Αβραάμ και η πόλη της Ουρ [.pdf]
“Ο Θάρα πήρε το γιο του τον Άβραμ, τον εγγονό του το Λωτ,….. και τους οδήγησε έξω από την Ουρ των Χαλδαίων, για να πάνε στη Χαναάν” (Γένεση 11:31).
Έναν αιώνα πριν, ο Γερμανός φιλελεύθερος κριτικός Theodor Noldeke αμφισβήτησε την ιστορική ύπαρξη του Αβραάμ και της «Ουρ των Χαλδαίων». Αυτός, μαζί με άλλους, θεώρησε τη διήγηση της Γένεσης για τον Αβραάμ και τους απογόνους του, ως φανταστική. Όμως ο 20ος αιώνας έφερε στο φως έναν πολύ μεγάλο αριθμό αποδείξεων που υποστηρίζει την βιβλική αναφορά για τον Αβραάμ.
Το 1922 ο Leonard Woolley ανέσκαψε εντελώς την πόλη της Ουρ στο νότιο Ιράκ και ανακάλυψε ότι ήταν μια ακμάζουσα μητρόπολη γύρω στο 2000 π.Χ., ακριβώς τον καιρό του Αβραάμ. Βασισμένος στα ευρήματά του ο Woolley σχεδίασε έναν χάρτη της πόλης, που έδειχνε τις τακτικές λεωφόρους της και έφτιαξε σχέδια των ευρύχωρων κατοικιών με εσωτερικά μπάνια. Σχολικές τάξεις ανασκάφηκαν οι οποίες παρέδωσαν πλάκες των παιδιών με μαθήματα πάνω στη γραμματική και την αριθμητική, ακόμα ορατά. Επιπρόσθετα, διαφορετικές μορφές του ονόματος Αβραάμ βρέθηκαν, που χρονολογούνταν έναν αιώνα ή δύο μετά τον θάνατό του.
Η International Standard Bible Encyclopedia, απορρίπτει την θεωρία του Noldeke πως ο Αβραάμ ήταν μια μυθική προσωπικότητα: « Από την αρχαιολογική απόδειξη είναι φανερό ότι ο Αβραάμ ήταν απόρροια ενός προχωρημένου πολιτισμού, και ήταν χαρακτηριστικός πατριάρχης της ανωτέρας τάξης των ημερών του: Οι πράξεις του τοποθετούνται μέσα σε ένα υπόβαθρο μη-βιβλικού υλικού επιβεβαιωμένης γνησιότητας, κάνοντας αυτόν ένα αληθινό τέκνο της εποχής του που έφερε το ίδιο όνομα και διέσχισε την ίδια γενική περιοχή, όπως επίσης έζησε στις ίδιες πόλεις καθώς και οι σύγχρονοί του. Αυτός είναι με κάθε έννοια ένα γνήσιο πρόσωπο της Μέσης Εποχής του Χαλκού, και όχι μια τοποθέτηση σε παλαιότερη ημερομηνία από κάποια μεταγενέστερη Ισραηλινή ιστορική σκέψη, καθώς φαντάστηκαν μερικοί…» (τόμος 1, 1979, σελ. 17).
«Εκείνο τον καιρό ξέσπασε πείνα στη Χαναάν και ο Άβραμ κατέβηκε στην Αίγυπτο για να μείνει εκεί, γιατί η πείνα ήταν μεγάλη» (Γένεση 12:10). «Πήραν ακόμη τα κοπάδια τους και όλη τους την περιουσία, που είχαν αποκτήσει στη Χαναάν, και ήρθαν στην Αίγυπτο, ο Ιακώβ μαζί με τους απογόνους του» (Γένεση 46:6).
