Για τη Stalitsa που το ανέφερε το είπα. Όχι για εσένα.
Λοιπόν αν ήμουν εγώ στη θέση της μητέρας του θύματος, έχω ξαναγράψει και θα ξαναγράψω:
Η πρώτη μου κίνηση θα ήταν να στηρίξω ψυχολογικά το παιδί μου, και να περιορίσω για λίγο τις εξόδους μέχρι να φτιάξειη κατάσταση. Θα προσπαθούσα, όσο είναι εφικτό να τον κρατάω σε μέρη με κόσμο ώστε να μην του ασκηθεί σωματική βία απο τα άλλα παιδιά. Επίσης, κρίνω κάπως σωστή την απειλή, σε αρχικά στάδια, της μητέρας του θύματος, προς τους θύτες, οτι αν ξαναδεί τον μικρό χτυπημένο θα καλέσει την αστυνομία. Ύστερα θα μιλούσα στους γονείς του θύματος, θα τους έλεγα πως έχει η κατάσταση και θα τους ανέφερα και τη δική μου άποχη, δηλαδή οτι σωστό είναι να μην τον μαλώσουν, να μην τον τιμωρήσουν, αλλά να τον βοηθήσουν. Θα τους ρωτούσα αν έχουν σκοπό να ζητήσουν τη βοήθεια κάποιου ψυχολόγου, μιας και το πρόβλημα είναι σοβαρό κατά τη γνώμη μου, και αν μου έλεγαν όχι θα τους έλεγα ξεκάθαρα οτι θα τους καταγγείλω στην αστυνομία, η οποία Stalitsa μου δεν θα ξυλοκοπήσει τα παιδιά, αλλά θα τα βοηθήσει. Αν οι γονείς μου έλεγαν οτι θα τον έστελναν σε κάποιο ψυχολόγο θα σιγουρευόμουν οτι έγινε αυτό αλλιώς θα έκανα καταγγελία χωρίς να συναντήσω ξανά τους γονείς. Θέλεις τώρα να σου αναλύσω τη δουλειά του ψυχολόγου, οπού δεν γνωρίζω κι όλας; Ξέρω πάντως οτι το πρόβλημα τις περισσότερες φορές διορθώνεται με την παρέμβαση του ψυχολόγου ή του κοινωνικού λειτουργού και όπως έχω ξαναγράψει, έχω βρεθεί μπροστά σε 1-2 περιπτώσεις που λες, αποκλείεται να είναι αυτό το παιδί που ήταν πριν χρόνια στη γειτονιά και μας σπούσε τα ποδήλατα.
Αν ήμουν στη θέση του θύτη, γιατί μη λέμε μεγάλα λόγια, μπορεί να το κυνηγάς συνέχεια το παιδί, και να του δίνεις ό,τι έχεις και δεν έχεις, και αυτό να σου ξεφεύγει πάντα, αν διαπίστωνα οτι έχει ένα τέτοιο πτόβλημα θα το πήγαινα στον ψυχολόγο, και θα πήγαινα και εγώ με το πατέρα του κάποια άλλη στιγμή για να δούμε αν υπάρχει κάποιο πρόβλημα απο εμάς.
