Αφιερωμένο στους "
υπνοβατούντες εν Ελλάδι:
Γκραικόρια κάλπικους
Δεν είναι δέντρο, δεν είναι θάμνος,
Είναι
πατρίς
Είνʼ
η Γκραικόρια, που ʽγινεάλγος,
Είναι λατρίς[FONT="][1][/FONT].
Γκραικύλοι που ξέμειναν, να την κηδέψουν,
Του Γιώργη οι βλάμηδες ή του Κωστή,
Και συ τους χάζευες για πολλοστή,
Σα να σε τράβαγαν, από κλωστή.
Δεν είναι δάσος, δεν είναι στέπα,
Είναι
αχτίς
Είναι ο μύθος Της, που ʽγινε λάθος,
Είναι
ανδρίς.
Γκραικύλοι την χάιδευαν, να την παιδεύσουν,
Κουμπάροι χαράμηδες ή κάτι γνωστοί,
Και συ τους δάνειζες για κατοστή,
Σα να σε κράταγαν, πίσω γυμνή.
Δεν είναι πάθος, κι αν είναι λάθος,
Είναι
φυλίς
Είναι ο ίσκιος Της, που ʽμεινε ίχνος,
Είναι
υλίς.
Γκραικύλοι τη μάδησαν, να την μοιράσουν,
Κουρσάροι μανάβηδες ή λίγοι πιστοί,
Και συ τους επίστευες για χιλιοστή,
Σαν να σε γνώριζαν,
πόσο κτιστή.
Δεν ήταν μύθος, κι ας ήταν ίχνος,
Ήταν
πατρίς,
Ήταν ο ύμνος Της, που ʽλεγε έθνος,
Μέσα σε γήπεδα,
τόσο πιστή!
Γκραικύλοι που χόρεψαν, να την ξεχάσουν,
Καμάρια της μάνας τους ή κάτι φτυστοί,
Ελλάδα κακόμοιρη ιστορική,
Σαν να σε πήγαιναν, στην πυλωτή.
,
[FONT="][1][/FONT] Με την άδεια του ποιητή τ.σ.