Τύποις, δεν έχεις και άδικο,
μα φαίνεται πως δε λογαριάζεις κάτι κρίσιμο, that is:
Την τοπολογία της θεώρησης = = = = =>>>>>>>> γκρίχελαντ.
κε Ινσόμνιακ, δυστυχώς νομίζω ότι τα πράγματα στη νεοελληνική πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλά από οποιοδήποτε, αξιόλογο, δοκιμιακό σας λόγο που καταλήγει σε επίκληση (πολυ)ελέους και φαντεζί πορτατιφιών.
Το παιχνίδι της εναλλαγής μεταξύ των «για κλάματα» και των «για γέλια» (με τον «κλαυσίγελο» να αποτιμάται στο διόλου ευκαταφρόνητο 75-80% περίπου) το ρυθμίζει ένα 10% κατά πως θα μετακινηθεί. Οι οπαδοί (όπου και αν βρίσκονται) δεν παίζουν ουσιαστικό ρόλο. Είναι δεδομένοι. Αυτή είναι η δημοκρατία μας: Ένα 10% που πηγαινοέρχεται (θέλοντας και τελικά επιβάλλοντας σταθερή μονοκομματική εξουσία) και τα λαμόγια να επιβιώνουν άνετα και χαλαρά παντού…
Και μπροστά σε αυτό το καραδεδομένο:
...όλους τους γραφικούς που ψηφίζουν από το #3 και κάτω όχι επειδή το πιστεύουν και συμφωνούν πηγαία με αυτό αλλά επειδή νομίζουν ότι είναι σε θέση να αλλάζουν τις ισορροπίες, τις καθόλου λεπτές αλλά δια παντός ευτραφείς σαν sumo fighter.
Τα παραπάνω γράφονται καλόπιστα με την ελπίδα να διαβαστούν αναλόγως από άτομο που πατάει στα ίδια χώματα
Τι στ'αλήθεια νόημα έχει να ψηφίσεις σε μια χώρα
πελάτη της κατεστημένης ψήφου, εσύ ο μη πελάτης, ένα κόμμα που πάει άπατο;
1. Δεν ξέρεις τι πρεσβεύει αφού το μόνο που σε ενδιαφέρει είναι να κάνεις σπάσιμο.
2. ψηφίζεις με εκδικητικό κριτήριο, δηλ. λάθος γνώμονα..σα να λεμε η γκόμενά σου σου κάνει νερά, άρα τα φτιάχνεις με τον υδραυλικό
3. τι άλλαξαν, επι του πρακτέου, όσοι ψήφισαν τα κομματάκια σε αυτές όπως και σε όλες τις υπόλοιπες εκλογές από τη μεταπολίτευση ως και χθες; θεωρίες (όπως αυτή που ανέπτυξες) που επιφέρουν μηδενική αποτελεσματικότητα είναι υπόκωφες πορδές αλόγων τη νύχτα, τη στιγμή που όλοι ονειρεύονται πως κερδίζουν στον ιππόδρομο...
4. Η πολυφωνία σε νοιάζει. Οκ. Η ορθοφωνία? Γιατί πολλοί τραγουδάνε, λίγοι έχουνε τη φωνή που´πε κι ο Τσιτσάνης...
Υπάρχει μια διαρκής παρανόηση. Η δημοκρατικότητα (στα έδρανα) δε συνάδει με τη πολυσυλλεκτικότητα κατ'ανάγκην. Μπορεί να είμαστε πολλοί και να υπάρχει βουητό μελισσών, μπορεί να μη τακιμιάζουν τα χνώτα, μπορεί κάποιοι να ξύνουν τη μύτη τους όταν άλλοι μιλάνε ή άλλοι να μιλάνε την ώρα που ρεύονται κι όλα αυτά στο όνομα του να είμαστε πολλοί για να ευνοηθεί το democracy...


Η ποσότητα πάντα αποβαίνει σε βάρος της ποιότητας, ακόμα και στους αποδεδειγμένα καλούς...
Κι ο μπούσουλας είναι καλό να μη χάνεται...
5. Αν ήξερες ότι η ζωή σε κάθε της στενό (κι όχι μόνο στη μακρά διαδρομή ως την οριστική τζίφρα του θανάτου σου) σου επιφυλάσσει μια σκατούλα ελεφαντίσια, θα κανες τη καρδιά σου πέτρα για το παρακάτω ή θα μετανάστευες για τους τόπους των ψυχών;
6. Πόσα χρόνια ακριβώς (θέλω νούμερο), όχι περίπου, σου αρκούν για να φτάσεις στο συμπέρασμα ότι τα μικρά κόμματα είναι ανύπαρκτα κόμματα και οι αμυδρές φωνούλες τους υπάρχουν έτσι για να μη τρώμε συνέχεια φράουλες αλλά που και που και κανα κερασάκι για να μη ξερνάς και αφυδατωθείς από το πολύ παίξιμο των ίδιων και ίδιων..και διατρέξεις κίνδυνο να μη πας να ψηφίσεις λόγω παλινδρόμησης στομάχου ?
Αν η εικόνα που μας δίνουν τέτοιοι καθρέφτες δεν μας αρέσει, ας μην κατηγορούμε τούς καθρέφτες!