Ο Ανθρωπος εχει στην φυση του το καλο και το κακο.Αναλογα με τις δυνατοτητες που τον προίκισε η φύση,αλλα και τις ευνοϊκες συνθηκες που δημιουργεί το περιβαλλον του θα καταληξει τελικα στο αν θα επιλεξει να παριστάνει τον παντογνωστη ή θα αποφασίσει να είναι μετριος.Χρησιμοποιω την λεξη παριστάνω,γιατι η επιδειξη μιας συμπεριφορας που αποσκοπεί στην παντοδυναμία είναι απλα μια φαινομενολογία.Να καταλάβεις ότι το μέτρο είναι αυτό το οποίο σε οδηγεί σε νέες δυνατότητες που σου προσφέρονται ωστε να δημιουργείς γνωσεις και είναι αυτό το οποίο σου δίνει να καταλάβεις ότι δεν είσαι παντογνώστης.Το μέτρο και η αίσθηση του σωστού-λάθους είναι να λες οτι θα προχωρήσω περα απο τις δεδομένες γνώσεις που έχω.
Όταν παριστάνει ένα άτομο πως είναι παντογνώστης αυτό δείχνει ότι μόνο μέτριος δεν είναι.Μέτριος είναι αυτός ο οποίος έχει γνώση και δεν χαρακτηρίζει την λογική ως το παντοδύναμο μέσο.Νομίζω ότι όταν έχεις μία συμπεριφορά με την οποία προσπαθείς να δείχνεις ότι είσαι παντογνώστης νομίζω ότι ξέρεις τι είναι σωστό και τι είναι λάθος.Θεωρώ πως το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε δεν νομίζω ότι το περιβάλλον διδάσκει στον άνθρωπο παντογνωσία.Και ούτε το περιβάλλον διδάσκει ότι από την στιγμή που ένα άτομο θα μεγαλώνει και αναπτύσσει την λογική του ικανότητα θα νομίζει ότι θα ξέρει τα πάντα.Όταν νομίζει πως το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσε του έμαθε πως η λογική είναι το μέσο για να οδηγηθεί ο άνθρωπος στην παντογνωσία,νομίζω ότι δεν έμαθε να ζει με το μέτρο.Και ίσως να μεσολαβούν και άλλοι παράγοντες εκτός από το περιβάλλον οι οποίοι του έμαθαν να σκέφτεται συγκεκριμένα πράγματα για ζητήματα της λογικής και της παντογνωσίας.
Το περιβάλλον και ο κοινωνικός χώρος στον οποίο μεγαλώνει ναι πράγματι του μαθαίνει να χρησιμοποιεί την λογική.Δεν του μαθαίνει ότι με την λογική μπορεί να γίνει παντογνώστης.Ο άνθρωπος που γνωρίζει το καλό και το κακό γνωρίζει ότι το αίσθημα της παντογνωσίας είναι σκέψη η οποία είναι έξω από το μέτρο.Το να ξέρει κάποιος την χρησιμότητα του μέτρου είναι θέμα λογικής και ευφυϊας.Ευφυής είναι αυτός ο οποίος δεν θα σκεφτεί ότι επειδή έχει έντονη κριτική ικανότητα φτάνει στο να είναι παντογνώστης.Το περιβάλλον διδάσκει στον άνθρωπο ότι η λογική είναι μόνο ένα απλό μέσο για να προσεγγίζεις κάποια πράγματα ή και να μάθεις τύπους και κανόνες που θα σε κάνουν να ζεις αρμονικά μέσα στην κοινωνία.
