Να σου κάνω μία ερώτηση επί αυτού . Σε μία ομάδα όταν κάποιοι κάνουν μία εργασία είναι λογικό κάποιοι να κάνουν καλύτερη δουλειά από κάποιους άλλους και μπορεί να έχουν και κάποιο φυσικό ταλέντο . Στο τέλος όμως όταν η εργασία βραβευτεί , βραβεύονται όλα τα μέλη της ανεξαιρέτως και όλοι τους είναι εξίσου περήφανη για αυτήν , έτσι δεν είναι ; Εννοείται βλέπουμε τον Αριστοτέλη κλπ ως εξέχουσες προσωπικότητες αλλά αυτό δεν παύει να σημαίνει ότι δεν χαιρόμαστε που υπήρξαν Έλληνες ! Συνεπώς δεν χαιρόμαστε σαν να το κατορθώσαμε εμείς αλλά χαιρόμαστε και είμαστε περήφανοι που τα κατόρθωσε κάποιος Έλληνας και θα έπρεπε εννοείται να προσπαθούμε και εμείς κάτι αντίστοιχο και όχι να επαναπαυόμαστε σε κατορθώματα άλλων ( ως προς μερικά θέματα και ιδίως προς αυτό είμαι απόλυτα σύμφωνος με το σκεπτικό σου ) . Επιπλέον στον κανόνα που θέτεις δεν μπορούμε να εντάξουμε την κουλτούρα / πολιτισμό μιας που είναι αποτέλεσμα συλλογικής προσπάθειας και όχι ατομικής κάποιων διακεκριμένων προσώπων .
Τι σχέση έχεις εσύ με τον Αριστοτέλη;
Αναίρεσες μόνος το επιχείρημά σου.
Σε μία ομάδα είπες.
Τι σε κάνει να πιστεύεις πως ΕΣΥ ανήκεις σε αυτή;
Συνέβαλες στην διατύπωση των θεωριών του Αριστότελη;
Ούτε πολίτης των Αθηνών δεν ήσουν.
Άρα πώς κάνεις κτήμα σου τα επιτεύγματα του Αριστοτέλη;
Όταν μάλιστα δεν είχες γεννηθεί τότε, άρα η συμβολή σου στα επιτεύγματά του είναι απολύτως μηδενική.
Ας κάνουμε μία γενίκευση.
Έστω πως είσαι πολίτης των αρχαίων Αθηνών.
Με την δικιά σου λογική ως μέλος του Αθηναϊκού έθνους δικαιούσαι να χαίρεσαι με τις επιτυχίες των συμπατριωτών σου μιας και εσύ, έστω έμμεσα έχεις κάποια συμμετοχή στην επιτυχία οποιουδήποτε Αθηναίου.
Σύμφωνα πάντα με το σκεπτικό σου, ακόμα και ένας έμπορος από την Περσία μπορεί να έχει συμμετοχή στην διατύπωση των θεωριών του Αριστοτέλη.
Διότι μίλησε για κάποιο θέμα σε έναν Αθηναίο έμπορο και αυτός μίλησε με έναν άλλο Αθηναίο στην Εκκλησία του Δήμου, που μίλησε με μαθητή του Αριστοτέλη, όπου ο μαθητής σε συζήτηση με τον Αριστοτέλη του έδωσε την ιδέα για να ξεκινήσει να διατυπώνει θεωρίες για αυτό το θέμα.
Άρα και ο Πέρσης έμπορος δικαιούται να νιώθει υπερήφανος για το επίτευγμα του Αριστοτέλη να διατυπώσει τούτη τη θεωρία, μιας και ενέπνευσε έμμεσα τον Αριστοτέλη.
Μήπως δικαιούται και το Περσικό έθνος;
Θέλω να πω:
Οι ανθρώπινες αλληλεπιδράσεις είναι τόσο περίπλοκες που δεν περιορίζονται στα στενά πλαίσια του έθνους.
Η λογική σου σφάλλει.
Με λίγα λόγια:
Αυτός που δικαιούται να απολαμβάνει τις χαρές μίας επιτυχίας πρέπει να έχει άμεση συμμετοχή σε αυτήν.
Ο έμπορος ή κάποιος Αθηναίος πολίτης δεν έχει αυτό το δικαίωμα.
Ο μαθητής του Αριστοτέλη που συμμετέχει ΜΟΝΑΧΑ ΕΝΕΡΓΑ στην διατύπωση της θεωρίας και ο ίδιος ο μέγαλος φιλόσοφος μπορούν.
Δεχόμαστε αμέτρητα ερεθίσματα καθημερινά.
Το ζήτημα είναι πως ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι τα μετουσιώνουμε σε ιδέες, πράξεις και τα αξιοποιούμε.
Πάρε ως ένα άλλο παράδειγμα τον Τσιτσιπά.
Για ποιο λόγο δικαιούσαι να χαίρεσαι για την επιτυχία του και με ποιο σκεπτικό την ιδιοποιήσαι;
Ήσουν συγγενής ή φίλος που τον βοήθησε σημαντικά ή προπονητής του ή έστω ήσουν στο γήπεδο για να φωνάξεις και να τον εμψυχώσεις;
