Ηλιούπολη: Δύο 17χρονες έπεσαν από τον 6ο όροφο πολυκατοικίας - Νεκρή η μία

[Himela]

Η κουβέντα γύρω από τη δημιουργία οικογένειας και την στρωμένη καριέρα πάει και έρχεται με άβολες ερωτήσεις. Η πρώτη ερώτηση με έναν Έλληνα είναι πάντα "τι δουλειά κάνεις και πόσα βγάζεις".

Λέγε τους, προσωπικά ζητήματα συζήτηση κομμένη σαν τον υδραυλικό!

Αλήθεια τώρα, με τί ανθρώπους συναναστρέφεστε; Εγώ θα έλεγα, τί σε νοιάζει; Θα μου φτιάξεις τα φορολογικά μου;

 

[Wonderkid]

Καλημέρα. Πάντως για λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, δεν ζούμε σε μια κοινωνία που μπορεί ένας χαρακτήρας με γλυκειά ψυχή να αντέξει. Υπάρξει μεγάλη εγωπάθεια, τοξικότητα και ισοπέδωση προσωπικότητας. Με όποια οικογένεια πας να γνωριστείς, αμέσως αρχίζουν "που σπουδάζει ο γιός / η κόρη, ο δικός μου γιος / κόρη εργάζονται στην -ington LtD / είναι γιατρός / μηχανικός / με υποτροφία εδώ και εκεί". Ενώ αν πεις κάτι έξω από το πλαίσιο αυτό, δεν σου δίνουν καμία σημασία ή μπορεί να κάνουν λάθος σκέψεις. Αυτό αμέσως δημιουργεί έναν υποσυνείδητο ανταγωνισμό ότι τα παιδιά της άλλης οικογένειας που δεν ακολουθούν αυτή την πορεία, έχουν αποτύχει! Ή δεν διάβασαν σωστά για τις πανελλαδικές εξετάσεις και άρα απέτυχαν. Γίνονται βλέπετε και οι λάθος συσχετισμοί: «αν δεν ... τότε». Ειδικά στη χώρα μας όπου το πτυχίο, οι διακρίσεις και η επαγγελματική βιτρίνα μέσω του Linkedin αποτελούν το Νο1 στοιχείο κοινωνικών επαφών, δεν μου κάνει εντύπωση για ποιο λόγο η Ελλάδα είναι μια κοινωνικά αποτυχημένη χώρα.

Μα αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε παρέες πχ 22-25άρηδων ακόμη, που θεωρητικά τώρα κάνεις τα πρώτα σου βήματα ως πραγματικός ενήλικας..έμμεσα κάποιος στην παρέα, ενδεχομένως και ασυνείδητα, χωρίς να το καταλάβει, θα φλεξάρει για πρώτη δουλειά πχ ή πρακτική αλλά θα το κάνει με τέτοιο υπεροπτικό και ελιτίστικο τρόπο ώστε να σε κάνει να νιώσεις άσχημα, αν πχ εσύ για τους χ ψ λόγους δεν έχεις φτάσει εκεί ακόμη. Παιδιά, παντού υπάρχει γύρω μας συνειδητά ή ασυνείδητα ανταγωνισμός σε τοξική μορφή, αδιάκριτες ερωτήσεις, συζητήσεις φαινομενικά με αθώο ύφος, που όμως έχουν σκοπό να σε μειώσουν και να σε κάνουν να αισθανθείς άσχημα..σε παρέες, κοινωνικούς κύκλους, στη γειτονιά, στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο, στο γυμναστήριο.. πιστεύω δε φταίνε τα ίδια τα άτομα, αλλά η κουλτούρα που έχει περαστεί από τις προηγούμενες γενιές (πάτα επί πτωμάτων) και μία δεύτερη αιτία θα έλεγα ως μηχανισμός άμυνας απέναντι στην καθημερινότητα και στην εποχή αβεβαιότητας που ζούμε.

