Ξεγυμνώστε τον Θεό σας!
Κάθε «Νέα Εποχή» προϋποθέτει και νέα πνευματικότητα. Στην ήδη διανυόμενη, η νέα πνευματικότητα θʼ αρχίσει να κυριαρχεί στις ανθρώπινες υποθέσεις, όταν πια οι άνθρωποι οριστικά θα απελευθερωθούν από Εκείνον που λάτρεψαν ως Θεό, μα δεν ήταν. Τους πρόδωσε, πρόδωσε τις προσδοκίες τους κι αυτό είναι το βασικό, αν όχι και το μοναδικό ανθρώπινο κριτήριο, για τον Θεό τους. Γιατί ένας αληθινός Θεός δεν μπορεί παρά να είναι Πιστός. Ο Θεός δεν προδίδει, αλλά προδίδεται. Και ίσως οι άνθρωποι χρειαζόμαστε, πριν την νέα πνευματικότητα, να απελευθερωθούμε από ό,τι, όποιον και όσα μας πρόδωσαν και μας προδίδουν.
Η νέα πνευματικότητα, έτσι ή αλλιώς, έπεται των συνεπειών, από διαψευσμένες προσδοκίες. Η μετάνοια που συνεπάγονται αυτές, μπορεί να έπεται και οδύνης, αλλά εκεί τελειώνει κι ο ρόλος της προδοσίας, στην προαγωγή της ανθρώπινης παιδείας και αντίληψης. Γιατί η προδοσία ξεγυμνώνει, τελικά, ακόμη κι Εκείνον που λατρεύθηκε ως Θεός, μα δεν ήταν. Ο αληθινός Θεός δεν φοράει ενδύματα, παραμένει εσαεί γυμνός, από φιασίδια. Θεός ποδεν είναι γυμνός, δεν του αξίζει να είναι Θεός. Όπως και η αλήθεια, δεν μπορεί παρά να είναι ολόγυμνη, από παρελθόντα και μελλούμενα. Ο Θεός είναι παρών, όσο η αλήθεια δε φοράει φύλλα συκής. Τα σύκα, σύκα κι ο Θεός, Βλαστός!
Η πνευματικότητα του προλεταριάτου αποδείχθηκε ανεπαρκής, για να το πάει στον παράδεισο. Πρόλαβε ο παράδεισος να ΄ρθει στα πόδια του. Η Κίρκη του καπιταλισμού, καθώς φαίνεται, είχε ισχυρότερα και περισσότερα θέλγητρα από εκείνη του Ομήρου. Ο μεταπολεμικός καταναλωτισμός, σε Δύση κι Ανατολή, εμπεριείχε γόνιμα σπέρματα, κι ας προέρχονταν αυτά εν ολίγοις, από μαζικό αυνανισμό ενόψει αρχαίων φαντασιώσεων. Η αριστοτεχνικά στημένη κρίση, με την οποία η «νέα τάξη πραγμάτων» μεθοδεύει τον αναπροσανατολισμό χειραγώγησης των «μαζών», συμπαρομαρτούσης και της τρισυπόστατης πολιτικής τρόμου(διοίκηση, υγεία, οικολογία), αποτελεί την ασφαλέστερη απόδειξη, ότι το προλεταριάτο υπέκυψε αύτανδρον, ελλείψει «άλλου», νέου πνεύματος.
Παρά ταύτα, η ιστορική ήττα του προλεταριάτου φανέρωσε και την ιστορική αναγκαιότητα, για μία νέα πνευματικότητα. Η παλιά εξαντλήθηκε, στην απόπειρά της να θεραπεύσει τις σχετικές του ανεπάρκειες. Αλλά και η καινούργια πνευματικότητα, θα σπάσει τους δεσμούς της, με την καθαρά αστική ιδέα μίας χάρης, που προορίζεται για έναν μικρό αριθμό ανθρώπων. Τούτο σημαίνει ότι ο καθένας αναλαμβάνει το πεπρωμένο του κόσμου και της ανθρωπότητας. Η απελευθέρωση από τις δυνάμεις του κόσμου, που είναι ένας από τους σκοπούς της καινούργιας πνευματικότητας που έρχεται, καθόλου δε σημαίνει, ότι ο άνθρωπος χωρίζεται από τον κόσμο για να γυρέψει την ίδια του τη σωτηρία, αρνούμενος να μοιραστεί τα αγωνιώδη ερωτήματα(πολιτικά, περιβαλλοντολογικά, υπαρξιακά) και τις οδύνες του κόσμου. Αντίθετα, για να κατέβη κανείς σʼ αυτό τον ανθρώπινο κόσμο, τον γεμάτο αγωνία και κοντά στο χαμό, είναι απαραίτητο να νιώθει πνευματικά ανεξάρτητος από τον κόσμο, πρέπει να κατέχει μία εσωτερική εξουσία πνευματικής αντίστασης απέναντί του, επιδή ο κόσμος κινδυνεύει να ξεσχίσει τον άνθρωπο. Από τον κοινωνικό της χαρακτήρα ακριβώς ελευθερώνεται η νέ πνευματικότητα, για να κάνει τόπο στην προσωπική δημιουργία. Η πνευματικότητα είναι πάντα βαθιά προσωπική, αλλά ο προσανατολισμός της, κοινωνικός και μάλιστα κοσμικός. Δέσμια του κοινωνικού(θεοκρατία, φασισμός, σταλινισμός, μαοϊσμός, αμερικανισμός κ.π), η πνευματικότητα κατευθύνεται αποκλειστικά προς την προσωπική σωτηρία. Ελευθερωμένη από τους κοινωνικούς εξαναγκασμούς, προσανατολίζεται προς δημιουργίες ενέργειες στην κοινωνική και κοσμική ζωή(βλ. πχ σύγχρονο εθελοντισμό). Η ελευθερωμένη πνευματικότητα ενδιαφέρεται για τη σωτηρία όλων. Έτσι, ο Χριστιανισμός πχ, θα όφειλε να είναι συγχρόνως, ελεύθερος από τον κόσμο, επαναστατικός εν σχέσει με τον κόσμο και γερμένος με αγάπη πάνω στον κόσμο. Μα ποτέ του δεν υπήρξε έτσι, τουλάχιστον αφότου έγινε ιστορικός. Περιπτώσεις αναγεννησιακές, όπως πχ ο Νικόλαος Κουζάνος, ο Πίκο ντε λα Μιραντόλα, ο Παράκελσος, ο Έρασμος κ.α., απλά φανέρωσαν ψήγματα μίας τέτοιας πνευματικότητας, ως επείγουσα (τότε) εναλλακτικότητα, στο χριστεπώνυμο αποπνευματισμό της Ιερής Εξέτασης και του Μεσαίωνα. Υπήρξαν εξαιρέσεις, που φώτισαν τη πτωχεία τω πνεύματι, στο προαύλιο των ναών!
ΥΓ: Υπενθύμιση:
