Ενήλικα "παιδιά" και ανεξαρτησία από την οικογένεια

[Subject to change]

ΑΚΡΙΒΩΣ! Αυτό το "καλά" που λες είναι που σε ξεγελάει και πιστεύεις ότι οι γονείς σου μπορεί κάποιες στιγμές να κουβεντιάσουν σαν φίλοι σου...(Τεράστια βλάκεια αυτό δεν συμβαίνει ποτέ, και καλύτερα, δεν μπορούν όλοι να έχουν τους ίδιους ρόλους στην ζωή μας)

Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ!! Τελικά δεν γίνεται οι γονείς να είναι και φίλοι ο,τι και να λένε μερικοί

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nikita13]

Γενικά το όλο παιχνίδι βρίσκεται στο να καταλάβει ο γονέας ότι κάθε παιδί χαράζει την δική του πορεία..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[emufear]

Κανόνας No. 1: Οι γονείς μας δεν είναι φίλοι μας.. είναι γονείς μας.
Κανόνας No. 2: Οι γονείς μας πάντα έχουν φίλους που τα παιδιά τους είναι καλύτεροι μαθητές/φοιτητές από μας.

κτλ.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[iJohnnyCash]

Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ!! Τελικά δεν γίνεται οι γονείς να είναι και φίλοι ο,τι και να λένε μερικοί

Εδώ εξαρτάται απο τον χαρακτήρα του γονίου....

Προσωπικά πιστεύω πως όσα λιγότερα ξέρουν οι γονείς μας για την ζωή που κάνουμε τόσο καλύτερα...Και τονίζω πως οι δικοί μου γόνεις καμία σχέση με αυτά που περιγράφετε, και δημοκράτικοι είναι, και διακριτικοί και αρκετά προοδευτικοί, όμως πότε δεν τους έλεγα πολλά ήτε για τις σπουδές μου ήτε για την προσωπική μου ζωή. Αν κάνεις το λάθος και δεν κόψεις την κουβέντα εκεί που πρέπει κααααάποια στιγμή έντασης ότι έχεις πει θα χρησιμοποιηθεί εναντίον σου!

ΠΕΣΤΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΠΕΣΤΑ !!!!!!!!!!!!!!!!
Michelle, άκου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[S1RHC]

Αν και ανήλικος, μπορώ να πώ πως πέφτει πολύ έλεγχος στο με ποιον κάνω παρέα, και γενικά ειδικά η μάνα μου είναι περίεργη του στιλ: Με ποιόν μιλάς στο MSN, ποιά ήταν στο τηλέφωνο, γιατί στέλνεις μηνύματα όλη την ώρα, γιατί δεν διαβάζεις (κ άλλο) (ενώ διαβάζω ελάχιστα μεν, βγάζοντας έναν αξιοπρεπέστατο βαθμο δε)... Γενικά δεν ξέρω τι να της πώ για να ξεκολήσει! any help?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Αν και ανήλικος, μπορώ να πώ πως πέφτει πολύ έλεγχος στο με ποιον κάνω παρέα, και γενικά ειδικά η μάνα μου είναι περίεργη του στιλ: Με ποιόν μιλάς στο MSN, ποιά ήταν στο τηλέφωνο, γιατί στέλνεις μηνύματα όλη την ώρα, γιατί δεν διαβάζεις (κ άλλο) (ενώ διαβάζω ελάχιστα μεν, βγάζοντας έναν αξιοπρεπέστατο βαθμο δε)... Γενικά δεν ξέρω τι να της πώ για να ξεκολήσει! any help?

Εχμμμ είσαι λίγο εκτός θέματος... Το παρόν θεμα μιλάει για προβλήματα ενηλίκων με γονείς... Νομίζω υπάρχει άλλο θέμα που το εξετάζει πιο γενικά το θέμα

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[dooo]

Συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ!! Τελικά δεν γίνεται οι γονείς να είναι και φίλοι ο,τι και να λένε μερικοί

εξαρτάται πως το εννοείς το "φίλος". Είναι πολυσήμαντη έννοια.. αν όμως σκεφτείς ότι σε έναν από τους δύο γονείς καταφεύγεις συνήθως για να πεις τον πόνο σου, για μένα αυτό είναι ένας τύπος φιλίας (προϋπόθεση βέβαια οι γονείς να μην είναι κολλημένοι).