Αυτες οι προσωπικοτητες που θεωρούν ότι με την λογική τους όχι τόσο ως μέσο,αλλά ως επίπεδο ικανότητας είναι σε θέση μόνο αυτοί να ερμηνεύουν τα πράγματα δεν βλεπουν μπροστά τους ποιο είναι το πρόβλημα ως προς την προσέγγιση της γνώσης,γιατι ο εγωισμός τους κανει τυφλους και στρεβλωτες της αληθειας.Προτιμουν να ζουν στο ψεμα,επειδη αυτη η αθλια πραγματικοτητα τους κανει να αισθανονται ασφαλεια και ευτυχία.Η πραγματικη ευτυχία είναι να παραδεχεσαι τα λαθη σου και να μην εξακολουθείς να επιβαλλεσαι στους αλλους ακομα και αν εντοπιζεις τρωτα σημεία στις αποψεις τους.Καταρχάς ενας ορθολογιστης που προσβαλλει τους αλλους θα πρεπει να γνωρίζει οτι αυτη η συμπεριφορα δεν εχει καποιο νοημα.Γιατι αυτη η συμπεριφορα του δεν ωφελει τον ίδιο,αλλα δεν είναι ευχάριστη και στον αλλον.
Το να έχει κάποιος εγωισμό και να υποτιμάει τις απόψεις των άλλων ή να θεωρεί ότι επειδή αυτός έχει λογική ικανότητα δεν έχει να πάρει από τους άλλους τίποτα τότε ο άνθρωπος αυτός λειτουργεί κάτω από την δύναμη της απάτης.Το να θεωρεί ότι αυτός που έχει λογική ικανότητα μόνο αυτός θα μπορούσε να προσφέρει γνώση αυτό είναι ένα ψέμα.Ακριβως αυτο το ψεμα της υποθετικης παντοδυναμίας είναι που αποτελεί την αιτία ολων των κακων και δεν αφηνουμε τα περιθώρια στον άλλον να είναι ελευθερος και να αγαπησει τον εαυτο του αλλα και τους αλλους.Εγκλωβίζεται ο Ανθρωπος στα ορια του εαυτου του και δεν βγαινει περα απο αυτα τα ορια ωστε να εξελισσεται.Τελικά το αίσθημα της παντογνωσίας εκτός του ότι μας οδηγεί σε ένα ψέμα και δεν αντιλαμβανόμαστε κάποιες φορές ποιος είναι ο ρόλος της λογικής ή τι μας διδάσκει το περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε οδηγούμαστε στα όρια του εγκλωβισμού.Μέσα από την υποτίμηση της άποψης των άλλων βλέπεις κατά πόσο αυτός ο οποίος πιστεύει ότι είναι λογικός έχει αίσθηση του σωστού και του λάθους.
Σπανια θα πει κάποιος αλλαζει ο χαρακτηρας του Ανθρωπου οταν ζει το μεγαλυτερο μερος της ζωής του με αλαζονεία και με την αισθηση οτι είναι θεός.Αν πιστεύει ότι είναι θεός εξαιτίας αυτής της αίσθησης της παντοδυναμίας μέσω της λογικής του τότε θα πρέπει να εξετάσει άλλη μία φορά το πως λειτουργεί το περιβάλλον και το αν η λογική είναι ο μόνος παράγοντας για να προοδεύσει ένας άνθρωπος είτε σε σχέση με τον εαυτό του είτε σε σχέση με τους ανθρώπους.Στην περίπτωση που ένας άνθρωπος πιστεύει ότι είναι θεός απλώς έχεις να κάνεις με ένα άτομο το οποίο του αρέσει να είναι αλαζόνας.Δεχεται μονο την αλαζονεια ως το μονο ευχαριστο συναισθημα και δεν επιδεχεται απαλλαγη απο την παγιδα της τρωτης φυσης της στασιμότητας.Δεχεται ολες τις ποικιλες εκδηλωσεις του κακου και θελει να οδευει προς το κακο.Ολη η επιδιωξη της αρρωστης φυσης του ορθολογισμου είναι η εκλογικευση του κακου.Για αυτο και η απολυτοτητα ενος Ανθρωπου προκαλεί μονο καταστροφή.