 

[nPb]

Μα αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε παρέες πχ 22-25άρηδων ακόμη, που θεωρητικά τώρα κάνεις τα πρώτα σου βήματα ως πραγματικός ενήλικας..έμμεσα κάποιος στην παρέα, ενδεχομένως και ασυνείδητα, χωρίς να το καταλάβει, θα φλεξάρει για πρώτη δουλειά πχ ή πρακτική αλλά θα το κάνει με τέτοιο υπεροπτικό και ελιτίστικο τρόπο ώστε να σε κάνει να νιώσεις άσχημα, αν πχ εσύ για τους χ ψ λόγους δεν έχεις φτάσει εκεί ακόμη. Παιδιά, παντού υπάρχει γύρω μας συνειδητά ή ασυνείδητα ανταγωνισμός σε τοξική μορφή, αδιάκριτες ερωτήσεις, συζητήσεις φαινομενικά με αθώο ύφος, που όμως έχουν σκοπό να σε μειώσουν και να σε κάνουν να αισθανθείς άσχημα..σε παρέες, κοινωνικούς κύκλους, στη γειτονιά, στη δουλειά, στο Πανεπιστήμιο, στο γυμναστήριο.. πιστεύω δε φταίνε τα ίδια τα άτομα, αλλά η κουλτούρα που έχει περαστεί από τις προηγούμενες γενιές (πάτα επί πτωμάτων) και μία δεύτερη αιτία θα έλεγα ως μηχανισμός άμυνας απέναντι στην καθημερινότητα και στην εποχή αβεβαιότητας που ζούμε.

Γίνεται. Από την εμπειρία μου με άλλους λαούς, περισσότερο γίνεται μόνο στην Ελλάδα. Θέλω να πω ότι οι νέοι εδώ κατά κάποιον τρόπο "ανταγωνίζονται" ποιος θα έχει το πιο τέλειο κοινωνικό προφίλ και την πιο πετυχημένη επαγγελματική καριέρα. Υπάρχει κόμπλεξ. Μπορείς να το δεις και στο Linkedin πόσο πομπώδη βιογραφικά και προφίλ έχουν αρκετοί νέοι Έλληνες και Ελληνίδες.

 

[Πουπουλίνα]

Ηλιούπολη: Σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση η 17χρονη που νοσηλεύεται στο ΚΑΤ - Τα συγκλονιστικά λόγια του καθηγητή της και οι συμβουλές των ειδικών

Ηλιούπολη: Κρίσιμη η κατάσταση της 17χρονης μετά την πτώση. Η τραγωδία αναδεικνύει την ανάγκη στήριξης των εφήβων. Ειδικοί κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου.

www.enikos.gr

[..]
Σύμφωνα με το Παρατηρητήριο του Κέντρου για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας «Κλίμακα», τους πρώτους μήνες του 2026 καταγράφεται αύξηση στις ηλικίες 15 έως 19 ετών.

• 2022: Αυτοκτόνησαν 4 παιδιά ηλικίας 12-14 ετών και 7 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.
• 2023: Αυτοκτόνησε 1 παιδί ηλικίας 12-14 ετών και 9 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.
• 2024: Αυτοκτόνησαν 3 παιδιά ηλικίας 12-14 ετών και 7 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.
• 2025: Αυτοκτόνησε 1 παιδί ηλικίας 12-14 ετών και 6 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.
• 2026: Αυτοκτόνησε 1 παιδί ηλικίας 12-14 ετών και 8 παιδιά ηλικίας 15-19 ετών.

«Δεν έχουμε αναφέρει και το κομμάτι των αποπειρών. Υπάρχουν απόπειρες, κομμάτια αυτοτραυματισμών […] Στο κομμάτι των αυτοτραυματισμών έχουμε αύξηση που αγγίζει το 20%», επισήμανε η Βασιλική Στάμου, συντονίστρια του Κέντρου για την Πρόληψη της Αυτοκτονίας «Κλίμακα».

Η ψυχολόγος Πολύβια Γεράκη ανέφερε ότι «ανησυχητικά σημάδια μπορεί να είναι η απόσυρση, η διαταραχή σε βιολογικές λειτουργίες, στην όρεξη, στον ύπνο». Η ίδια παρατήρησε ότι «κανένα παιδί δεν θα αισθανθεί δυνατό με τους επαίνους και τις 35 δραστηριότητες. Θα αισθανθεί δυνατό αν μέσα στο σπίτι νιώθει αυτόνομο και αναλαμβάνει τον ρόλο του».