Οι δικοί μου γονείς πάντα μου έλεγαν "κάνε ότι θες, πρόσεξε όμως μην πληγωθείς". Τώρα που κοιτάω πίσω, καταλαβαίνω ότι είχαμε αμοιβαία εμπιστοσύνη. Δεν ανακατευόντουσαν στο τι έκανα στο σχολείο, στα φοιτητικά μου χρόνια, στη ζωή μου γενικότερα. Στις μεγάλες μου συναισθηματικές φουρτούνες πάντως ήταν οι πρώτοι που τους τα έλεγα και ήξερα ότι η συμβουλή τους θα είναι σωστή.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Skoulikadera---]

εξαρτάται πως το εννοείς το "φίλος". Είναι πολυσήμαντη έννοια.. αν όμως σκεφτείς ότι σε έναν από τους δύο γονείς καταφεύγεις συνήθως για να πεις τον πόνο σου, για μένα αυτό είναι ένας τύπος φιλίας (προϋπόθεση βέβαια οι γονείς να μην είναι κολλημένοι).

Οι δικοί μου γονείς πάντα μου έλεγαν "κάνε ότι θες, πρόσεξε όμως μην πληγωθείς". Τώρα που κοιτάω πίσω, καταλαβαίνω ότι είχαμε αμοιβαία εμπιστοσύνη. Δεν ανακατευόντουσαν στο τι έκανα στο σχολείο, στα φοιτητικά μου χρόνια, στη ζωή μου γενικότερα. Στις μεγάλες μου συναισθηματικές φουρτούνες πάντως ήταν οι πρώτοι που τους τα έλεγα και ήξερα ότι η συμβουλή τους θα είναι σωστή.

Νομίζω πως αυτό που λες είναι άλλο... Και βεβαία οι γόνεις μας πρέπει να είναι οι άνθρωποι που μας στηρίζουν στην ζωή μας. Και δεν ξέρω αν διάβασες το δικό μου post άλλα και οι δικοί μου γόνεις κάπως έτσι είναι, όμως εξακολουθώ να πιστεύω πως φίλοι οι γονείς μας δεν γίνονται! κάποια στιγμή θα σκεφτούν και θα αντιδράσουν σαν γονείς όσο και καλή σχέση να υπάρχει. Προσωπικά δεν επιθυμώ κάτι τέτοιο φίλους έχω και καλούς γονείς όμως.... Γι'αυτό η σχέση με τους γονείς μας είναι μοναδική (ήτε καλή ήτε άσχημη).

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κακή Επιρροή]

ξέρεις γιατί είναι ΒΕΒΑΙΟ ότι ο Ιησούς ήταν Έλληνας???
Γιατί ζούσε με τη μαμά του ως τα 33 του!