Πώς φαίνονταν οι βιβλικοί πατριάρχες και οι οικογένειές τους; Η Αγία Γραφή μιλάει για τον πλούτο του Αβραάμ σε βόδια και πρόβατα (Γένεση 12:16). Αργότερα μιλάει για τον φθόνο των αδελφών για τον πολύχρωμο χιτώνα που ο Ιακώβ έδωσε στον Ιωσήφ (Γένεση 37:3). Μας λέει σχετικά με τα πρόβατα και τα κατσίκια που ο Ιακώβ έξυπνα αναπαρήγαγε για να αποφύγει την κατάσχεσή τους από τον πεθερό του (Γένεση 30:33-43). Αναφέρονται μουσικά όργανα τέτοια,
όπως η άρπα (Γένεση 31:27) και τέτοια όπλα όπως το τόξο και τα βέλη που χρησιμοποιούνταν για προστασία (Γένεση 27:3). Ήταν όλα αυτά μόνο επινοήσεις και το προϊόν μύθων;
Στην αρχή του 20ου αιώνα, μερικοί βασιλικοί τάφοι ανασκάφηκαν 150 μίλια νότια του Καΐρου. Εκεί σε έναν απʼ τους τοίχους υπάρχει μια όμορφη ζωγραφική παράσταση, που αργότερα χρονολογήθηκε το 1900 π.Χ., των Σημιτών που μπαίνανε στην Αίγυπτο για να πουλάνε τα εμπορεύματά τους. Άνδρες, γυναίκες και παιδιά εικονίζονται, μερικοί με πολύχρωμη ενδυμασία. Αυτοί έχουν άρπες, τόξα και βέλη και λόγχες. Μαζί με αυτούς είναι κατσίκια για τροφή και γαϊδούρια για μεταφορά. Αυτή η παράσταση δείχνει ανθρώπους ίδιας καταγωγής όπως οι Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ να φοράνε τα ρούχα, να φροντίζουν για τον ίδιο τύπο ζώων και να χρησιμοποιούν εργαλεία όπως περιγράφονται στην Βιβλική αναφορά. Είναι μια εντυπωσιακή ανακάλυψη που υποστηρίζει την βιβλική περιγραφή για εκείνο τον καιρό, ακόμη και στην παραμικρότερη λεπτομέρεια.
΄Ολοι γνωρίζουν από τη Βίβλο αλλά και από την ιστορία γενικότερα, ότι στο διάβα των αιώνων οι άμεσοι απόγονοι του Αβραάμ μέσω του “μονογενούς” του Ισαάκ και του Ιακώβ έγιναν μεγάλο έθνος. Οι Ιουδαίοι των ημερών μας παρά τούς απηνείς διωγμούς που υπέστησαν στη μακρόχρονη πορεία τους, παρά τις εκτοπίσεις, περιπλανήσεις και το διασκορπισμό τους ανάμεσα σε διάφορους λαούς και σʼ όλα τα πέρατα της γης, εξακολουθούν να είναι έθνος μεγάλο που αριθμεί πάνω από 20.000.000. Και είναι αξιοθαύμαστη ακόμη, και αυτή η ίδια η επιβίωση του λαού αυτού από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, ενώ άλλοι αρχαίοι γείτονές του λαοί (Φιλισταίοι, Φοίνικες, Εδωμίτες, Αμμωνίτες, Χετταίοι, Ασσύριοι κλπ) έχουν εξαφανιστεί. Σʼ αντίθεση με τα περισσότερα αρχαία έθνη, είναι ο μόνος λαός που μπορεί να γνωρίζει ιστορικά τη φυλετική του καταγωγή και την εθνική του ταυτότητα. Γνωρίζει ότι προέρχεται από ένα ιστορικό πρόσωπο τον Αβραάμ, που έζησε πριν από 4000 χρόνια.
