Έριξα ένα βλέφαρο στις απαντήσεις και ιδιαίτερα στα post του epote.
Βρίθουν επιστημονικότητας αλλά και μιας αμφίβολης βεβαιότητας...με την οποία κατά βάση συμφωνώ.
Έχω όμως κι απορίες:
1. Τί μας δείχνει ότι το δικαίωμα άσκησης της ομοιοπαθητικής αναγνωρίζεται μόνο σε
πτυχιούχους της κλασσικής ιατρικής (απόφαση Υπ. υγ. aka πρόν. 1980);
Μήπως ότι πρόκειται για εναλλακτική ή συμπληρωματική
ιατρική κι όχι απλές περιγραφές της Αγιουρβέδα και του Ιπποκράτη;
Ή ότι τους κατοχυρώνουν κι ένα hobby για το σπίτι;
2. Το "όμοια ομοίοις ιώνται" του Χάνεμαν χρησιμοποιείται ευρέως από την κλασσική ιατρική σε πλείστες περιπτώσεις...(ζεστές κομπρέσες στις οξείες φλεγμονώδεις εξεργασίες, εμβολιασμοί με ζώντα μικρόβια, που δρούν προκαλώντας ελεγχόμενη νόσο, μέθοδοι απευαισθητοποίησης και αυτοαιμοθεραπείας. Τίποτα δε μάθατε από τον Dr. House;
)
3. O mr. Γιώργος Βυθούλκας που εισήγαγε στα μέσα του '60 την ομοιοπ. στην Ελλάδα τιμήθηκε από το Σουηδικό κοινοβούλιο με το εναλλακτικό Νόμπελ του ορθού τρόπου ζωής (1996).
Λέτε αυτοί που τον τίμησαν να ήταν αποτυχημένοι γιατροί, κομπλεξικοί με την κλασσική ιατρική, πελάτες του ή να εξετίμησαν τη θεωρία αντιμετώπισης των ασθενών ως μιας ψυχοσωματική ολότητας; (Ουσιώδες σημείο της ομοιοπαθητικής είναι η πεποίθηση πως η θεραπευτική αγωγή οφείλει να αποσκοπεί στην ίαση του ατόμου μάλλον παρά της νόσου, δηλαδή δεν αναγνωρίζονται ασθένειες αλλά ασθενείς οργανισμοί)
4. Πολλές από τις αρχές του Χάνεμαν (του οποίου υποστηρικτής δεν είμαι) όπως για παράδειγμα η χορήγηση ενός μόνο φαρμάκου κάθε φορά για να παρακολουθούνται καλύτερα τα αποτελέσματά του αλλά και η παραδοχή των αποτελεσμάτων των φαρμάκων μόνο αφού είχαν δοκιμαστεί πειραματικά και στον ανθρώπινο οργανισμό πιστεύοντας ότι οι αντιδράσεις των πειραματόζωων είναι διαφορετικές από εκείνες του ανθρώπου δίχως να λογαριάζει ένα minimum rate effect, υιοθετήθηκαν κι από την ιατρική με ίδια ή μεγαλύτερη ευλάβεια...κι ας έχει σήμερα η ιατρική τα μέσα να αθωώνει ουσίες χωρίς να τις δοκιμάζει με όποιο κόστος κι αν συνεπάγεται..υπο καθεστώς ομηρίας της πολυφαρμακίας.
5. Οι αρχές θεραπευτικής της ομοιοπαθητικής (όπως η παραπάνω) σε μια εποχή που η ιατρική πρότεινε μυστηριώδη και επιθετικά θεραπευτικά τεχνάσματα, συνέβαλε τα μέγιστα στην επανεκτίμηση των φαρμακολογικών κριτηρίων. Περι τούτου θα συνομολογήσουν όσοι ασκούν την ιατρική (ρώτα όποια ειδικότητα θες) και έχουν βασικές γνώσεις αρχών και θέσεων της ομοιοπαθητικής.
