Η άποψή μου γι' αυτό που έγραψε ο άγνωστος απ' τον οποίο πήρες το ανωτέρω quote:
Μια αμερικανοειδής 90210 διαστάσεων ΜΠΟΥΡΔΑ, που συντηρεί γενεές επί γενεών την ιδέα της ιδανικής γυναίκας ως πριγκήπισσας Λαίδης Ξάνθας Μπουκλαφιόρε και του άντρα ως του Λόρδου Δον Μπασταρδάντε Ομορφάντρε, να έρχεται καβάλα στο λευκό άλογο, σέρνοντας από πίσω τους μουσικάντηδες με τα βιολιά, τις κιθάρες, το λάουτο... μες τη βαλίτσα του να χει εκατό πτυχία, σαρανταπέντε βίλες και μια βιλάρα ΝΑ, που λένε και στην Κύπρο το πέος, χωρίς να ξεχνάμε φυσικά ότι πρέπει να είναι και πρωταθλητής στο άλμα επί πέους, το οποίο όπως θα το ξετυλίγει γύρω από το σμιλεμένο του κορμί προκειμένου να γονιμοποιήσει την πριγκήπισσα, καλόν θα είναι να φτιάχνει και κανα υδραυλικό, σα γαλλικό κλειδί να ξεσφίγγει τα παξιμάδια...α και το λάουτο ε! Μην ξεχνάμε το λάουτο...
Και η πριγκηπέσσα Μπουκλαφιόρε εκεί, στο ροζουλί κρεβάτι της, με εκατό κοτσιδάκια Hello Kitty στο εφηβαίο να φωνάζουν "μιάου, μιάου, μιάου για βιλάρα πεινάου" και μόλις ο δύσμοιρος ο Μπασταρδάντε Ομορφάντρε πάει να κατεβάσει τις 100 σιδερένιες στρινγκάρες της μοσχαναθρεμένης με τις 728 παρθενοκλειδαριές, να ακούει "ΜΗΗΗΗ θα καούμε στην Κόλαση", ή "Θα μας πιάσει ο Βασιλιάς μπαμπάς μου και θα σου δείξει κι εσένα τη βιλάρα του που δεν έχει καμία σχέση μ αυτή του αδερφού μου στην αίσθηση!!!" Και μην ξεχνάμε το λάουτο ε! Μην ξεχνάμε το λάουτο...
Και έστω ότι ο τρισχαριτωμένος καθυστερημένος Λόρδος κατορθώνει και βρίσκει τη σπηλιά και μπάζει το δράκο του εκεί μέσα έτοιμον να πετάξει τις φλόγες του και να κατακάψει τα ήδη καρβουνιασμένα έλη της Μπουκλαφιόρε, έχει και τη δικιά σου από κάτω να φωνάζει "Πχιό δεξάααα, πχιό αρ'στεράααα" και να του λέει και στο τέλος "όχι αγορίνα μου, εκεί είναι το ρουθούνι μου, κάτσε να σου δείξω πως το μεταχειρίζονται το ρημάδι το εργαλείο σου, ευτυχώς δεν ξέχασα την τέχνη μετά την αλλαγή φύλου", κλατς το κομπολόι και πουφ η ροζουλιά τσίχλα μπαμπαλού με τη σταγόνα κεράσι να αναθυμιάζει μες τα μούτρα του επιβήτορα όσο αυτή επιστρέφει στην κύρια λειτουργία να βάφει τα νύχια με το σπάνιο χρώμα ...ροζ. Και μην ξεχνάμε το λάουτο ε! Μην ξεχνάμε το λάουτο!
Και δώστου, μπήξε βήξε ο καθυστερημένος την καθυστερημένη, να προσεύχονται και οι δυο να καθυστερήσει το τελείωμα, και να ρωτάει ο ανασφαλής κι αχρείος "Σα το δικό μου έχεις ξαναδεί;" και να του λέει η Μπουκλαφιόρε "Του Μήτσου, του Μπάμπη, του Γιάννη, του Κώστα *μπάντζο να παίζει γρήγορα* ....100 ονόματα μετά... του Σήφη, του Μάρκου, του Παύλου, του Ζήση, του μπαμπά μου, α και του Ντίνου, και όλα την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου!!!".
Και μην ξεχνάμε το λάουτο ε! Μην ξεχνάμε το λάουτο!