΄Οπως έγραψε ο κορυφαίος αρχαιολόγος-σημιτολόγος και βιβλικός λόγιος W.F. Albright: “Η Εβραϊκή εθνική παράδοση υπερέχει απʼ όλες τις άλλες, με τη διαυγή εικόνα της φυλετικής και οικογενειακής της καταγωγής. Στην Αίγυπτο και Βαβυλωνία, στην Ασσυρία και Φοινίκη, στην Ελλάδα και Ρώμη, μάταια ψάχνουμε για κάτι παρόμοιο. Ούτε στην Ινδία, ούτε στην Κίνα, ούτε στις παραδόσεις των Γερμανικών λαών..” (The Biblical Period, 1963 σελ.1). Αλλά και οι απόγονοι του Αβραάμ μέσω της ʽΑγαρ και του Ισμαήλ (Γεν. 16:16) δεν είναι ευκαταφρόνητοι. Οι ΄Αραβες της Αραβικής χερσονήσου (Ισμαηλίτες, Αγαρηνοί) προήλθαν από αυτούς. Από δε τη Χεττούρα σύζυγο του Αβραάμ μετά το θάνατο της Σάρρας, και τούς γυιούς της (Γεν. 25: 1-4), προήλθαν και άλλα πολλά έθνη μουσουλμανικά. Μερικές δεκάδες αιώνες μετά τη σύνταξη του κειμένου της Γένεσης, οι οπαδοί των θρησκειών που ομολογούν ότι προέρχονται από τον Αβραάμ πλησιάζουν το ενάμισυ δισεκατομμύριο! ΄Οπως σημειώνει ο Vittorio Messori: “Το 1976 οι απόγονοι του πατριάρχη του Ισραήλ κυμαίνονταν γύρω στο 43% του παγκόσμιου πληθυσμού! Η δε Βίβλος, το βιβλίο όπου περιέχεται η ασύλληπτη θεία υπόσχεση είναι το best seller όλων των εποχών! ”
2. Ο Αβραάμ ευλογήθηκε από το Θεό υλικά και πνευματικά. Στη διάρκεια της μακρόχρονης ζωής του (πέθανε σε ηλικία 175 ετών) απόκτησε παιδιά, κοπάδια ζώων (πρόβατα, βόδια, όνους, καμήλες), δούλους και δούλες, χρυσό και άργυρο (Γεν. 13: 2). ΄Ηταν ένας πλούσιος άνθρωπος από υλική άποψη, αλλά πολύ περισσότερο από πνευματική. Διότι είχε το σπάνιο προνόμιο, να “περπατήσει με τον Θεό”, να συνομιλήσει μαζί του, νʼ αποκτήσει εμπειρία Θεού. Και να γίνει έτσι πατέρας πνευματικός όλων των πιστών στον Χριστό και να ονομασθεί φίλος Θεού ( Ρωμ. 4: 11, Ιακώβου 2: 23).
3. Το όνομα του Αβραάμ (=πατέρας πλήθους εθνών) μεγαλύνθηκε και έγινε ξακουστό μεταξύ των ανθρώπων. ΄Ηταν και είναι πολύ γνωστό, όχι μόνο μεταξύ των Ιουδαίων απογόνων του, αλλά και μεταξύ των Μουσουλμάνων και των Χριστιανών. Σπάνια ένας άνθρωπος της αρχαιότητας θα μπορούσε να γίνει γνωστός εξίσου καλά ανάμεσα σε λαούς που ανήκουν σε διαφορετικές εθνότητες και θρησκείες, επί εκατοντάδες χρόνια. Και σήμερα, όσοι διαβάζουν τη Βίβλο που έχει μεταφραστεί σε πάνω από 2000 γλώσσες και διαλέκτους, γνωρίζουν πολύ καλά τον Αβραάμ και την απαράμιλλη πίστη του προς το Θεό.
4. Από τον Αβραάμ και το σπέρμα του (μέσω του Ισαάκ, Ιακώβ και Ιούδα) ήρθε τελικά ο Μεσσίας (Χριστός) ως άνθρωπος πριν από 2000 χρόνια. Αυτός ευλόγησε με το σταυρικό του θάνατο και την ανάσταση όλα τα έθνη. Και όλα τα έθνη της γης θα ευλογηθούν ακόμα περισσότερο από τον Μεσσία μελλοντικά, καθόσον αυτός είναι ζων ενδοξασμένος βασιλιάς στα δεξιά του Πατέρα του (Ψαλμ.110: 1-2, Εβρ. 10:12, Α΄ Πετρου 3: 22) και θα ευλογήσει όλα τα έθνη. [
πηγή]
Θα ήθελα να παραθέσω ένα κείμενο σχετικά με τις αλληγορίες στην Παλαιά Διαθήκη.
Αλληγορική σημασία της Παλαιάς Διαθήκης
Η αλληγορία είναι το κατ' εξοχήν χαρακτηριστικό της Παλαιάς Διαθήκης. Ο λαός του Ισραήλ, μολονότι σκληροκάρδιος και απερίτμητος στην καρδιά, μολονότι αγνώμων και αχάριστος για τις άφθονες ευεργεσίες του Θεού, εν τούτοις ως κατ' εξοχήν μονοθεϊστικός και περιούσιος λαός μεταφέρει το μυστήριο της σωτηρίας του ανθρώπου. Τον ερχομό του Μεσσία, δηλαδή του Χριστού, ο οποίος θα προέλθη από τα σπλάγχνα του, «υιός Δαβίδ και υιός Αβραάμ», θα λυτρώση τους ανθρώπους από τις αμαρτίες και θα τους σώση από την καταδυναστεία του διαβόλου και του θανάτου.