Λοιπόν όπως θα διάβασες και από τους άλλους, δεν είσαι η μόνη που περνάει κάτι τέτοιο.... τουλάχιστον το 90% των Ελληνικών οικογενειών λειτουργούν σε αυτό το στυλάκι...
Την ΑΠΟΛΥΤΗ ευθύνη την έχουν οι μαμάδες μας!!!
Τα έχω περάσει και γω στο παρελθόν και ειλικρινά πιστεύω ότι όσοι δεν τα έχουν περάσει έχουν "χάσει" πολλά!
Κάποτε η μάνα μου αφού μεγάλωσα αρκετά και ζω μόνη μου και με εμπιστεύεται με θεωρεί πλέον ώριμη κλπ κλπ μου είπε το εξής μυστικό...
"Ο κόσμος και η ζωή είναι δύσκολα... αν δεν σου έφερνα εγώ δυσκολίες όταν ήσουν μικρότερη, δε θα μάθαινες ότι πρέπει να ΠΑΛΕΥΕΙΣ για να κατακτάς τα θέλω σου!"
Όταν συνειδητοποίησα ότι ο "πόλεμος" της μαμάς μου ήταν με πρόγραμμα και σκοπό έμεινα λίγο κάγκελο!
Δεν ξέρω βέβεια πόσοι γονείς είναι αυτοί που σκόπιμα δημιουργούν προβήματα στα παιδιά τους με σκοπό να τα κάνουν πιό δυνατά αλλά αυτοί που δεν το κάνουν είναι ανασφαλείς!
Δες το από αυτή την οπτική γωνία... μεγάλωσαν ένα παιδί που δεν είναι σίγουροι οι ίδιοι ότι μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνο του... εν ολίγης φοβούνται ότι δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους στην διαπαιδαγώγιση του....
Αν αυτό το πεις στη μητέρα σου να είσαι σίγουρη ότι θα πάθει ένα μεγάλο σοκ! Και είναι καλό να της το πεις...
Γηράσκω αεί διδασκόμενος.... μη νομίζεις ότι οι γονείς σου δεν μαθαίνουν από σένα...
Δίδαξε τους τι σημαίνει αυτονομία και ανεξαρτησία και ενημέρωσε τους ότι έχουν κάνει καλά την δουλειά τους ως γονείς και ότι δεν παίρνεις καραμελίτσες από ξένους!
Συναισθηματικούς εκβιασμούς (θα πεθάνω, θα μαραζώσω, θα πάθω εγκεφαλικό, ωχ η καρδιά μου) κάνουν το 99% των γονιών που θέλουν να έχουν τον ΠΛΗΡΗ έλεγχο των παιδιών τους και ΞΕΡΟΥΝ ότι δεν μπορούν.
όπως πολύ σωστά αναφέρθηκε, μην ζητάς... μην παρακαλάς... παίρνε τις αποφάσεις σου (καθώς φυσικά και τις ευθύνες σου για τις συνέπειες των αποφάσεων σου) και απλά ανακοίνωνε!!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[dooo]

Νομίζω πως αυτό που λες είναι άλλο... Και βεβαία οι γόνεις μας πρέπει να είναι οι άνθρωποι που μας στηρίζουν στην ζωή μας. Και δεν ξέρω αν διάβασες το δικό μου post άλλα και οι δικοί μου γόνεις κάπως έτσι είναι, όμως εξακολουθώ να πιστεύω πως φίλοι οι γονείς μας δεν γίνονται! κάποια στιγμή θα σκεφτούν και θα αντιδράσουν σαν γονείς όσο και καλή σχέση να υπάρχει. Προσωπικά δεν επιθυμώ κάτι τέτοιο φίλους έχω και καλούς γονείς όμως.... Γι'αυτό η σχέση με τους γονείς μας είναι μοναδική (ήτε καλή ήτε άσχημη).

το διάβασα το ποστ σου και χαίρομαι για τους γονείς μας
Απλά λέω ότι η λέξη "φίλος" έχει πολλές έννοιες και είναι ανάλογα με τα βιώματα του καθενός. Με τα δικά μου βιώματα, θεωρώ τη μητέρα μου φίλη και μάλιστα τη καλύτερη

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Skoulikadera---]

Με τα δικά μου βιώματα, θεωρώ τη μητέρα μου φίλη και μάλιστα τη καλύτερη

Πάσο!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kleftra]

Πάλι δεν ξέρω τι να πρωτογράψω.........................
Όσο χρονών και να πάτε οι γονείς θα σας συμπεριφέρονται πάντα σαν να είστε 12(μη πω και μικρότεροι) το ξέρω γιατί τραβάω ακριβώς τα ίδια χρόνια τώρα.
Αυτό που δεν μπορώ να καταλάβω είναι ίδιο με την απορία της Μισέλ, τι θέλουν πια;Ό,τι και να κάνουμε δεν είναι ικανοποιημένοι.
Εμένα οι δικοί μου γονείς ό,τι μα ό,τι κι αν έκανα πάντα υπήρχε κάτι που το είχαν παράπονο.
Ήμουν καλή μαθήτρια - είχαν παράπονο που δεν ασχολιόμουν με τον αθλητισμό(και να εξακολουθώ ταυτόχρονα να είμαι καλή μαθήτρια)
Έκανα σχέση-είχαν παράπονο ότι θα παραμελούσα το μέλλον μου
Αρραβωνιάστηκα-είχαν παράπονο που ήμουν πολύ μικρή
Χώρισα-είχαν παράπονο που δεν ήμουν πια αρραβωνιασμένη
Δούλευα στην επιχείρηση τους-είχαν παράπονο που δεν σπούδασα
Αποφάσισα να σπουδάσω-είχαν παράπονο που δεν δούλευα πια μαζί τους
Ζούσα στο σπίτι τους-δεν με άφηναν να ζήσω όπως θέλω γιατί ήμουν σπίτι τους
Ζω μόνη μου-Μου λένε ότι δεν θέλω τους γονείς μου

