Με όλη την εκτίμηση που σου έχω από τα λίγα μέλη εδώ, θα ήθελα να σκεφτείς κάτι πιο απλό. Γιατί μόνο στην Ελλάδα οι νέοι έχουν ψυχολογικά θέματα μαθητών και φοιτητών όταν πάει να εφαρμοστεί μια νέα ρύθμιση; Θέλω να πω ότι για λόγους αρχής δεν δεχόμαστε ποτέ τίποτα. Τα ερμηνεύουμε όλα με την αρνητική σημασία. Να θυμίσω την αύξηση σε κρούσματα αδιαθεσίας με το ξαφνικό κόψιμο (διάρροια) ή τις ξαφνικές παθήσεις που εμφανίζουν ορισμένοι μαθητές στις πανελλαδικές. Θέλω να πω ότι πάντα κάτι συμβαίνει.
Δεν πιάνει και η ευλογία των στυλό Bic από παπάδες.
Αυτή η νοοτροπία όμως - άσχετα τι πάει να αλλάξει στην προκειμένη περίπτωση - δημιουργεί μια κατάσταση όπου δεν αλλάζει κάτι επειδή ο μισός πληθυσμός είναι κακόμοιροι, άτυχοι και πονεμένοι άνθρωποι και την ίδια ώρα δεν βλέπεις κενή θέση στα ξεκωλάδικα ή σε πλοία από φοιτητές που διακοπάρουν σε ετήσια βάση. Υπάρχει μια αντίφαση στην όλη ιστορία.
επειδή και γω σε εκτιμώ και επειδή έχεις ζήσεις στη Γερμανία, υποθέτω πως ξέρεις από γερμανικά πανεπιστήμια. Θα ξέρεις ίσως πως και εκεί, όταν φτάνει η ώρα των εξετάσεων, πάρα πολλοί δηλώνουν ασθένεια. Στη Γερμανία υπάρχει ένας άλλος περιορισμός: αν δώσεις ένα μάθημα 3 φορές και κοπείς, σε διώχνουν απ τη σχολή. Ούτε αυτό είναι καλό. Όμως μπορείς να μείνεις γραμμένος, όσο καιρό θέλεις, αν δεν έχεις αυτή την τριπλή αποτυχία.
Τώρα για τις αδιαθεσίες, δεν αστειεύομαι, ξέρω ως μάνα πολύ καλά, ότι όταν φτάνουν οι εξετάσεις τα παιδιά αρρωσταίνουν από το άγχος και στη Γερμανία και στην Ελλάδα. Μην κοιτάς εμάς. Εγώ και άρρωστη έδινα. Τώρα οι γιατροί το βλέπουν αλλοιώς. Πχ το να πάρεις παρακεταμόλη και να πας να δώσεις, που όλοι το έχουμε κάνει, δεν το δέχονται οι ίδιοι οι γιατροί. Ίσως τα έχουμε μοσχοαναθρέψει τα παιδιά μας, αλλά δε λέω ψέματα, συμβαίνει.
Το ότι κάθε νέος νόμος περνά μια κριτική, αυτό είναι πάντα έτσι, το ξέρουμε από την κοινωνιολογία. Κάθε αλλαγή βρίσκει αρχικά αντίσταση.
Για τα ξεκωλάδικα και για τα πλοία δεν ξέρω. Στα πρώτα δεν πηγαίνω και στα δεύτερα, καλά κάνουν.
Ξέρεις τι παθαίνουν, όλα τα παιδιά που γνωρίζω (παιδιά μου και φίλοι τους): Στο σχολείο πιέζονταν, να έχουν καλή απόδοση. Φτάνοντας γ΄ λυκείου, έκαναν το μηχανογραφικό και πέρασαν σε μια σχολή, συνηθως κατά τύχη. Μέχρι τότε ποτέ δεν είχαν σκεφτεί σοβαρά την καρριέρα τους. Σε κανα δυο χρόνια, ΟΛΟΙ περνούν αυτή την <<κρίση>>, που για πρώτη φορά έχουν μπροστά τους το γολγοθά της ζωής. Εκεί όλα όσα ξέρω, έχουν ένα φρένο στην απόδοση.
Εδώ στη Γερμανία, πολλοί μαθητές κάνουν ενα διάλειμμα, πριν αρχίσουν σπουδές, ή όταν φτάσουν σ΄αυτή την καμπή. Πάνε για οικολογικό χρόνο, για κοινωνική θητεία, για δουλειά στο εξωτερικό ακόμη και για διακοπές. Αυτό το κάνουν για να βρουν τι θέλουν, να δουν τον κόσμο και τη ζωή. Αυτό το βρίσκω πολύ καλό.
Δυστυχώς οι δικοί μου δεν το έκαναν, όσο και αν τους ωθούσα. Πέρασαν την κρίση εδώ, πέτυχαν και λοκντάουν. Και δεν ήταν μόνοι. Αλήθεια σου λέω, ήταν ο κανόνας. Η εξαίρεση ήταν η καλή απόδοση και η συνεπής φοίτηση.