Παρόλαυτά έχω άπειρες ενστάσεις για την ομοιοπαθητική που με ολίγη wiki απόκτησαν ουσία και σχήμα:
1. Θεωρώντας με την «αρχή της απειροελάχιστης δόσης», πως η μείωση της συγκέντρωσης ενός φαρμάκου δεν προκαλεί ανάλογη εξασθένιση της επίδρασής του ο Χάινεμαν έρχεται σε αντίθεση με τους ισχύοντες νόμους της χημείας περί της αραίωσης. Άραγε αν διαλύσω ένα αναβράζον panadol σε ένα ποτήρι νερό και ένα σε μια δεξαμενή 5 gallons ([SIZE=+1]
1 US gallon = 3.78541178 litre[/SIZE]
) στη δεύτερη περίπτωση θα δικαιούμαι να πω (ή να ελπίσω) ότι το παυσίπονο θα επιτελέσει το ρόλο του;
2. Η ιδέα να ενισχυθεί η δραστικότητά των φαρμ. ουσιών μέσα από μια διαδικασία «δυναμοποίησής» τους, κατά την οποία οι ουσίες σταδιακά αραιώνονταν, ενώ το διάλυμα αναταρασσόταν μετά από κάθε αραίωση μου μοιάζει κουλή (κι όλη η συνακόλουθη θεωρία του βιταλισμού ή της "ζωτικής δύναμης" που προώθησε).
Δηλ. από την ανατάραξη σε συνδυασμό με αραίωση το μίγμα ξαφνικά αποκτούσε άλλη ποιότητα σύστασης;
Προφανώς ο Χάνεμαν στράφηκε στη μείωση των δόσεων προκειμένου να αποφευχθούν ανεπιθύμητες επενέργειές τους μέσω της μείωσης της τοξικότητάς τους γιατί αυτό είχε παρατηρήσει και δεν συνέφερε να το αποτυπώσει στα συμπεράσματά του.
3. " Ισχυρίστηκε πως η «δυναμοποίηση» μπορούσε να απελευθερώσει ένας είδος ενέργειας, που ο ίδιος θεωρούσε άϋλη και πνευματική και τελικά ερμηνεύτηκε ως εκείνο το χαρακτηριστικό που διαχωρίζει τα ομοιοπαθητικά φάρμακα από συνήθη διαλύματα".
4. Σύμφωνα με τον κανόνα των ομοίων, εφόσον ο καφές έχει επαληθευτεί πως προκαλεί συμπτώματα αϋπνίας μπορεί (ομοιοπαθητικά speaking) να χορηγηθεί για τη θεραπεία προβλημάτων αϋπνίας.
Μία απόδειξη, όμως, θεωρείται πλήρης όταν οι ουσίες έχουν το εν λόγω αποτέλεσμα χορηγούμενες σε ολόκληρο το φάσμα των δόσεων (τόσο τοξικές όσο και απειροελάχιστες), ενώ κρίνεται αναγκαία η καταγραφή όλων των παρατηρούμενων συμπτωμάτων, σε πνευματικό, ψυχικό και φυσικό επίπεδο, συνεπώς για την ομοιοπαθητική η κλασική τοξικολογία (που είναι ο οδηγός μας όταν κρίνουμε τη δραστικότητα των φαρμάκων) δεν είναι πλήρης (εφόσον δέχεται τη χρήση μόνο απειροελάχιστων ποσοτήτων καφέ π.χ.)
Αυτό θυμίζει την προσπάθεια κάποιου να μη μπορεί να αποδειχτεί πως λαθεύει βάσει των αρχών που αυτοορίζει αλλά ούτε και να είναι εφικτό να αποδειχτεί σωστό.
Με αυτό το σκεπτικό η ομοιοπαθητική είναι μια μετέωρη(ούτε σωστή ούτε εσφαλμένη) επιστήμη έρμαιη της μεθοδολογίας της και των αρχών της.
Δηλ. στο παράδειγμα με τον καφέ, από τη μία επιδιώκει να αποδείξει ότι ο καφές μπορεί να αποτελέσει φάρμακο για την αϋπνία κι από την άλλη χρησιμοποιεί τόσο μικρές δόσεις καφέ (γιατί αλλιώς "takes the poul") ώστε είναι αδύνατο να αποδειχτεί η επενέργεια του καφέ και κατ'επέκτασιν της καφεϊνης.
Από το τίποτα, τίποτα γεννιέται.
Από το σχεδόν τίποτα με ανατάραξη, άραγε;
5. Οι υποστηρικτές της ομοιοπαθητικής πρεσβεύουν πως όσο μεγαλύτερη είναι η δυναμοποίηση
(potentization ή
dynamization), δηλαδή η αραίωση συνοδευόμενη από τη βίαιη ανατάραξη του διαλύματος, τόσο αυξάνει η θεραπευτική δύναμη της διαλυμένης ουσίας.