Το «Χαμόγελο του Παιδιού» διαχειρίζεται κάθε ημέρα δύο περιστατικά αυτοκτονίας ή αυτοκτονικού ιδεασμού παιδιών. «Το 40,9% των συνολικών αιτημάτων για συμβουλευτική ήταν θέματα ψυχικής υγείας. Ένα στα τέσσερα παιδιά αφορούσε θέμα αυτοκτονικότητας. Χάρη στη Διεύθυνση Καταπολέμησης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος της ΕΛ.ΑΣ., αποτρέψαμε την αυτοκτονία 380 παιδιών, σώθηκε η ζωή τους», δήλωσε ο Κώστας Γιαννόπουλος, πρόεδρος του «Χαμόγελου του Παιδιού».

Οι ειδικοί επισημαίνουν ότι οι έφηβοι εκφράζουν δύσκολα την ψυχική δυσφορία τους και το περιβάλλον τους συχνά δυσκολεύεται να την αντιληφθεί. Η πρόληψη απαιτεί συστηματική ενίσχυση των δομών ψυχικής υγείας για εφήβους, αλλά και εκπαίδευση των οικογενειών και των σχολικών κοινοτήτων.

«Οι οικογένειες αρχίζουν, έστω και δειλά, να μιλάνε. Ο εκπαιδευτικός θα πρέπει να ειδοποιήσει τους γονείς, τη διεύθυνση, τους ψυχολόγους και να υπάρχει μηδενική ανοχή», παρατήρησε η κ. Στάμου.

«Είναι τρελό, δεν το χωράει το μυαλό μου» λέει καθηγητής τους​

Στο σχολείο των δύο μαθητριών κυριαρχεί η οδύνη και το σοκ. Ψυχολόγοι και κοινωνικοί λειτουργοί έχουν επιστρατευτεί για να στηρίξουν τους συμμαθητές των κοριτσιών που σήμερα άφησαν λευκά λουλούδια στο θρανίο της 17χρονης.

«Είμαστε συγκλονισμένοι. Περισσότερο δεν γίνεται. Έχουμε ήδη επικοινωνήσει με όλες τις αρχές, με τη δευτεροβάθμια εκπαίδευση. Έχει ειδοποιηθεί το υπουργείο, έχουμε κάνει όλες τις απαραίτητες ενέργειες. Γιατί πρέπει να δούμε και τι δεν πρέπει να κάνουμε. Όχι μόνο τι θα κάνουμε. Δηλαδή όλο αυτό το πράγμα που λέγεται διαχείριση του περιστατικού και διαχείριση του πένθους αυτού που υπάρχει στο σχολείο», λέει καθηγητής τους, ο οποίος μίλησε στην εκπομπή «Livenews».

Ο ίδιος είναι συγκλονισμένος από την τραγική απώλεια και την μεγάλη μάχη που δίνει η δεύτερη μαθήτρια του. Όπως ανέφερε τίποτα δεν προϊδέαζε το τι θα επακολουθήσει και κάνει λόγο για δύο υπέροχα κορίτσια, άριστες μαθήτριες που όλοι στο σχολείο λάτρευαν.

«Πολύ καλά παιδιά. Πάρα πολύ καλά παιδιά. Και μέχρι χθες το μεσημέρι ήμασταν μαζί. Τους έκανα αστεία, τους μιλούσα, τους συμβούλευα. Τους είχα πάει εκδρομή στην Κρήτη. Εγώ τους συνόδεψα κιόλας. Στο σχολείο μέσα ήταν μια πολύ ήσυχη και ομαλή, ως παρουσία δηλαδή, η συμπεριφορά της. Ήταν χαμογελαστή όταν σου μιλούσε. Ήταν ευγενέστατη όταν σου μιλούσε. Συμμετείχε όταν το ζητούσες» ανέφερε.

Σχετικά με το αν υπήρχε κάποιο σημάδι ή αν είχε αντιληφθεί κάτι περίεργο στη συμπεριφορά τους ο εκπαιδευτικός δηλώνει: «Είμαι 40 χρόνια στο ίδιο σχολείο. Δηλαδή το ξέρω το σχολείο καλύτερα από το σπίτι μου. Δεν έχω τίποτα. Αλλιώς θα είχαμε επέμβει ακαριαία. Ήταν στην ίδια τάξη. Κάνανε παρέα. Μιλάγανε. Προχθές τους είχα μάθημα εκτός από το τελευταίο μάθημα και γέλαγαν μεταξύ τους. Έκαναν αστεία.

