Νομίζω παιδιά πως το βλέπετε κάπως ουτοπικά το θέμα, δεν θυμάμαι ποτέ να υπήρχε τέτοια ιδανική κατάσταση στην Ελλάδα όσα χρόνια ζω και ζω κάμποσα. Εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων που πάντα υπάρχουν για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα.
Για λίγα επαγγέλματα υπήρξε μια μικρή περίοδος όταν πρωτοδημιουργήθηκαν τα ΤΕΙ που υπήρχε χώρος για να σπουδάσει κάποιος κάτι και να έχει και επαγγελματική αποκατάσταση, αλλά κι αυτά κορέσθηκαν πλέον.
Τα πράγματα είναι απλά, είτε κοιτάς τι θα σου εξασφαλίσει μια καλή δουλειά που θα μπορείς να ζεις σαν άνθρωπος, ή θα σπουδάσεις αυτό που σε γοητεύει. Είναι πολύ σπάνιο να συμπέσουν αυτά τα δυό.
΄Οπως λέει και η Πουπουλίνα, το ζητούμενο είναι να καταφέρεις να έχεις μια απασχόληση που θα σου επιτρέπει να ζεις σωστά και συγχρόνως αυτό που κάνεις να σε κάνει ευτυχισμένο. Λίγοι άνθρωποι το καταφέρνουν.
Κανείς και καμμιά κυβέρνηση δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να δει τι ταλέντο έχει το κάθε παιδί και να βρει τρόπους να το καλλιεργήσει. Γιατί μόνο έτσι θα έχει ένα κράτος ευτυχισμένους πολίτες και συγχρόνως θα επωφελείται και το ίδιο. Η μόνη περίπτωση που θυμάμαι να γινόταν κάτι τέτοιο, ήταν την εποχή της σοβιετικής ένωσης αλλά και πάλι με λάθος τρόπους, οπότε δεν είχε το ζητούμενο αποτέλεσμα.
Και εντέλει, υπάρχουν και επαγγέλματα που κανείς δεν ονειρεύεται να τα κάνει αλλά που είναι απαραίτητα για την σωστή λειτουργία μιας σύγχρονης κοινωνίας. Για παράδειγμα κανείς δεν έχει όνειρο της ζωής του να γίνει σκουπιδιάρης, ή να κάνει αποφράξεις ας πούμε και το θέμα είναι πως έχω συναντήσει πολλούς απόφοιτους ιατρικής, γεωπονικής, παιδαγωγικής αλλά και άλλων σχολών, να δουλεύουν σε τέτοιες δουλειές.
Μας αρέσει, δεν μας αρέσει, έτσι είναι η Ελλάδα αυτή την στιγμή και μάλιστα εν μέσω κρίσης και ας το πάρουμε απόφαση. Το ότι κάποιοι, ελάχιστοι, έτυχε να κάνουν αυτό που πάντα ήθελαν και συγχρόνως να ζουν σχετικά άνετα, δεν σημαίνει πως αυτό γίνεται με όλους.