Οσον αφορα το θεμα της δεσμευσης στην φυση του εαυτου μας υπάρχει και αλλη επίπτωση του αλαζονικού ορθολογισμού.Είναι κακο καποιος να δεσμεύεται στον εαυτο του και να μην δεχεται αλλες επιδρασεις και γνωσεις διαφορετικες απο αυτον και που κανουν καλο για τον ίδιο και την προοδο του.Τα άτομα τα οποία δέχονται ως πρότυπο την αλαζονεία και την επίδειξη των γνώσεων δεν είναι άτομα τα οποία μας χρησιμεύουν.Τα άτομα αυτά φαίνεται πως προτιμούν την επίδειξη γνώσεων από το να κάνουν διάλογο.Οπότε αν διαπιστώνει κάποιος ότι έχει να κάνει με ένα άτομο το οποίο τον ενδιαφέρει μόνο να εκφράζει την άποψη του και να θέτει ως προτεραιότητα την επίδειξη γνώσεων έναντι του διαλόγου δεν έχεις δουλειά να είσαι με ένα τέτοιο άτομο.Αυτοί που αισθάνονται κάποια υπεροχή σε πνευματικό επίπεδο αρνούνται την διαδικασία του διαλόγου.
Αυτό που θα πω είναι οτι ο ορθολογισμός εχει τρωτά στοιχεία και περα απο την διαδικασία περιγραφής και ερμηνείας ακολουθεί οτι του λενε οι πληροφορίες.Που σημαίνει ότι το στοιχείο της επίδειξης γνώσης και της πλάνης γίνεται κομματι του ορθολογισμού.Αυτο το κομματι παντοτε θα θυμίζει τις ελλείψεις του ορθολογισμού μας.Θα μας θυμίζει ψευτικες εντυπώσεις εξουσίας που στην πραγματικότητα τροφοδοτούνται απο την πλάνη.Στην πραγματικότητα ο ορθολογιστής που είναι αλαζονας και γνωστης των λογικών του ικανοτητων χρησιμοποιεί στις ομιλίες του απαντήσεις που να περιεχουν στοιχεία ορθολογισμού και προσβολής.Ετσι σκεφτεται την υποτιμηση και γίνεται ανοητος απεναντι στην καθαρότητα της πνευματικης του φύσης.Λεει καποιος οτι μου αρεσει το επιπεδο γνωσης που βρισκομαι και θεωρω οτι το να ζω σε μία ψεύτικη αίσθηση παντοδυναμίας και η οποία με οδηγεί στην πλάνη είναι κατι καλό.
Ο ορθολογισμος στο παράδειγμα ενός τέτοιου ανθρώπου δεν είναι τίποτα άλλο παρα μία τυπικότητα.Μια απλή προσφορα γνωσης χωρίς αυτό να σημαίνει οτι αποκτά απο μονος του μία αξία.Βασικά αυτός που δεν χρησιμοποιεί σωστά τις γνώσεις του μετατρέπει την λογική στο να μην έχει κάποια αξία.Οταν μενεις στην τυπικοτητα και σε μία στείρα κριτική των πραγμάτων παραμένεις ένας άνθρωπος ο οποίος δεν αφήνει τα χαρακτηριστικά της υπαρξης του ελεύθερα.Να λέμε οτι ο στείρος ορθολογισμός είναι ο σκοπος της γνώσης.Μία πνευματικη ιδιοτητα οπου σου δίνει την δυνατότητα να ερμηνεύεις και να κρίνεις,αλλα μετα δεν σε προχωράει στο επομενο βήμα.Το να θεωρεί ο άνθρωπος ότι η λογική είναι η μόνη αρετή τότε με τον ορθολογισμό του προχωρά φαινομενικά μονος του στην γνωση και αποτυγχάνει να αποδείξει ότι ο ορθολογισμός αποτελεί το στοιχείο της απολυτης δημιουργίας.