«Κάνανε παρέα και με άλλα παιδιά. Και όταν τους παρότρυνες συμμετείχαν. Σας λέω, χθες ήμασταν μαζί και κάναμε πλάκα. Τους πείραζα, τους έκανα αστεία. Δεν προδίκαζες δηλαδή τίποτα ό,τι είχαν στο μυαλό τους. Ήταν χαμογελαστά τα παιδάκια. Είναι τρελό αυτό το πράγμα. Δηλαδή δεν το χωράει το μυαλό μου» πρόσθεσε.[...]

 

[Chem2000]

Κάθε φορά που διαβάζω σχόλια ενηλίκων να λένε "Μα καλά γιατί αυτοκτόνησαν, είχαν όλη τη ζωή μπροστά τους" ή "Τι προβλήματα είχαν τόσο μικρά παιδιά;" θέλω να πάρω το κεφάλι μου και να το βαρέσω με δύναμη στο τοίχο για να μην ακούω τις βλακείες αυτές.

Δε γίνεται, ρε φίλε, να μη θυμούνται τον εαυτό τους στα 17. Ειλικρινά δε γίνεται. Στα 17 όλα τα βλέπεις σοβαρά και μη διαχειρίσιμα. Θα ξεχάσω εγώ που στην εφηβεία μου από τις 7 μέρες της βδομάδας, τις 6 έκλαιγα με λυγμούς γιατί δεν ήμουν αποδεκτή από τους συμμαθητές μου; Θα ξεχάσω που ένιωθα ότι η ζωή μου δεν είχε νόημα αφού όλοι με κορόιδευαν; Θα ξεχάσω ότι σηκωνόμουν από το κρεβάτι με τύψεις επειδή δε διάβασα όσες ώρες θα έπρεπε; Θα ξεχάσω μήπως το στρες που με έπιανε κάθε φορά που έπιανα άσκηση φυσικής στο χέρι;

Καλώς ή κακώς αυτές οι ηλικίες είναι απλά τρομερά επικίνδυνες. Επηρεάζεσαι εύκολα, έχεις ανάγκη την αποδοχή. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είσαι και καλός μαθητής (γιατί αλλιώς τι θα πει η θεία η Καλλιόπη το Πάσχα που θα σε δει στο οικογενειακό τραπέζι) και να είσαι εκτός του σπιτιού 12 ώρα, κάνοντας αγγλικά, γερμανικά, σουαχίλι, πιλάτες, μπάσκετ, ρέικι και δε ξέρω τι άλλο στο πούτσο βάζουν οι γονείς στα παιδιά τους. Πρέπει κιόλας να περάσεις και σε καλή σχολή γιατί αλλιώς πώς θα βγάλεις αρκετά λεφτά για να κάνεις τη ζωή του κάθε μαλάκα και της κάθε φραγκόκοτας, οι οποίοι είναι κάθε μέρα και σε άλλο προορισμό με τα mini cooper τους ή τις mercedes τους και τα flexαρουν στα τικ τοκ και στα instagram. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να είσαι και ακαταμάχητη, με ολοκαίνουρια ρούχα calvin klein, tommy hilfigher κτλ, να κάνεις λέιζερ, να βάφεσαι, να κάνεις και να ράνεις για να αρέσεις και στον Γιαννάκη από το Γ2. Αντίστοιχα αν είσαι αγοράκι, να φοράς μάρκες, να έχεις τσαντάκι guess και να ακούς Τρανό, Σκατό και δε συμμαζεύεται. Tαυτόχρονα πρέπει να μάθεις να διαχειρίζεσαι τις ψυχικές σου διακυμάνσεις και τις ορμόνες σου οι οποίες χορεύουν στη καλύτερη καρσιλαμά, στη χειρότερη πεντοζάλη. Ε αι χέσε με ρε φίλε... και πότε θα ζήσεις;;;