Για να ετοιμαστή το έδαφος, ο λαός χρειαζόταν τους προφήτες του, οι οποίοι με τις ανάλογες προτυπώσεις, προρρήσεις, συμβολισμούς και αλληγορίες θα παρηγορούσαν και θα ενθάρρυναν τους ανθρώπους για την αναμονή του Σωτήρος. Μια υπόσχεση που αρχίζει μέσα από τον Παράδεισο εναντίον του νοητού όφεως: «Αυτός σου τηρήσει κεφαλήν, και συ τηρήσεις αυτού πτέρναν»
Δεν είναι λοιπόν λίγες οι προφητείες και οι προτυπώσεις αυτές που ο ίδιος ο Θεός στέλνει, ωσότου σαρκωθή. Ο προφήτης Ησαΐας πρώτος μας πληροφορεί ότι ο Εμμανουήλ (Μεθ' ημών ο Θεός) θα κυοφορηθή και θα γεννηθή από Παρθένο, από το γένος του Δαβίδ («ράβδος εκ της ρίζης Ιεσσαί» η Θεοτόκος) και αυτό το παιδί θα είναι «Θεός ισχυρός, εξουσιαστής, άρχων ειρήνης, πατήρ του μέλλοντος αιώνος». Συγχρόνως και ο προφήτης Δαβίδ στους Ψαλμούς του θα υμνήση τη μέλλουσα σάρκωση του Μεσσία: «Θεός Κύριος και επέφανεν ημίν», «ο Θεός εμφανώς ήξει», «Ο καθήμενος επί των Χερουβείμ εμφάνηθι ... και ελθέ εις το σώσαι ημάς». Συνάμα και ο προφήτης Mιχαίας μας πληροφορεί για τον τόπο γεννήσεως του Χριστού, τη Βηθλεέμ.
Ακόμη και οι ειδωλολάτρες της Παλαιάς Διαθήκης φωτίζονται από το Άγιο Πνεύμα, όπως ο μάντις Βαλαάμ, ο οποίος προαναγγέλλει το εξ Ανατολών άστρο και τον βασιλέα του Ισραήλ , και με την προφητεία του «Αναπεσόντος» προμηνύει πως ο Χριστός θα είναι άνθρωπος, βασιλεύς και Θεός, για να κάνη τους μάγους εξ Ανατολών κήρυκες μέσα στην Καινή Διαθήκη, και να τιμήσουν με τα τρία δώρα τους την ανθρώπινη φύση του τεχθέντος (σμύρνα), τη βασιλική του ιδιότητα (χρυσό) και τη θεία του φύση (λίβανο).
Αξίζει εδώ να τονίσουμε ότι πλην της Βίβλου, ο Θεός και σε άλλες θρησκείες σκιωδώς και σποραδικά προανάγγειλε τον ερχομό του, όπως στην Απολογία Σωκράτους, στις Βάκχες του Ευρυπιδη, στην Άλκηστη κ.α. Αλλά και στον Κομφουκισμό και στο Βουδδισμό συναντούμε σπέρματα αληθείας για τη σάρκωση του Θεού Λόγου. Πολύ κατατοπιστικό είναι ένα καινούργιο βιβλίο, γραμμένο από Αγιορείτες, με τίτλο: «Ιησούς Χριστός ή προσδοκία των Εθνών», (εκδ. Κάλαμος, Αγ.Παρασκευή Αττικής, 2000) με πλήθος βιβλικές και θύραθεν μαρτυρίες για τον ερχομό του λυτρωτού.
