Πριν από δυόμιση χρόνια τα είχα με έναν άντρα... μία σχέση που κράτησε σχεδόν ένα χρόνο.
Αυτός αρκετά μεγαλύτερός μου, είχε κάνει πολλά στη ζωή του, ήταν πλέον σε φάση να χτίζει τη ζωή του μακροπρόθεσμα... Χορτασμένος από εμπειρίες.
Εγώ, πάλι, τελείωνα τις σπουδές μου, 22 χρόνια στην Αθήνα, ανυπομονούσα να ανοίξω φτερά, να μάθω νέα πράγματα...
Μεγάλος έρωτας.
Κάποια στιγμή βρέθηκε μία αφορμή, για να συνειδητοποιήσει αυτός ότι εάν έφευγα, έστω για ένα χρόνο μόνο, δε θα ήταν σε θέση να στηρίξει τη σχέση από απόσταση. Για κάποιους λόγους.
Κι επειδή εμένα με είχε ήδη στεναχωρήσει αυτό το "εμπόδιο", επειδή κανονικά θα σκεφτόμουν να μείνω και παραπάνω από ένα χρόνο, αλλά για κείνον έλεγα μήπως να το μειώσω κλπ...
Μου είπε, κοίταξα, μία φορά στη ζωή σου κι εσύ ανοίγεις φτερά, δεν αξίζει... όχι να μείνεις λιγότερο για μένα... ούτε καν να πηγαινοέρχεσαι...
Απόλαυσε την εμπειρία του εξωτερικού.
κλπ κλπ
και χωρίσαμε.
Ήταν ακόμα ερωτευμένος μαζί μου, αλλά με χώρισε.
Καπίτο;