Οι προϋποθέσεις για να εισακουσθεί η προσευχή από τον Θεό είναι η ταπείνωση και η μετάνοια. Αν η προσευχή λοιπόν έχει αυτά τα δύο στοιχεία, εισακούεται πάντοτε από τον Θεο.
Πτήση 146 προς Μπαγκλαβαδιστάν.
Η μαμά μπαγκλαβίτσα και το μπαγκλαβαδάκι της 5 χρόνων
επιβιβάζονται.
Ξαφνικά κι ενώ το αεροπλάνο πετάει πάνω από την θάλασσα με τις χοντρές βελόνες,
επικρατούν συνθήκες έντονων αναταράξεων,
τόσο που το στομάχι σου φτάνει στο στόμα
και μυρίζεις τον κώλο του μπροστινού.
Η μπαγκλαβαδομαμά κάνει τη προσευχή της (θε μου θε μου και τα τοιαύτα),
το αεροπλάνο καρφώνεται στη θάλασσα βουτώντας κι όλοι σκοτώνονται
κι αν δε σκοτώνονται θαλασσοπνίγονται.
Η μαμά προσευχήθηκε (ήταν από χθες εξομολογημένη),
αλλά μέτρησε τα σκυλόψαρα ακριβώς 56 στον αριθμό,
όπως και αυτό το χωρίο το κατά Λουκάν νομίζω..
Και κάτι ακόμη:
Τι να πούμε για ένα παιδάκι που ακόμα δεν ξέρει το πάτερ ημών
που δηλ δεν έχει ιδέα από μετάνοιες και ταπεινοφροσύνες;
Είναι καταφρονεμένο από χέρι ρε συ πιτ;
Ή εκεί το αν θα σωθεί από τον ύψιστο έχει να κάνει με
τη συνάρτηση f(t) = γονέας;
Αμαρτίες γονέων κι έτσι;
Νομίζω ότι η επιδεικτική πίστη είναι η βλακώδης πίστη, η τεκμαρτή από αισιοκρατίες
ότι οι προσευχές ακούγονται απο το κοσμικό αυτί.
Να πιστεύεις δηλ ότι με προσευχές και νάματα και λιβάνια καιόμενα
ξορκίζεις το κακό,
άρα το καλό είναι κοντά σου
κι άλλες τέτοιες παπαριές.
Στα παραπάνω παραδείγματα που εξαιρούνται από τα Θεϊκά ακροαστικά, πιτ, τι δηλώνεις?
Ότι κάποιες φορές ο Θεός πάσχει από οξεία κώφωση;
Και τελικά ποιος είμαι εγώ (ένας κόκος άμμου) να του συστήσω ωρυλά;
Μια χαρά ακούει ο Θεός. (για να μη ψάχνεσαι άδικα το λέω)
Θα με ξεπετάξεις τώρα με ένα
άγνωσται αι βουλαί του
και το θέμα "επιδεικτική πίστη" θα συνεχιστεί απερίσπαστο
κι έζησε αυτό καλά κι εμείς οι ε-πηδηχτικά πιστοί, ακόμα καλύτερα...
Κελ ντομάζ ρε γαμώτο
