Ήρθαν στον κόσμο χωρίς να το επιλέξουν, είδαν την πραγματικότητα και αντιλήφθηκαν πως δεν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο.
Αντί να κοιτάξουμε γιατί δημιουργήσαμε έναν ανυπόφορο κόσμο για τους ανθρώπους ας επικεντρωθούμε μια φορά στα κούφια «κρίματα», τους απόντες γονείς, τις 17 χρονες, την 19 χρονη, τι φορούσαν, τι δεν φορούσαν, αν κάναν πλαστικές αν ήταν emo ή αν στον ελεύθερο χρόνο τους δέναν τα μαλλιά τους κοτσίδες και βράζαν κουνουπίδια.
Δεν γράψαν ψέματα στο γράμμα. Ναι, θα δούλευαν για λίγα λεφτά κατά 99% σε κάτι που σιχαίνονταν, όπως η συντριπτική πλειοψηφία.
Σάμπως κι αυτοί που ζήσαν δεν είναι ζωντανοί νεκροί day in day out να τους τρώνε τη ψυχή.
Ο μεγάλος μου τρόμος μου θα ήταν να φέρω στον κόσμο παιδί και να βιώσει αυτή τη σκατίλα.
Ο μεγαλύτερος τρόμος μου θα ήταν να φέρω στον κόσμο παιδί που δεν θα αναγνώριζε την σκατίλα.
Αν μη τι άλλο τα κορίτσια είναι σίγουρο πως είχαν ευφυΐα και ενσυναίσθηση.
Ας βρούν ηρεμία σε εναν άλλον κόσμο κι ας βαραίνει η ντροπή αυτού του κόσμου όσους μείναμε πίσω.