Πάνω από εβδομήντα προφητείες υπάρχουν στην Παλαιά Διαθήκη για την εκ Παρθένου γέννηση του Χριστού, και πάνω από σαράντα προφητείες για τον Τίμιο Σταυρό και τη λυτρωτική θυσία του Χριστού. Η Παναγία χαρακτηρίζεται αλατόμητον όρος από τον Δανιήλ, κατάσκιον όρος από τον Αββακούμ, μανναδόχος στάμνος από τον Mωϋσή, ράβδος Ααρών (για να φανή ότι ο Χριστός έχει και ιερατική ρίζα), κλίμαξ από τον Ιακώβ, κεκλεισμένη πύλη από τον Ιεζεκιήλ, θρόνος υψηλός και επηρμένος, καθώς και ανθρακοφόρος λαβίς από τον Ησαΐα, και πολλά άλλα. Συγχρόνως και ο Σταυρός συμβολίζεται με την άρση των χειρών του Mωϋσή στον πόλεμο Ισραήλ με τον Αμαλήκ, με τον χάλκινο όφι του Mωϋσή (προτύπωση η όποια και στο Ευαγγέλιο εκ στόματος Κυρίου αναφέρεται), με το ξύλο στα εν Mερρά ύδατα πού γλύκανε την πικρία τους, με το κατακόρυφο άνοιγμα και το οριζόντιο κλείσιμο της Ερυθράς Θαλάσσης δια της Μωσαϊκής ράβδου, καθώς μας πληροφορεί και ο άγιος Κοσμάς επ. Μαϊουμά στην Καταβασία του «Σταυρόν χαράξας Μωσής», με την σταυροειδή τετραμερή ταξινόμηση του Ισραηλιτικού λαού στην ερημο, με τη σταυρότυπο δια χειρών ευλογία του Ιακώβ προς τα εγγόνια του Εφραίμ και Μανασσή και τόσα άλλα.
Εδώ αξίζει να μνημονευθή ο δεύτερος λόγος του αγίου Γρηγορίου Νύσσης στον βίο του Mωϋσή, όπου απαριθμούνται δεκάδες συμβολισμοί και προφητείες από την Πεντάτευχο για τον ερχομό του Χριστου.
Παράλληλα ο θάνατος και η τριήμερος ταφή του Χριστού συμβολίζεται με την τριήμερο παραμονή του Ιωνά στην κοιλία του κήτους, (σημείο που προανάφερε και άφησε ο Χριστός στους Φαρισαίους, δηλαδή τον άδειο τάφο), καθώς και με την ευλογία της ημέρας της Εβδόμης, δηλαδή του Μεγάλου Σαββάτου, όπου ο Κύριος καταπαύει «από πάντων των έργων αυτού δια της κατά τον θάνατον οικονομίας, τη σαρκί σαββατίσας».
Πόσες και πόσες φορές ο ψαλμωδός Δαβίδ αναγγέλλει τον θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού, από το «Αναστήτω ο Θεός και διασκορπισθήτωσαν οι εχθροί αυτού», ως το «Εξεγέρθητι, ινατί υπνοίς Κύριε; Ανάστηθι, και μη απώση εις τέλος» κ.α. Το Πάσχα, που σημαίνει διάβαση και συμβολίζεται με τον Αμνό, για μας είναι ο ίδιος ο Χριστός. Ο Χριστός είναι για μας «ο Αμνός ο αίρων την αμαρτίαν του κόσμου» και ο Χριστός μας διαβιβάζει «εκ του θανάτου εις την ζωήν και εκ γης προς ουρανόν».
Ακόμη και η Ανάληψις προκηρύσσεται με το «Υψώθητι επί τους ουρανούς ο Θεός και επί πάσαν την γην η δόξα σου» ,και η Πεντηκοστή με το «Εκχέω από του Πνεύματός μου επί πάσαν σάρκα» του Προφήτου Ιωήλ.
