Εγώ θυμάμαι πέρασα πολύ άσχημη εφηβεία..
Κλάμα και χαρά ταυτόχρονα.. Κυριως όμως με θυμάμαι μελαγχολική και προβλημάτισμενη που έβγαινε σε μια περίεργη "τρέλα". Πίεση από το σχολείο, καυγάδες με τους γονείς μου, γκόμενοδουλειες, Παρέες, μπερδέματα αλλά και νέες ευχάριστες περιπέτειες, αλλαγές στο σώμα, άγχος για το μέλλον, ανασφάλεια,αμφιαβητηση..Ξεκίνησε σε εμενα στα 15 και κράτησε η κρίση ως τα 18, που τελείωσα το σχολείο. Το Λύκειο με είχε κουράσει απίστευτα. Διναμε τότε πανελλήνιες Δευτέρα και Τρίτη λυκείου όλα τα μαθήματα... 8-9 δε θυμάμαι πόσα ήταν και πέραν της κατεύθυνσης μου.. Έδινα μαθήματα που δε μου άρεσαν και αυτά θα έβαζαν μεγάλη υπογραφή στο μέλλον μου. Παράλληλα ήμουν ερωτευμένη, παρά πολύ ερωτευμένη. Έπειτα πέρασα άλλη μια πολύ έντονη φαση στη ζωή μου, αυτή της μετεφηβειας από τα 18 ως τα 23 περίπου..Τι κανω που πάω, ήθελα να είμαι ανεξάρτητη, πράγμα δύσκολο εκείνη την εποχή καθώς ήμουν ακόμα φοιτήτρια.
Έκτοτε ηρέμησα, τα βρήκα με τον εαυτό μου, είχα μεγάλη συμπαράσταση από τους γονείς μου έκαναν μεγάλη υπομονή μαζί μου και μου έδωσαν απέραντη αγάπη και στήριξη. Κι επειτα ισορροπησα, μπήκα σε μια ευθεια.
Από τη μια δε θέλω να θυμάμαι, αλλά από την άλλη θέλω να τα φέρνω στο νου μου, πρέπει να θυμάμαι γιατί παιδιά μεγαλώνω. Όσα βίωσα συναισθηματικά ήταν καλό σχολείο για την πορεία μου και θα είναι επίσης καλό σχολείο για τα παιδιά μου. Πιστεύω..
Αχ θε μου τι εχω να περάσω δε θέλω ούτε να το σκέφτομαι. Προσπαθώ από τώρα να κάνω όσο καλύτερη δουλειά γίνεται. Αλλά ποτέ δεν ξέρεις... Δίνω βάσεις, προσπαθώ προσπαθώ.....
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 7 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