Μπορεί να σας φαίνονται αστεία αλλά δεν είναι μια ζωή νοιώθω ότι όπως και να φερθώ πάντα θα τους απογοητεύω και είναι άδικο γιατί υπάρχουν γονείς που τα παιδιά τους είναι ναρκομανής,τεμπέληδες,αγράμματοι,κλέφτες αλλά τα λατρεύουν κι εμένα δεν με δέχονται απλώς γιατί είμαι εγώ.
Η σταγόνα που ξεχείλησε το ποτήρι ήταν πριν περίπου 3 χρόνια που μόλις είχα χωρίσει και ξεκινήσει να ζω μόνη.Συνάντησα μια παλιά μου συμμαθήτρια στο δρόμο και το ανέφερα στην μητέρα μου,της είπα που βρίσκεται και τι κάνει η κοπέλα και εκείνη με ρώτησε:"Της είπες ότι εσύ δεν έχεις κάνει τίποτα στη ζωή σου;"
Αυτό ήταν έφυγα κλαίγοντας,το γεγονός ότι σπούδαζα,δούλευα και ζούσα μόνη μου στα 23 η μητέρα μου το θεωρούσε τίποτα στη ζωή μου.
Χρειάστηκε περίπου ένας χρόνος να αποκατασταθούν οι σχέσεις μας και να καταλάβω πως αν οι γονείς μου δεν θεωρούν και πολύ σπουδαία τα όσα έχω πετύχει το πρόβλημα είναι δικό τους κι όχι δικό μου,γιατί για μένα τα όσα έχω κάνει είναι σημαντικά.
Η στάση τους δεν έχει αλλάξει ούτε και τώρα αλλά πλέον δεν με απασχολεί αν εκείνοι δεν μπορούν να είναι περήφανοι για μένα είμαι εγώ κι αυτό μου φτάνει.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nikita13]

Αυτό το ανικάνοποίητοι των γονιών πάντα υπάρχει αλλά τις περισσότερες φορές το κάνουν γιατί θέλουν το καλύτερο για τα παιδιά τους και να τους δώσουν κίνητρα..Επειδή δεν τους αρέσει να βλέπουν να χαραμίζονται κάποιες δυνατότητες τους..Πιθανότητα αυτό να συμβαίνει με τους δικούς σου,παρά το ότι πέτυχες σε πολλά να θεωρούν ότι είσαι ικανή για πολλά περισσότερα..Το λάθος τους όμως είναι ότι δεν ανγνωρίζουν τα όσα ήδη έχεις πετύχει..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κακή Επιρροή]

kleftra μου απ ότι καταλαβαίνω η δική σου περίπτωση είναι διαφορετική κατά κάποιον τρόπο....
οι γονείς σου και δει η μητέρα σου, έχει πολύ υψηλές απαιτήσεις από εσένα και είναι μονίμως ανικανοποίητη...
μήπως παντρέφτηκε τον πατέρα σου πολύ μικρή και άφησε στην άκρη δικά της όνειρα? γιατί έτσι εξηγείται πολλές φορές αυτή η τόση φορτικότητα στο να διαπρέψει η κόρη ακόμα κι όταν η κόρη τα πάει περίφημα παντού...
Μην στεναχωριέσαι (γιατί είναι φανερό ότι σε πικρένει και σε πονάει το θέμα) και η προσωπική μου θεωρία είναι (αν και δεν γνωρίζω τη μητέρα σου) ότι σίγουρα νιώθει πολύ περήφανη για όσα έχεις καταφέρει αλλά δεν πρόκειται να στο πει ποτέ για να προσπαθείς πάντα περισσότερο για ακόμα περισσότερα...
Νομίζω ότι στην ηλικία που είσαι και εφόσον πλέον ζεις και μόνη σου κοντά 3 χρόνια είναι καιρός να καλέσεις τη μητέρα σου σπίτι σου για ένα καφεδάκι....
να της ανοίξεις την καρδιά σου για όλα αυτά που μας λες... να την ακούσεις τι έχει να πει κι αυτή... γιατί είναι τόσο ... ανικανοποίητη...
Κατά 99,9% βλέπει τον εαυτό της μέσα απ τη δική σου ζωή και θέλει για σένα όσα αυτή δεν κατάφερε....
Φέρτην μπροστά στα όνειρα σου και τις φιλοδοξίες της...
Θύμισε της τον εαυτό της και τη σχέση της με τη δική της μητέρα όταν ήταν στην ηλικία σου...
Θύμισε της ότι το σημαντικό για αυτήν σαν μάνα είναι να είσαι εσύ ευτυχισμένη και δείξε της ότι είσαι ευτυχισμένη και ότι τα πας περίφημα χάρη στα εφόδια και τις αρχές που έμαθες μέσα από το σπίτι σου