Αξίζει εδώ να μεταφέρουμε ένα ριζοσπαστικό απόσπασμα από το λόγο του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά στη Βάπτιση του Χριστού, για να αντιληφθούμε, ότι όσα έγιναν στην Παλαιά Διαθήκη, για χάρη του Χριστού έγιναν: «Όταν λοιπόν ο Πατήρ είπε από πάνω για τον κατά σάρκα βαπτιζόμενο "ούτος εστίν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ω ευδόκησα", έδειξε ότι όλα εκείνα που είχαν προαναγγείλει οι προφήτες, οι νομοθεσίες, οι επαγγελίες, οι υιοθεσίες, ήσαν ατελείς, και δεν ειπώθηκαν και δεν πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με το κυρίως θέλημα του Θεού, αλλά απέβλεπαν στον παρόντα σκοπό, στον ίδιο τον Χριστό, και με αυτά που τώρα γίνονται, τελειοποιούνται και τα παλιά εκείνα. Μα γιατί περιορίζομαι μόνο στις προφητικές νομοθεσίες, στις επαγγελίες, στις υιοθεσίες; Και η ίδια η δημιουργία του κόσμου στον Χριστό απέβλεπε, ο οποίος τώρα κάτω βαπτίζεται ως υιός ανθρώπου, από πάνω όμως μαρτυρείται ως μόνος αγαπητός Υιός Θεού, από τον οποίο έγιναν τα πάντα, και για τον οποίο έγιναν τα πάντα, καθώς λέγει και ο Απόστολος. Συνεπώς και η εξ αρχής δημιουργία του ανθρώπου γι' αυτόν έγινε, για τον Χριστό, και γι' αυτό ο Αδάμ πλάστηκε κατ' εικόνα του Θεού, για να μπορέση κάποτε να χωρέση το αρχέτυπο. Αλλά και ο νόμος της υπακοής (με τον καρπό στον Παράδεισο) γι' αυτόν δόθηκε, για τον Χριστό, (που έκανε τέλεια υπακοή). Αλλιώς δεν θα χρειαζόταν ο νόμος της υπακοής στον Παράδεισο, αν δεν επρόκειτο να εφαρμοστή ποτέ. Και όλα αυτά που μετέπειτα ειπώθηκαν από τον Θεό και εκπληρώθηκαν, όλα σχεδόν γι' αυτόν έγιναν. Θα τολμήσω να πω και όλα τα υπερκόσμια, οι Άγγελοι και τα αγγελικά τάγματα και οι ουράνιες θεσμοθεσίες εξ αρχής έγιναν γι' αυτόν τον σκοπό, για την κατά σάρκα οικονομία του Θεού Λόγου, την οποία υπηρέτησαν από την αρχή ως το τέλος». Σ' αυτό το θαυμάσιο πατερικό απόσπασμα του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά διαπιστώνουμε ότι ο Χριστός ως Λόγος του Θεου, σύμφωνα με την πολυσήμαντη έννοια της λέξεως "Λόγος", είναι η αιτία και ο σκοπός του σύμπαντος κόσμου.
Εδώ θα πρέπει να τονιστή ιδιαίτερα και η επαγγελία στα έθνη. Στον προφήτη Ωσηέ αναφέρεται ότι ο Θεός του λέγει να νυμφευθή μία πόρνη, για να δείξη ότι ο Θεός προσέλαβε το λαό του σαν πόρνη από τα έθνη. Κατόπιν να κάνη δύο παιδιά, τα οποία θα ονομάση «ου λαός μου» και «ουκ ηλεημένη», δηλαδή την αθέτηση του θείου νόμου από τους απογόνους των Ισραηλιτών. Κατόπιν να τα διώξη μαζί με τη μάνα τους, για να δείξη την απώθηση του λαού και την αιχμαλωσία, και τέλος να τους καλέση πάλι πίσω. «Και ελεήσω την ουκ η ηλεημένην, και ερώ τω λαώ μου. λαός μου ει συ, και αυτός ερεί. Κύριος ο Θεός μου εις συ». Για μας τα έθνη ισχύει αυτή η προφητεία, διότι ο «ου λαός» και η «ουκ ηλεημένη» που γίνονται «λαός Θεού» και «ηλεημένη παρά Θεού» είναι ο λαός των εθνών που προσλαμβάνεται αντί των απειθούντων Ιουδαίων.
Στη γέννηση του Φαρές και του Ζαρά εκ της Θάμαρ συμβαίνει το φαινόμενο, όπου ο Ζαρά βγάζει πρώτος το χέρι του, το ξαναβάζει μέσα και γεννιέται πρώτος ο Φαρές. Αυτό συμβολίζει τους δύο λαούς, των Ιουδαίων και των Εθνών, όπου ο τελευταίος παίρνει τα πρωτοτόκια από τον πρώτο. Στον προφήτη Ιερεμία επίσης αναφέρεται η Καινή Διαθήκη, η οποία θα συσταθή με κάποιον άλλο λαό, λόγω απειθείας των Εβραίων προς την Παλαιά Διαθήκη.
