Το παραλογο ειναι να αγαπαμε κατ' επιλογην...
Διοτι εαν θελουμε να δωσουμε αγαπη, να φροντισουμε ενα πλασμα, να το μεγαλωσουμε, δε θα περιμενουμε χρονια και χρονια, ωστε να επιλεξουμε ενα υγιες μωρο, αλλα καποιο παιδι που ηδη υπαρχει και εχει αναγκη απο ενα σπιτι.
Ναι ειναι δυσκολο να μεγαλωσει κανεις ενα παιδι με καποια αναπηρια, αλλα σημασια εχει τι ακριβως θελουμε....Θελουμε να φροντισουμε και να μεγαλωσουμε ενα παιδι, γιατι εχουμε περισσευμα αγαπης ή για να λεμε οτι γιναμε στη ζωη μας και γονεις μεταξυ πολλων/λιγων αλλων.
Οντως, ακομα και εγω ευχομαι μελλοντικα για ενα υγιες μωρο, αλλα σε περιπτωση που αυτο δεν καταστει δυνατο, μια αναπηρια, οποια και εαν ηταν αυτη, δε θα λειτουργουσε ανασταλτικα, εφοσον θα υιοθετουσα για τους σωστους λογους και οχι για τους λαθος....