια περίοδο ξηρασίας, ή πλημμυρίσει και φουσκώσει. Είμαστε διαφορετικοί, αλλά πάντα οι ίδιοι, είπε κάποιος άλλος. Αυτή είναι και η δική μου σκέψη αρχικά.
Όμως με απασχολούν κάποια ερωτήματα: Αν χάσουμε την μνήμη μας, είμαστε και πάλι οι ίδιοι; Το χρυσόψαρο, με μνήμη διαρκείας μόλις τρία δευτερόλεπτα, είναι συνεχώς, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του, το ίδιο χρυσόψαρο; Μήπως η αίσθηση της συνέχειας είναι απλά αποτέλεσμα μιας βιολογικής διαδικασίας που μπορεί να καταργηθεί; Ακόμη κι έτσι όμως, αφού είναι αποδεδειγμένο ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν μπορεί να ξεχωρίσει την αληθή από την ψευδή πληροφορία, ακόμη κι αν είμαστε οι ίδιοι, είμαστε αυτοί που λένε οι εμπειρίες μας, ή αυτοί που λένε τα όνειρά μας; Οι εμπειρίες μας υπήρξαν ποτέ στ' αλήθεια;
Θα ήθελα μια απάντηση, ή και πολλές απαντήσεις, ιδιαίτερα απ' όσους απάντησαν πως είμαστε οι ίδιοι...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
