Έχω βαρεθεί αυτή την κόντρα!
Αν δεν σας αρέσει το κεφαλαίο, πηγαίνετε να εργαστείτε μόνοι σας (να δω τι θα κάνετε).
Αυτή είναι μάλλον η ουσία του όλου θέματος. Νομίζω ότι η εργασία και το κεφάλαιο δεν διακρίνονται απο μια πολιτική τοποθέτηση, τόσο πολύ, όσο απο μία ψυχολογική, φιλοσοφική τοποθέτηση. Πολύ πολυ περιληπτικά (θα έχω σίγουρα την ευκαιρία να αναλύσω περεταίρω) η έργασία τεινει πρός την σιγουριά, και με βάση αυτήν επιλέγει την ανάλογη δράση, όταν το κεφάλαιο τείνει πρός το ρίσκο και με βάση αυτό, δηλαδή το εγκεφαλικό παιχνίδι και τους υπολογισμούς, επιλέγει δράση.
Η οικονομική μου αυτή θεωρία μπορεί να φαίνεται χοντροειδής στην αρχή όμως επαληθεύεται νομίζω σε κάθε σημείο μάλιστα άν της "χώσουμε" στην σεναριακή πλοκή, δεδομένα απο άλλα συστήματα, δηλαδή κοινωνικά, πολιτικά ακόμη και θρησκευτικά.
Οταν αναζητάς εργασία, θα σου δωθεί απλόχερα και με τα λιγότερα κριτήρια επιλογής σου, η πλέον απλή. Οπότε η πιο "σίγουρη" εργασία που μπορείς να βρείς είναι η χειρονακτική. Οσο πιο ζωώδης είναι η εργασία που επιλέγεις να κάνεις, τόσο πιο εύκολα και γρήγορα την βρίσκεις.
Ομως ότι βρίσκεις εύκολα αξίζει λίγο, ότι βρίσκεις δύσκολα αξίζει πολύ. Γι'αυτό και τα σκατά μπορείς ακόμη και να τα φτιάξεις μόνος σου, πέραν του να τα βρείς οπουδήποτε, όμως χρυσό και διαμάντια, δεν μπορείς φυσικά. Οπότε δεν είναι τόσο πολιτική αδικία, το ότι επιλέγεις την πιό εύκολη λύση και , κατα συνέπεια, καταλήγεις στην ελάχιστη απόδοση του κεφαλαίου σου. Που δεν είναι άλλο απο τη ζωή σου.
Η εργασία ΚΑΙ το κεφαλαίο είναι σαν σιαμαία αδεφλάκια, δεν έχει νόημα το ένα χωρίς το άλλο.
Το κεφάλαιο χρησιμοποιεί την εργασία των άλλων. Πουλώντας, (και βασικά ανταμοίβοντας) την σιγουριά που παρέχει, με το μεγαλύτερο δυνατό τίμημα, σε ζωή, χρόνο του εργαζόμενου.
- Γι' αυτό ακόμη, δεν "ιδρύθηκε ακόμη" αυτό που αποκαλώ αλλού "Βασιλεία του Θεού", ώστε "εργασία ΚΑΙ το κεφάλαιο" να γίνουν "σιαμαία αδελφάκια". Το νάναι κανείς "φιλελεύθερος" δε σημαινει ασφαλώς, πως πάντα είναι και φιλικός, για την "ελευθερία του πλησίον" του!
Η ελευθερία που παραχωρείς είναι κάτι με το οποίο θέλεις να αγοράσεις κάτι. Αν δε μπορείς να το αγοράσεις τότε γιατί να το κάνεις; Ας πούμε ότι ενας βιομήχανος θέλει να αλλάξει τον κόσμο. Δίνει λοιπόν στους εργάτες του εξαιρετικά προσόντα. Το κόστος των προιόντων του ανεβαίνει εκείνος φαλίρει και οι εργάτες βρίσκονται στο δρόμο. Γιατί να το κάνει; Αν όμως ήξερε ότι όλοι οι βιομήχανοι θα κάνουν το ίδιο, και έτσι ολοι οι εργάτες, εκκατομύρια δηλαδή άνθρωποι, θα βρίσκονταν με αυξημένη καταναλωτική δύναμη, τουτέστιν κι αυτός θα πουλούσε περισσότερα προιόντα οπότε η κίνησή του θα σήμαινε αυξημένο τζίρο και ευημερία για την επιχείρηση του, μάλλον θα το έκανε. Το ίδιο θα έκανε μάλλον άν, η αύξηση των προνομίων σήμαινε αύξηση της παραγωγικότητας των εργατών του, στο ίδιο χρονικό διάστημα. Οι εργασία είναι οι μέλισσες, το κεφάλαιο είναι το πως θα διαχειριστείς το μελίσι σου.
Ας αφήσουμε τις φλυαρίες,
δείξε μου ΜΙΑ περίπτωση όπου υπάρχει εργασία χωρίς κεφαλαιουχικούς συντελεστές
Δεν υπάρχει βέβαια. Αφού την εργασία την παράγει το κεφάλαιο στην ουσία. Ο κεφαλαιούχος δηλαδή σκέφτεται μάλλον απλά: Λέει: γιατί να βάψω το σπίτι μου αφού μπορεί να το κάνει ο μπογιατζής; Γιατί ο μπογιατζής θα πάρει λεφτά. Ναί αλλά, όσο ο μπογιατζής θα βάφει, εγώ στον ίδιο χρόνο μπορώ να κάνω κάτι που θα μου αποδώσει περισσότερα λεφτά. Π.χ. να σπουδάσω. Θα πεί κάποιος βάφοντας ακόμη και ένα παλάτι, δεν είναι ο ίδιος χρόνος όσος θα χρειαζόταν για να σπουδάσεις. Ναι, όμως λίγο να βάψεις το σπίτι, λίγο να πλύνεις τα πιάτα, λίγο να ξεσκατώσεις το μωρό, λίγο να μαγειρέψεις, λίγο λίγο απο χίλια πράγματα που θα τα έκαναν εργάτες, φτάνει για να γίνεις εσύ νευροχειρούργος. Και ύστερα να χρεώνεις το χρόνο σου 3000 ευρώ την ώρα. Που φυσικά αυτά τα ευρώ είναι ο χρόνος όλων αυτών που δούλευαν όσο εσύ επένδυες.
Ωστόσο όπως η εργασία δεν έχει νόημα σε περιβάλλον χωρίς κεφαλαίο (για την ακρίβεια σε περιβάλλον χωρίς αποταμίευση), έτσι λοιπόν δεν έχει νόημα το κεφαλαίο χωρίς εργασία.
Η εργασία υπήρχε πάντα. Πάντα δουλεύαμε για να ικανοποιούμε τις ανάγκες μας. Απλά άλλοι δουλεύουν τα χέρια τους και άλλοι το μυαλό τους. Είναι ευνόητο, φαίνεται και στα αποτελέσματα στο ζωικό βασίλειο, γι'αυτό άλλωστε είμαστε και εμείς στην κορυφή της τροφικής αλυσίδας, ότι η χρήση της σκέψης περισσότερο απο την ζωώδη πράξη, αποδίδει πολύ περισσότερο. Ομως φυσικά απαιτεί έξυπνους και πολύ προσεκτικούς υπολογισμούς. Όταν η εργασία, είναι απλή. Απλά κάνεις ότι σου λένε.