Ο Χάνεμαν επιχείρησε να την εξηγήσει, συγκρίνοντάς τη με την παραγωγή θερμότητατς ή τη μαγνήτιση υλικών μέσω της τριβής, διαδικασίες που δεν ήταν τότε πλήρως κατανοητές.
H
επιλογή του ποσοστού αραίωσης δεν ακολουθεί κάποιον αυστηρό κανόνα και η εμπειρία ή η παρατήρηση διαδραματίζει σημαντικό ρόλο.
Αυτό, μοιάζει κάπως με ημιποσοτική μέθοδο όπου το σφάλμα είθισται να είναι over 20%...
Πως σας φάνηκε;
Μετρήσεις που βασίζονται, απλώς στη παρατήρηση αγνοώντας (κομψά
) μεθοδολογίες (αυστηρά) και χειρισμούς όπως "ποσοστό αραίωσης" μεγιστοποιούν τα σφάλματα στις όποιες μετρήσεις. (Αρχή των σφαλμάτων)
Π.χ. αν μετρήσω τη συγκέντρωση μιας ουσίας με βάση το χρόνο μεταχρωματισμού του δείκτη σε μια χρωματομετρική ταινία κάνοντας αραίωση της αραίωσης, το σφάλμα δεν μπορεί να πέφτει κάτω από το 10-15% έχοντας τη τύχη με το μέρος μου...
Πειραματισμός σε ΜSc level. Απλός, λιτός, περιεκτικός μα και απόλυτα σφαλερός...γιατί τα μάτια (παρατήρηση) από μόνα τους σε συνδυασμό με μια αόριστη και σχεδόν τυφλή αραίωση οδηγούν στη μη αποτύπωση ή ερμηνεία ορθού αποτελέσματος.
6. Δεν μπορούν να υπάρξουν ουσιαστικά αξιόπιστες κλινικές δοκιμές ομοιοπαθητικών φαρμάκων για δεδομένες ασθένειες αφού η ομοιοπαθητική πρεσβεύει εξατομικευμένη θεραπεία και υπάρχει ένας υποκειμενισμός στην διαχείριση των προβλημάτων υγείας...so?
7. Κριτική ασκείται επίσης στο γεγονός πως η ομοιοπαθητική εστιάζει μάλλον στα συμπτώματα μίας ασθένειας παρά στις βαθύτερες αιτίες της.
8. Oι απειροελάχιστες δόσεις της ομοιοπαθητικής θεραπείας κατά Φορμπς, είναι αδύνατο να έχουν οποιοδήποτε αποτέλεσμα στην αντιμετώπιση μιας ασθένειας και μάλιστα
υπάρχει το ενδεχόμενο η δράση της ομοιοπαθητικής να μην διαφέρει από εκείνη που προέρχεται από την απουσία οποιασδήποτε θεραπευτικής αγωγής.
9. Εφόσον τα ομοιοπαθητικά φάρμακα πολύ υψηλών αραιώσεων δεν περιέχουν οποιαδήποτε ποσότητα της αρχικής δραστικής ουσίας, θεωρείται αδύνατο να διαθέτουν οποιαδήποτε θεραπευτική ιδιότητα, αποδίδοντας κατ' επέκταση οποιαδήποτε επενέργεια τους σε γνωστά φαινόμενα, όπως η αυθυποβολή (placebo) ή σε φυσιολογικές διεργασίες όπως η αυτόματη ύφεση των συμπτωμάτων μετά την πάροδο ενός χρονικού διαστήματος (παλινδρόμηση).
Σύμφωνα με την Αμερικανική Ιατρική Ένωση, η αποτελεσματικότητα των περισσότερων ομοιοπαθητικών φαρμάκων δεν έχει αποδειχθεί, ενώ φαίνεται πως δεν έχουν βλαπτική επενέργεια, πιθανώς εξαιτίας των απειροελάχιστων δόσεων. (κι αυτό πιθανώς να είναι και το κομβικό σημείο της μέχρι σήμερα ύπαρξής τους. Ότι δεν πέθανε κανείς από χρήση ομοιοπαθητικών ουσιών.
