Αρχικά να πω πως διαφωνώ με τους προλαλήσαντες.
Η "σημερινή, πρωταρχική και σωστή έννοια" του εγωισμού που ανέφερε ο Lorien, είναι λήμμα του
λεξικού του Τριανταφυλλίδη, αλλά είναι ορισμός ελλιπής και μη αντιπροσωπευτικός. Πιο κάτω μάλιστα (όπως μπορεί να δει ο καθένας) το λεξικό παραθέτει ως αντίθετα τον αλτρουισμό και τη φιλαλληλία. Ρωτάω λοιπόν: είναι εκτός συζήτησης για κάποιον να αγαπά και τον εαυτό του και τους άλλους ταυτόχρονα;
Έχει επικρατήσει γενικότερα η άποψη ότι ο εγωισμός είναι κακό πράγμα. Ο εγωισμός δεν είναι κακός. Όπως όλα τα πράγματα, έχει δύο πλευρές, μία "καλή" και μία "κακιά" πλευρά. Για να γίνω πιο ξεκάθαρος σ' αυτό το σημείο, θα κάνω έναν παραλληλισμό. Ο εγωισμός είναι σαν το Βουκεφάλα: Μπορείς μεν να τον γυρίσεις προς στον ήλιο και να τον ιππεύσεις, αλλά αν δεν το κάνεις και προσπαθήσεις με τη βία να τον εξημερώσεις, το πιο πιθανόν είναι στο τέλος να σε ιππεύσει αυτός.
Εν συνεχεία, θα σε προέτρεπα ευγενικά να
ευχαριστήσεις το άτομο που σού είπε ότι για να σε αγαπήσουν οι άλλοι, πρέπει ΕΣΥ να αγαπήσεις τον εαυτό σου πρώτα!
Οι άνθρωποι είναι καθρέφτες μας. Ό,τι είσαι, βλέπεις στον καθρέφτη. Εδώ στηρίζεται και η
χημεία των ανθρώπων. Δεν είναι τυχαίο που ο καθένας μας έχει διαφορετική γνώμη για συγκεκριμένα άτομα, γιατί πέρα από το κομμάτι που υπάγεται στον τρόπο σκέψης, είναι θέμα χημείας. Είναι το ότι ο καθένας μας, μέσα στο
ίδιο άτομο βλέπει ένα
διαφορετικό άτομο.
Συνεπώς, κάθε φορά που κοιτάς κάποιον στα μάτια είναι σαν να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη. Κάποιος που σε αγαπά, εκφράζει ένα κομμάτι του εαυτού σου που
αγαπάει τον εαυτό σου. Κάποιος που σε κοροϊδεύει, εκφράζει αντίστοιχα ένα κομμάτι σου που
γελάει μαζί σου. Ό,τι σκέψη και ό,τι συναίσθημα έχεις για τον εαυτό σου, μπορείς να το δεις κάποια στιγμή να απεικονίζεται στα πρόσωπα των άλλων.
Πολλοί βρίσκουν αυτή τη φιλοσοφία εγωκεντρική, λένε πως σε βάζει στο κέντρο του κόσμου με όλα τα υπόλοιπα να γυρίζουν γύρω σου. Αν μιλήσουμε ποιητικά, κατά κάποιον τρόπο ο καθένας μας είναι το κέντρο του
δικού του κόσμου, γιατί ο καθένας μας είναι ο μοναδικός υπεύθυνος για ό,τι του συμβαίνει, ο μοναδικός αρχιτέκτονας της μοίρας του.
Θέλω να κάνω μια παρένθεση εδώ για να αναφερθώ στο ναρκισσισμό. Ο ναρκισσισμός είναι η κατάσταση όπου κάποιος
δεν αγαπά τον εαυτό του. Γοητεύεται από το είδωλό του τόσο πολύ, σε σημείο που τα μάτια του σταματούν εκεί και σταδιακά χάνει την ικανότητα να κοιτάξει
μέσα του. Πάραυτα όμως, "εαυτός" είναι κάτι πολύ γενικότερο. Δεν είμαστε ούτε το είδωλό μας, ούτε το σώμα μας, ούτε το πνεύμα μας, ούτε οι σκέψεις μας: είμαστε κάτι μεγαλύτερο και γενικότερο. Άρα ο ναρκισσισμός λανθασμένα συγχέεται (ή ταυτίζεται) με την αγάπη για τον εαυτό, με τον υπερβολικό εγωισμό κα.
Εν τέλει, θα προτιμούσα να μη σου πω τι είναι ο εγωισμός, αλλά να σου πω τι
δεν είναι. Εγωισμός δεν είναι ο εγωκεντρισμός, δεν είναι η φιλαυτία, δεν είναι ο ναρκισσισμός, δεν είναι η ιδιοτέλεια, δεν είναι η ισχυρογνωμοσύνη ούτε η μισαλλοδοξία και δεν είναι η
εγωπάθεια. Καταλαβαίνω ακριβώς τι εννοείς λέγοντας "κρίσεις κακού εγωισμού", και έχω να σου προτείνω ένα μόνο πράγμα: Γύρισέ τον στον ήλιο
Και, κλείνοντας, λίγη ποιητική φιλοσοφία:
