Όσο για το παιδί μου, έγραψα στο blog της μητέρας ότι αυτή τη στιγμή, έχει δεχτεί μεν την βία και την επιθετικότητα, όμως έχει δεχτεί και τεράστια ψυχολογική πίεση. Είμαι σίγουρη, επειδή τα έχω περάσει και εγώ δηλαδή, ότι το παιδί ζει την απόλυτη απόρριψη. Βρίσκεται σε μία ηλικία, 13 χρονών, που ανακαλύπτει τον κόσμο, την μαγκιά, το φλερτ με τα κορίτσια και όλα αυτά, σε μία ηλικία που θα ανοίξει τα φτερά του και θα ετοιμαστεί να γίνει άντρας, και έρχονται οι συνήθεις τύποι της κοινωνίας να του «τη σπάσουν» και να τον απορρίψουν. Εγώ θα έλεγα μονίμως στο παιδί μου, ότι πέρα από όλα αυτά, εκείνος είναι πολύ καλύτερος από αυτούς γιατί θα το είχε ανάγκη. Και για να το πιστέψει αυτό θα φρόντιζα να τους λυπηθεί. Για τη σωματική του ακεραιότητα θα του έλεγα να τους αποφεύγει όταν βγαίνει και να κυκλοφορεί σε μέρος με κόσμο. Δεν θα κρατούσε άλλωστε για πολύ, τα παιδιά θα εξεταζόταν γρήγορα από ειδικούς.