Πότε θα ζήσεις την εφηβεία όπως πρέπει να τη ζήσεις; Αυτά τα πρώτα χτυποκάρδια χωρίς να σε νοιάζει τι στο πούτσο μάρκα θα είναι το ρούχο που θα βάλεις; Αυτή η ανεμελιά; Πού είναι όλα αυτά τέλος πάντων; Υποτίθεται η εφηβεία είναι μια περίοδος αναζήτησης, μια περίοδος που προσπαθείς να καταλάβεις τον εαυτό σου, γιατί υπάρχεις. Αντίθετα ίσα ίσα που υπάρχει χρόνος να χαζέψεις.....στο ΤΙΚ ΤΟΚ. Ξέρω ακούγομαι σα γιαγιά, 25 είμαι μόλις...αλλά τα έχουν εντελώς χαζέψει τα παιδιά. Και το βλέπω και από τους μαθητές μου. Μηδέν όρεξη, γιατί απλούστατα είναι όλη μέρα έξω......να κάνουν μαθήματα που δε τα γουστάρουν, ΜΕ ΤΟ ΖΟΡΙ. Πώς τα παιδιά αυτά να βρουν το νόημα; Πώς; Μέσα από τον ομοιοπολικό δεσμό που τα διδάσκω εγώ; Μέσα από τα κεκλιμένα επίπεδα; ή μήπως μέσα από τον β αόριστο των ρημάτων;

Συλλυπητήρια στην οικογένεια της μιας κοπέλας και υπομονή στην άλλη οικογένεια. Το μόνο που μπορώ να πω είναι.... αφήστε τα παιδιά στην ησυχία τους. Να τους μιλάτε, να είστε δίπλα τους και μη τα πιέζετε να κάνουν κάτι που δε θέλουν. Αυτές οι ηλικίες είναι εύθραυστες και ο,τι καλλιεργείται τότε, συνεχίζει και υπάρχει και στην ενήλικη ζωή. Και το κυριότερο... μαχαίρι τα κωλοsocial. Ξέρω γω, μέχρι τα 15-16. Μαχαίρι. Μέχρι να μάθουν να φιλτράρουν τι πραγματικά είναι αλήθεια και τι όχι.

 

[fockos]

τα παιδιά τώρα δεν έχουν κανένα μέλλον στην Ελλαδα. Εμείς μέχρι το 2011 πιστεύαμε ότι θα σπουδάσουμε ή θα βρουμε καποια δουλεια και θα περάσουμε καλά ηρθε η κριση και γειωθήκαμε αλλά το σημαντικό είναι ότι ειχαμε ωραία παιδιά χρόνια.
Η γενιά η σημερινή θα ζήσει για πρώτη φορά πιο φτωχικά από τη προηγούμενη. Αυτό από την μία φέρνει κριτική από τους γονείς (που για αυτόυς τα πράγματα ήταν πιο εύκολα) και τα παιδιά σε απόγνωση αναγκασμένα πολλες φορες να μένουν στα πατρικά τους.

 

[giannhs2001]

Εκφράζεις τις σκέψεις μου 101% Γιάννη.

Κάπου είχα δει το τρομερά πετυχημένο "φτάσαμε στην εποχή όπου το έχεις όλα τα χρόνια μπροστά σου μοιάζει πια με βάρος παρά με ευχή".

Εν τω μεταξύ όσοι τα βλέπουν θετικά τα πράγματα δεν ξέρω αν επικοινωνούν με τους έξω ανοικτά, να τους προσεγγίσουν μιλώντας για πράγματα "πίσω από την κουρτίνα". Τι εννοώ; Αν έπαιρνα ένα τάλιρο για κάθε φορά που από συνάδελφο άκουγα "αδερφέ. Αν δεν πιω χασίς κάθε βράδυ μετά τη δουλειά θα καταλήξω στα ψυχοφάρμακα σε χρόνο μηδέν" θα ήμουν πλούσιος. Ο κόσμος είναι δυστυχισμένος, κακά τα ψέματα. Το ότι δεν αυτοκτονούν δεν σημαίνει πως περνάνε και καλά. Είναι στο στάδιο της ψυχικής παραίτησης και είναι κρίμα να βλέπεις άτομα ηλικιών 20-30 να είναι σε αυτό το στάδιο...

Νομίζω πως το γενικότερο κλίμα αποτυπώνεται από τη ραγδαία αύξηση στη χρήση ψυχοφαρμάκων (το Xanax έχει πια την τιμητική του) και στα γνωστά, που έχουν ήδη αναφερθεί πολλάκις στο φόρουμ, ντραγκς (χασίς και κοκα). Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο όλοι κάπου το ρίχνουν για να μη φουντάρουν...

Weak minds don't think. Weak bodies don't fight.