Ξέρεις ότι είσαι από τα άτομα που συμπαθώ ιδιαίτερα εδώ μέσα... σε εκτιμώ... ακριβώς για αυτό που είσαι...
Ξέρω ότι η δική μου αναγνώριση στο πρόσωπο σου, ή η αναγνώριση που έχεις από τους φίλους σου δεν μπορούν να αντικαταστήσουν την ελειπή αναγνώριση από την οικογένεια... το ξέρω γιατί το έχω ζήσει (για να μην πω το ζω ακόμα)
Προσέγκισε τους γονείς σου, κατανόησε γιατί σου λένε όσα σου λένε και τότε θα σου είναι πολύ πιο εύκολο να δεις ότι δεν είναι ότι δεν πιστεύουν σε σένα αλλά ότι δεν πιστεύουν στους εαυτούς τους ότι τα κατάφεραν τόσο καλά μαζί σου....

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nikita13]

οι γονείς σου και δει η μητέρα σου, έχει πολύ υψηλές απαιτήσεις από εσένα και είναι μονίμως ανικανοποίητη...
μήπως παντρέφτηκε τον πατέρα σου πολύ μικρή και άφησε στην άκρη δικά της όνειρα? γιατί έτσι εξηγείται πολλές φορές αυτή η τόση φορτικότητα στο να διαπρέψει η κόρη ακόμα κι όταν η κόρη τα πάει περίφημα παντού...

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με την δική μου μητέρα..Αλλά δεν έχουν ψυχραθεί οι σχέσεις μας γιατί καταλαβαίνω τους λόγους που το κάνει και επιπλέον το νιώθω ότι είναι υπερήφανη για μένα..Ίσως και να είναι η κατάσταση έτσι έτσι γιατί έχω από την άλλη πλευρά σαν αντιστάθμισμα τον πατέρα μου που πάντα μου είχε απόλυτη εμπιστοσύνη,μου αναγνωρίζει τα όσα πέτυχα και με στηρίζει στις επιλογές μου χωρίς να επεμβαίνει..Αυτό είναι πολύ σημαντικό..

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Kassie]

Kleftra μου θα συμφωνησω με την Κακη Επιρροη! Την ζωη μας μπορει να μας την χαρισαν οι γονεις μας αλλα οφειλουμε να την ζουμε για μας! Ο καθενας οφειλει να βαδισει στο δικο του μονοπατι. Μονο τοτε μπορει να ειναι ευτυχισμενος. Εχεις καταφερει τοσα πολλα! Να εισαι περηφανη για τον εαυτο σου!

