Νόμιζα πως ήταν φανερό ότι αστειεύομαι (αυτό το smiley
είναι τόσο αστείο), παρ'όλα αυτά ένας κριτικός τέχνης θα σου έλεγε πως πράγματι υπάρχει διαφορά από πιτσιλιά σε πιτσιλιά. Μπορεί το χρώμα να δημιουργεί ισορροπία στο οπτικό αποτέλεσμα ή ένταση ή ηρεμία ή ανάταση κτλ.
Λέμε καμιά φορά: «Μα σιγά τώρα, είναι τέχνη αυτό; Κι εγώ μπορώ να το κάνω.»
Όπως είπε και η Μαρίνα δεν υπάρχει ακριβής ορισμός της τέχνης αλλά πέρα απ' αυτό, όχι, δεν μπορεί ο καθένας να ρίξει χρώματα πάνω σε έναν καμβά, με τρόπο που να μπορεί να συγκινήσει τον θεατή, με τρόπο που να βγάζει νόημα κι αυτό δεν χρειάζεται να μας το πει κανένας ειδικός της τέχνης: Αν εσένα σου λέει κάτι είναι σημαντικό για σένα. Αν πάλι δεν σου λέει πας παρακάτω.
Κι εμένα δεν μου λένε πολλά οι πίνακες τη μικρής, δεν αρνούμαι πάντως πως για κάποιους άλλους μπορεί να είναι σπουδαίοι και μου κάνει εντύπωση πως σε αυτή την ηλικία ζωγραφίζει πιτσιλώντας ενώ τα περισσότερα παιδάκια φτιάχνουν ανθρωπάκια με γραμμούλες. Προφανώς οφείλεται στα ερεθίσματα που είχε από το περιβάλλον της και τους ζωγράφους γονείς της.
Και βέβαια εκφράζεται ακόμη κι αν δεν έχει αυτήν την πρόθεση, αν δηλαδή δεν το κάνει εν γνώσει της.
Προφανώς δεν σκέφτεται ότι «ρίχνοντας εδώ λίγο κόκκινο θα δείξω τα βάσανα των τίμιων αγωνιστών» (
) όμως η επιλογή του κόκκινου κάτι δείχνει από την ψυχοσύνθεσή της, όπως είπε και η Μαρίνα πιο πάνω.
Έχω μια πολύ ωραία ομιλία από το TED γι' αυτό το θέμα να αναρτήσω (τι είναι αυτό που δίνει αξία στα πράγματα), θα το κάνω μέσα στην εβδομάδα.