)
και τέλος, παραθέτω αυτούσιο από Wiki:
Η υπόθεση πως η απειροελάχιστη δόση μίας ουσίας είναι σε θέση να διατηρεί τη δραστικότητά της χαρακτηρίζεται επίσης παράδοξη, καθώς αν αληθεύει, το υπάρχον νερό της Γης που έχει έρθει σε επαφή με άλλες ουσίες, λειτουργεί υποχρεωτικά ως ομοιοπαθητικό φάρμακο. Κατά την ομοιοπαθητική ωστόσο, τα ομοιοπαθητικά διαλύματα χάνουν πλήρως τη δραστικότητά τους (αντιδότηση) όταν έρθουν σε άμεση επαφή με τον ήλιο ή βρεθούν σε υψηλή θερμοκρασία και πιθανώς σε επαφή με ορισμένες αρωματικές ουσίες[54], υπόθεση που θεωρείται ότι επαληθεύεται εμπειρικά χωρίς όμως να εξηγείται με ποιό τρόπο υλοποιείται.
Οι υποστηρικτές της ομοιοπαθητικής αντικρούουν συνολικά το παράδοξο των απειροελάχιστων δόσεων, καθώς πιστεύουν πως τα ομοιοπαθητικά φάρμακα διαφέρουν ως προς ένα κοινό αραιωμένο διάλυμα, οποιασδήποτε συγκέντρωσης, εξαιτίας της «δυναμοποίησης» που υφίστανται. Ισχυρίζονται πως μέσω της διαδικασίας των αραιώσεων και αναταράξεων του διαλύματος, η δραστικότητα της ουσίας διατηρείται ακόμα όταν δεν υπάρχουν μόρια της ουσίας στο διάλυμα. Δεν έχει αποδειχθεί η ύπαρξη ενός μηχανισμού που να εξηγεί ικανοποιητικά την υπόθεση αυτή. Η υπεράσπισή της συνίσταται κυρίως στην ιδέα πως υφίσταται ένα αφηρημένο είδος «μνήμης του νερού», ώστε με κάποιον άγνωστο τρόπο η αρχική ουσία «εντυπώνεται» στο νερό κατά τη δυναμοποίηση. Για περισσότερο από εκατό χρόνια, ερευνητές της ομοιοπαθητικής έχουν επιχειρήσει να εξηγήσουν επιστημονικά την υπόθεση αυτή, χωρίς επιτυχία. Αξιοσημείωτη εργασία υπήρξε αυτή του Γάλλου νοσολόγου Ζακ Μπενβενίστ, ο οποίος μελέτησε πειραματικά τη συμπεριφορά ενός τύπου λευκοκυττάρου (
βασεόφιλο) στην επίδραση ενός συγκεκριμένου αντισώματος σε διαφορετικές συγκεντρώσεις. H έρευνα της ομάδας του Μπενβενίστ κατέληγε στο συμπέρασμα πως εφόσον το διάλυμα είχε υποστεί δυναμοποίηση, εξακολουθούσε να δρα ακόμα και σε εξαιρετικά μεγάλες αραιώσεις στις οποίες δεν αναμένεται να περιέχεται κανένα μόριο αντισώματος[55]. Δημοσιεύτηκε τo 1988 στο περιοδικό Nature, υπό τον όρο πως μία εξειδικευμένη ομάδα θα επαναλάμβανε τα αποτελέσματα και συνοδευόμενη από σημείωμα του εκδότη, στο οποίο εκφραζόταν δυσπιστία απέναντι στα συμπεράσματα της μελέτης. Μετά από ανεξάρτητο έλεγχο της μεθοδολογίας που ακολουθήθηκε και μία αποτυχημένη επανάληψη των αποτελεσμάτων του πειράματος, διαπιστώθηκε πως «δεν υπάρχει καμία υπόσταση στον ισχυρισμό πως η ανοσοσφαιρίνη Ε (IgE) σε υψηλή αραίωση (σε επίπεδα έως 10^120) διατηρεί τη βιολογική επίδρασή της» και πως «η υπόθεση ότι το νερό μπορεί να χαραχθεί με τη μνήμη παρελθουσών διαλυμένων ουσιών είναι τόσο περιττή όσο και ευφάνταστη»[56]. Τα επόμενα χρόνια, αρκετές ανεξάρτητες μελέτες προσπάθησαν να αναπαράγουν τα αποτελέσματα της ομάδας του Μπενβενίστ χωρίς επιτυχία[57][58], ενώ δύο έρευνες ανακοίνωσαν αποτελέσματα που χαρακτηρίζονται συμβατά με την υπόθεση περί «μνήμης» του νερού[59][60], ωστόσο το ζήτημα παραμένει εξαιρετικά αμφιλεγόμενο[61].