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[kleftra]

Κάποτε σκεφτόμουν το ίδιο για να παρηγορηθώ αλλά τώρα δεν μου αρκεί πια.
Έχω γίνει πολύ σκληρή απέναντι τους κι ορισμένες φορές τους αδικώ αλλά όπως τραγούδησε και η Θεοδωρίδου:"...τον χαραχτήρα μου τον φτιάξανε τα έργα σου".Δεν προσπαθώ να πω πως είμαι ένα άτομο με ψυχολογικά κατάλοιπα που του τα διμιούργησαν οι γονείς απλά πιστεύω ότι η σχέση μας θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη αν μου είχαν σταθεί κάποιες εποχές που πραγματικά τους χρειάστηκα,νομίζω πως τώρα είναι αδύνατο να βελτιωθούν αν ήμουν μικρότερη ίσως.Δεν λέω ότι δεν τους αγαπώ κάθε άλλο απλώς έχω σκληρύνει και τώρα που φιλότιμα προσπαθούν να έρθουμε πιο κοντά δεν το θέλω.Βέβαια οφείλω να αναγνωρίσω ότι η στάση τους με βοήθησε σε δύο κυρίως πράγματα:συνειδητοποίησα ότι μπορώ μια χαρά να στηριχτώ μόνο στον εαυτό μου και βρήκα τα λάθη που ελπίζω να μην κάνω εγώ με τα παιδιά μου.Κάθε εμπόδιο σε καλό.

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[nikita13]

Και θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες,να είσαι υπερήφανοι για τα όσα πέτυχες..Και με το σπαθί σου!
Η αυτογνωσία είναι το παν μην κάνεις το λάθος να ρίξεις εσύ η ίδια τον εαυτό σου στα μάτια σου

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Subject to change]

Aχ βρε κλέφτρα, δεν φαντάζεσαι πόσο σε καταλαβαίνω! Είδικά αυτό που είπες, οτι ρε γμτ υπάρχουν παιδιά ναρκομανείς, τεμπέληδες κλπ και οι γονείς τους τα λατρεύουν και δεν τα πικραίνουν ποτε! Γιατί να μην είναι έτσι και με μένα?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.

 

[Κακή Επιρροή]

Κάποτε σκεφτόμουν το ίδιο για να παρηγορηθώ αλλά τώρα δεν μου αρκεί πια.
Έχω γίνει πολύ σκληρή απέναντι τους κι ορισμένες φορές τους αδικώ αλλά όπως τραγούδησε και η Θεοδωρίδου:"...τον χαραχτήρα μου τον φτιάξανε τα έργα σου".Δεν προσπαθώ να πω πως είμαι ένα άτομο με ψυχολογικά κατάλοιπα που του τα διμιούργησαν οι γονείς απλά πιστεύω ότι η σχέση μας θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερη αν μου είχαν σταθεί κάποιες εποχές που πραγματικά τους χρειάστηκα,νομίζω πως τώρα είναι αδύνατο να βελτιωθούν αν ήμουν μικρότερη ίσως.Δεν λέω ότι δεν τους αγαπώ κάθε άλλο απλώς έχω σκληρύνει και τώρα που φιλότιμα προσπαθούν να έρθουμε πιο κοντά δεν το θέλω.Βέβαια οφείλω να αναγνωρίσω ότι η στάση τους με βοήθησε σε δύο κυρίως πράγματα:συνειδητοποίησα ότι μπορώ μια χαρά να στηριχτώ μόνο στον εαυτό μου και βρήκα τα λάθη που ελπίζω να μην κάνω εγώ με τα παιδιά μου.Κάθε εμπόδιο σε καλό.

Διάβασα αυτή σου την απάντηση και αρχικά χαμογέλασα.... και ετοίμασα την απάντηση μου.... ότι ναι μεν... δίκιο έχεις αλλα... αλλά...
Και ήρθε το μετά....
.....Μετα συνειδητοποίησα κάτι και σοκαρίστηκα!!!!
Απάντησες όπως θα απαντούσα και γω....
Σαν να διάβαζα τον εαυτό μου... σαν να κοιτάω σε καθρέφτη τις σκέψεις μου....
Και μετά ξαναθυμήθηκα την πρώτη μου αντίδραση... το χαμόγελο μου... και την απάντηση που θα σου έδινα...επειδή δεν ήμουν εγώ αλλά εσύ... κι όμως... κι εγώ το ίδιο θα έλεγα... κι όμως βαθιά μέσα μου θέλω να τις βελτιώσω αυτές τις σχέσεις... και δεν θέλω...

Αν τα έγραφα εγώ όλα αυτά... πως θα ένιωθες? Μπορείς να το σκεφτείς? Τι θα μου απαντούσες?

Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 20 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.