Στην κατά Ματθαίον γενεαλογία του Χριστού αναφέρονται εσκεμμένως τρεις αλλόφυλες (Θάμαρ, Ραχάβ και Ρουθ), εκ των οποίων η πρώτη γέννα εκ πορνείας και η δεύτερη είναι πόρνη, καθώς και η Βηρσαβεέ, που ονομάζεται η του Ουρίου, για να φανή σαφέστερα η μοιχεία και ο φόνος. Αυτά αναφέρονται, για να καταλάβουμε ότι ο Χριστός ήλθε και από το αίμα των εθνών, και ήλθε για να σώση και τους αμαρτωλούς. Ο τίμιος Πρόδρομος απειλεί τους Φαρισαίους για την απώλεια της επαγγελίας, όπου ο Θεός θα αναστήση και από τις πέτρες τέκνα Αβραάμ100. Ο ίδιος ο Χριστός χαίρεται, όταν συναντά τους Έλληνες, λέγοντας τα έξης: «Ελήλυθεν η ώρα ίνα δοξασθή ο υιός του άνθρώπου», ενώ συγχρόνως απειλεί τους απειθείς Φαρισαίους με τη φράση: «Αρθήσεται αφ' υμών η βασιλεία και δοθήσεται έθνει ποιούντι τους καρπούς αυτής».
Όσο λοιπόν και να μας εγκαλούν, οι μεν Εβραίοι για ειδωλολάτρες (λόγω των εικόνων), οι δε Ολυμπιστές για Ιουδαίους ή Ιουδαΐζοντες, τους βεβαιώνουμε ότι αν είχαμε αγάλματα, τότε θα πολυθεΐζαμε. Αν κάναμε διάφορες τελετουργίες - παρωδίες των αρχαίων μυστηρίων, ή πανσέληνους περιπάτους, ή αν παίρναμε επιδοτήσεις για ενορχηστρώσεις και χορούς της επικειμένης Ολυμπιάδος, τότε θα «ειδωλίζαμε». Από την άλλη μεριά, αν εορτάζαμε τη Διάβαση της Ερυθράς Θαλάσσης, δηλ. το εβραϊκό πάσχα, ή τη σκηνοπηγία, ή το Ιωβηλαίο, τότε θα ιουδαΐζαμε.
Τώρα όμως το δικό μας Πάσχα είναι ο ίδιος ο Χριστός, που με τη διάβασή του, το σωτήριο βάπτισμα και την ταφή του, θάβει μέσα στα νερά τον νοητό Φαραώ, τον διάβολο με όλες τις δυνάμεις τους σκότους, και μας διαβιβάζει όχι πλέον από την Αίγυπτο στη γη Χαναάν, άλλά από το θάνατο στη ζωή και από τη γη στον ουρανό, ενόσω παιανίζουμε πανηγυρικά, όχι πλέον ρατσιστικά, όχι πλέον Ιουδαϊκά, όχι πλέον ελλαδιστικά, αλλά ορθόδοξα και ελληνικά, δηλαδή πανανθρώπινα: «Αναστάσεως ημέρα, λαμπρυνθώμεν λαοί, Πάσχα Κυρίου Πάσχα». Και η δική μας Ολυμπιάδα είναι η πιο τελευταία απ' όλες, η έσχατη Ολυμπιάδα, εκεί πού θα φανούν οι αληθινοί και άφθαρτοι αθλητές.
Όλες αυτές λοιπόν οι προαναφερθείσες αλληγορίες, οι οποίες με τη Μετάφραση των Ο΄ έφθασαν ως τα ελληνικά και τα χριστιανικά χέρια, ετοίμασαν τους Έλληνες και όλους τους λαούς για το μεγάλο μήνυμα του Σταυρού και της Αναστάσεως του Χριστού. Αυτό το μήνυμα, το Ευαγγέλιό μας, προτυπωμένο και μεταφρασμένο στα Ελληνικά από τους Εβδομήκοντα και γραμμένο στα Ελληνικά από τους Αποστόλους, αποτελεί για τους Ιουδαίους όλων των εποχών «σκάνδαλο» και για τους ειδωλολάτρες όλων των εποχών «μωρία». Για μας όμως, τους κλητούς Ιουδαίους και Έλληνες, αποτελεί «Θεού Δύναμιν και Θεού σοφίαν».
Όσο λοιπόν και να μας μισούν οι Ιουδαίοι, όσο και να μας εγκαλούν οι Δωδεκαθεϊστές, εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες κρατούμε την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη στα χέρια μας ως ασύλητο και ανεκτίμητο θησαυρό, διότι και στις δύο κηρύσσεται ο ίδιος ο Κύριός μας, ο Χριστός. Αυτός μόνο παραμένει «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας».
