Στην θεωρία ίσως.
Στην πράξη όμως πως θα εξασφαλίσεις στην ελληνική μπανανία ότι θα αποφασίζει πράγματι ο εργαζόμενος και δεν θα τον αναγκάζει ο εργοδότης να δουλεύει πχ μόνιμα 12ωρο με τον ίδιο μισθό κιόλας;
Για να παίξει καλά αυτό θα έπρεπε να μην υπάρχει κατώτατος μηνιαίος μισθός αλλά κατώτατο ωρομίσθιο όπως είναι σε κάποιες χώρες πχ Δανία το οποίο όμως πιθανώς θα φέρει άλλα προβλήματα.
Και ενώ το παραπάνω αφορά τις μικρές επιχειρήσεις που είναι πιο πιθανό να παραβιάζουν την εργατική νομοθεσία και να έχουν συνθήκες ζούγκλας, τελικά ίσως πληγεί και το εισόδημα όσων είναι στις μεγάλες.
Στις μεγάλες επιχειρήσεις δηλαδή πολυεθνικές κλπ όταν κάποιες πρέπει να δουλέψει πέρα από το 8ωρο τον πληρώνουν υπερωρία όπως προβλέπεται από τον νόμο. Με τέτοιο σύστημα πως θα πληρώνεται η ώρα; Υποθέτω με το ίδιο ωρομίσθιο που είναι και οι πρώτες 8.
Συν ότι το 12ωρο δεν είναι κάτι φυσιολογικό ή βιώσιμο για καιρό. Ακόμα και να μην έχεις οικογένεια και να κάνεις δουλειά γραφείου αν δουλεύεις πχ 8-8 απλά δεν έχεις ζωή, γυρίζεις σπίτι 9-10 το βράδυ και το μόνο που αντέχεις είναι να κοιμηθείς. Το οποίο προφανώς δεν με πειράζει αν κάποιος θέλει να το κάνει αλλά για να το επιτρέψεις σαν κράτος πρέπει να βρεις και τρόπο να προστατεύσεις όσους δεν θέλουν να το κάνουν από το να τους εξαναγκάσουν.
Το τωρινό που λέει ότι μπορείς να δουλέψεις κάποια μέρα ως 10ωρο αλλά σε κάθε περίπτωση αν περάσεις τις 40 ώρες την εβδομάδα θεωρείται υπερωρία και πληρώνεται ανάλογα ή πρέπει να πάρεις τις αντίστοιχες ώρες ως επιπλέον μέρες άδειας είναι ίσως μια χρυσή τομή.
Γενικά όταν σε όλη την Ευρώπη δοκιμάζουν να μειώσουν τις ώρες εργασίας, πειραματίζονται με την 4ημερη εργασία κλπ δεν το βλέπω και πολύ λογικό να πάμε να αυξήσουμε τις ώρες απασχόλησης.
Επίσης γενικά δεν θεωρώ την αγορά εργασίας των ΗΠΑ(δεν έχω εικόνα για Καναδά) κάτι το αξιοζήλευτο σε πολλούς τομείς. Ας πούμε ο υποχρεωτικός χρόνος άδειας είναι...0 μέρες και είναι υπο διαπραγμάτευση εργαζόμενου-εργοδότη, το ίδιο και με τις άδειες ασθένειας.
Συμφωνώ με μια επισήμανση όμως.
Αυτό ήδη γίνεται και μερικούς γραφικούς που φωνάζουν δεν τους λαμβάνει κανείς υπόψιν.
Γίνεται και χωρίς την συνεργασία του πανεπιστημίου πχ πολλές πολυεθνικές ανοίγουν το καλοκαίρι θέσεις πρακτικής για φοιτητές αλλά και με την συνεργασία του πανεπιστημίου. Σε πολλές θετικές σχολές στο τελευταίο έτος έχεις την επιλογή της πρακτικής σε κάποια εταιρεία για ένα 3μηνο με τον μισθό κιόλας να καλύπτεται από το ΕΣΠΑ οπότε και οι επιχειρήσεις δεν πληρώνουν φράγκο.
Σε κάποιες σχολές δεν είναι επιλογή, είναι υποχρεωτικό πχ ξέρω ότι ήταν στα ΤΕΙ νομίζω και στις σχολές που τα αντικατέστησαν αλλά και σε σχολές όπως νηπιαγωγοί αλλά και οι φαρμακευτικές .
Κάποια πανεπιστήμια κάνουν και δράσεις σε συνεργασία με επιχειρήσεις, έχουν και γραφεία διασύνδεσης που προσπαθούν να παίξουν τέτοιο ρόλο. Σε εμβρυακό στάδιο βέβαια σε σχέση με πανεπιστήμια του εξωτερικού.
Προφανώς επίσης κανένας δεν εμποδίζει μια επιχείρηση να προσλάβει κάποιον με το που τελειώσει το πανεπιστήμιο, αν ψάξεις θα δεις πολυεθνικές να ανεβάζουν θέσεις για juniors που λένε θέλουν απόφοιτο ή κάποιον στο τελευταίο έτος.
Το βασικό πρόβλημα που θεωρώ ποτέ δεν θα φτάσει να γίνει εδώ όσο ανεπτυγμένο είναι έξω είναι η δομή της οικονομίας μας. Ή αλλιώς ότι βγάζουμε περισσότερους απόφοιτους πολυτεχνικών και θεωρητικών σχολών από όσους μπορούμε να καταναλώσουμε.
Όταν βιομηχανία δεν υπάρχει, μεγάλα έργα ελάχιστα και η οικοδομή ακόμα είναι στο πάτο(αν και καλύτερα από 10 χρόνια πριν) πόσοι να απορροφηθούν;
Όταν το 33% των εργαζομένων απασχολείται σε εστίαση και εμπόριο και η πλειοψηφία των υπολοίπων στην παροχή υπηρεσιών πως να γίνει διασύνδεση με τις τόσες πολυτεχνικές σχολές; Δεν λέω καν για τις θεωρητικές που στην πλειοψηφία τους στην Ελλάδα δεν έχουν επαγγελματική αποκατάσταση.
Από σελ15 στο παρακάτω ο πίνακας
